Η ΕΥΑΝΘΊΑ ΡΕΜΠΟΎΤΣΙΚΑ μιλά αποκλειστικά στο “πατρινόραμα” Δεκεμβρίου: «Η μουσική είναι η Θεία Κοινωνία των λαών»

Η ΕΥΑΝΘΊΑ ΡΕΜΠΟΎΤΣΙΚΑ, ΜΊΑ ΑΠΌ ΤΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΌΤΕΡΕΣ ΕΛΛΗΝΊΔΕΣ ΜΟΥΣΙΚΟΎΣ Ή ΑΛΛΙΏΣ ΤΟ ΚΟΡΊΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΚΌΚΚΙΝΟ ΒΙΟΛΊ ΚΑΙ ΤΑ ΚΌΚΚΙΝΑ ΜΑΛΛΙΆ ΑΦΗΓΕΊΤΑΙ ΣΤΟ “ΠΑΤΡΙΝΌΡΑΜΑ” ΤΟ ΠΡΏΤΟ ΤΗΣ ΤΑΞΊΔΙ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΎΠΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗ ΓΝΩΡΙΜΊΑ ΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΆΣΟ ΜΠΟΥΛΜΈΤΗ.

Η συνέντευξη μας ξεκίνησε με αφορμή το εκτενές αφιέρωμα στην Κωνσταντινούπολη αλλά και στην ταινία ορόσημο, την «Πολίτικη Κουζίνα» και
φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτό το αφιέρωμα ο άνθρωπος που έγραψε τις ορχηστρικές μελωδίες που μας μύησαν στην κουλτούρα και στον πολιτισμό της Πόλης. Μας μετέφερε για ακόμα μία φορά στα αρώματα της Ανατολής, προκαλώντας μας το συναίσθημα της αναπόλησης και της συγκίνησης για την ελληνικότητα της Πόλης.

 

Συνέντευξη στην Κατερίνα Αλεξοπούλου

• Η “Πολίτικη κουζίνα” ήταν αναμφίβολα ορόσημο στην καριέρα σας, αφού με την μουσική σας μάς ταξιδέψατε στα βιώματα και την κουλτούρα των Ελλήνων της Πόλης. Πότε ήταν το πρώτο σας ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη και ποιες είναι οι μνήμες σας από τη Βασιλεύουσα των Πόλεων; Εάν υποθέσουμε ότι η Κωνσταντινούπολη είναι μία από τις πόλεις που σας έχουν συγκινήσει θα μπορούσατε να μείνετε μόνιμα εκεί;

“Για πρώτη φορά βρέθηκα στην Πόλη το 2000 σε οικογενειακές διακοπές παρέα με τον φίλο και σκηνοθέτη Τάσο Μπουλμέτη. Όπως σε όλους τους Έλληνες, έτσι και για μένα, ήταν ένα ταξίδι προορισμός. Οι μνήμες από τις αφηγήσεις των παλαιοτέρων, η ιστορία μας με αρχή τους Ίωνες φιλοσόφους, οι μυρωδιές και οι γεύσεις που υπάρχουν σε κάθε Ελληνικό σπίτι με ρίζες από εκείνη την Ανατολή, όλα αυτά μου προκαλούσαν πάντα θαυμασμό και συγκίνηση σαν να ήταν δικά μου βιώματα και μνήμες, πολύ πριν περπατήσω στους μαχαλάδες της Πόλης ή τα μακρινά χωριά μιας τεράστιας χώρας που κάποτε ήταν και το δικό μας σπίτι.”
“Σε εκείνο το ταξίδι έγινε η πρόταση να γράψω τις μελωδίες για την Πολίτικη Κουζίνα. Ήταν σαν γνώριζα από παλιά πως κάποια μέρα θα γεννηθούν στο μυαλό και την καρδιά μου αυτές οι νότες. Από τότε ταξιδεύω από την Δύση στην Ανατολή και κάθε φορά ανακαλύπτω
κάτι καινούργιο. Θα μπορούσα να μοιράζομαι την ζωή μου ανάμεσα στην Πόλη και την Ελλάδα.”

 

«Την Πόλη μπορεί να μην την έχεις επισκεφτεί όμως είναι πάντα κομμάτι της ζωής σου»

 

• Πώς ξεκίνησε η γνωριμία σας με τον σκηνοθέτη της ταινίας “Πολίτικη κουζίνα”, Τάσο Μπουλμέτη, ο οποίος κατάγεται από την Πόλη και έχει βιώσει τις απελάσεις του 1964;

“Ήμασταν φίλοι από παλιά και ήταν ο καλύτερος οικοδεσπότης για το πρώτο μου ταξίδι εκεί. Σίγουρα τα προσωπικά του βιώματα από τις απελάσεις και όχι μόνο σημάδεψαν την αφήγηση της ιστορίας. Οι πολιτικές καταστάσεις δεν εκφράζουν πάντα τους λαούς αλλά τα κοινωνικά και οικονομικά συμφέροντα. Έχουμε αποδείξει πως όταν θέλουμε μπορούμε να ζούμε ειρηνικά αρκεί βέβαια να υπάρχει σεβασμός και αποδοχή από την κάθε πλευρά.”

 

ΈΜΠΝΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΡΙΣΜΑΤΑ

Ποια από τις σκηνές της ταινίας θεωρείτε ότι αποτέλεσε το αποκορύφωμα της έμπνευσης σας; Λάβατε υπόψιν σας τις πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις που εξέπεμπαν οι σκηνές της ταινίας για τη σύνθεση της μουσικής;

“Σε κάθε ταινία η έμπνευση έρχεται όταν φαντάζομαι τον εαυτό μου να συμμετέχει νοερά στην ιστορία. Αν κλείσω τα μάτια με βλέπω να περπατώ
ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, να πονώ και να χαίρομαι με τις χαρές και τις λύπες τους, να ζω στην εποχή τους, να συμμετέχω στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις που τους απασχολούν. Στην Πολίτικη Κουζίνα ήταν αυτός ο ξεριζωμός, η προσφυγιά μας που οδήγησε το συναίσθημα
μου στις μουσικές που έγραψα. Ένιωσα την όμορφη οικογενειακή πολυπολιτισμική Πόλη με τα μπαχάρια και τις μυρωδιές της, την ένωση των
λαών μέχρι να ξημερώσει η μαύρη μέρα του ξεριζωμού. Η μεγαλύτερη σκηνή είναι ο αποχωρισμός, η απέλαση όταν η οικογένεια αποχωριζόταν
τον παππού.”

 

• Αν δεν σας είχε δοθεί ποτέ η ευκαιρία να επισκεφθείτε την Πόλη θα είχατε το ίδιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα στη μουσική επένδυση της ταινίας;

“Δεν το γνωρίζω όμως θα μπορούσα υποθετικά να πω, πως ναι. Τα αισθήματα για αυτό το μέρος της γης και η νοσταλγία μας αισθάνομαι πως θα με οδηγούσαν στις ίδιες μουσικές. Όπως ο παππούς στο διήγημα του Γεώργιου Βιζυηνού “Το μόνον της ζωής του ταξείδιον”. Αν και δεν ταξίδεψε ποτέ αφηγήθηκε στον εγγονό του τις πιο όμορφες περιπέτειες και τα πιο όμορφα μέρη του κόσμου. Αυτό είναι η Πόλη, μπορεί ποτέ να μην την έχεις επισκεφτεί όμως είναι πάντα κομμάτι της ζωής σου.”

• Έχετε κρατήσει ισχυρές φιλίες από την Κωνσταντινούπολη, που σας συντροφεύουν μέχρι και σήμερα;

“Πάρα πολλές φιλίες και ένα κοινό που με υποστηρίζει με αγάπη. Σπουδαίοι Τούρκοι σκηνοθέτες που συνεργάστηκα μαζί τους και έγραψα μουσική για τις επιτυχημένες και βραβευμένες ταινίες τους, οι Ρωμιοί της Πόλης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος με τον οποίο υπάρχει μια πολύ ιδιαίτερη ανθρώπινη σχέση πέρα από τα θρησκευτικά μου πιστεύω.”

• Στους δύσκολους σταθμούς της ζωής σας, προτιμάτε να αποτυπώνετε στη μουσική σας μία νότα αισιοδοξίας, να αφήνετε, με άλλα λόγια, ένα ανοιχτό παράθυρο στο θετικό πνεύμα ή να αποτυπώνετε τη γυμνή αλήθεια των πραγμάτων; Αυτό έχει να κάνει και με τη ματιά που βλέπετε τον κόσμο γύρω σας;

“Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές μου βαθιά μέσα μου έχω πίστη πως όλα θα πάνε καλά. Οι μουσικές μου εύχομαι να έχουν αυτό που αισθανόμουν την ώρα που τις έγραφα. Φως, ελπίδα και ανάταση. Να έχουν μνήμες και συγκίνηση. Μέσα στον κόσμο που ζούμε σήμερα μπορεί η
πραγματικότητα να είναι σκληρή, όμως εγώ θέλω να μείνω πιστή σε αυτό που πιστεύω για την ζωή. Αυτή η πίστη είναι που αποτυπώνεται ως νότα αισιοδοξίας στην μουσική μου ότι πάντα θα ξημερώσει μια διαφορετική ημέρα. Αν δεν είναι καλύτερη θα προσπαθήσω να την ομορφύνω με ότι μου δίνει δύναμη.”

 

 

«Το να γράψω μουσική είναι η δική μου ψυχοθεραπεία»

• Το να γράφετε μουσική αποτελεί για εσάς μία διέξοδο από τα κοσμικά ή ακόμα και μία λύτρωση;

“Όπως το έχω πει πολλές φορές το να γράφω μουσική είναι η δική μου ψυχοθεραπεία. Ο δικό μου τρόπος να μιλήσω για όσα με απασχολούν,
να ξεπεράσω δυσκολίες και να γνωρίσω ανθρώπους ακόμα και αν ποτέ δεν τους συναντήσω. Αυτή η επικοινωνία που μου προσφέρει η τέχνη της μουσικής για μένα είναι το καλύτερο φάρμακο, ο καλύτερος συνοδοιπόρος.”

 

  • Η τέχνη ενώνει ουσιαστικά τους λαούς. Από τη διαμονή σας στην Κωνσταντινούπολη τι αποκομίσατε για τους Τούρκους ως λαό;

“Οι λαοί ποτέ δεν έχουν κάτι να χωρίσουν, μόνο όταν το συμφέρον χτυπά την πόρτα ή η προσπάθεια να επικρατήσει ο ένας πάνω στον άλλον. Όταν περπατώ στις γειτονιές της Πόλης είναι σαν να βλέπω δικούς μου ανθρώπους, καταλαβαίνω πια την γλώσσα τους και αναγνωρίζω στην καθημερινότητα τους πολλές δικές μας συνήθειες. Έχουμε μοιραστεί πολλά περισσότερα από όσα μας χωρίζουν. Είναι ένας λαός φιλικός απέναντι μας και αν δεν αγαπούσαν την τέχνη και δεν πίστευαν πως η μουσική ενώνει δεν θα ήμουν εκεί να γράφω μουσικές για τις
ταινίες τους.”

• Πιστεύετε ότι αν οι σχέσεις σε πολιτικό επίπεδο με τη γειτονική Τουρκία δεν ήταν τόσο τεταμένες όλα αυτά τα χρόνια θα είχαν ευδοκιμήσει περισσότερες συνεργασίες σας με Τούρκους καλλιτέχνες;

“Μην ξεχνάτε πως η εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Τουρκία είναι εξαιρετικά δύσκολη για τους ίδιους τους πολίτες της. Πόσο μάλλον όταν στην εξωτερική πολιτική υπάρχει αυτή η ένταση. Η καλλιτεχνική δραστηριότητα και συνεργασίες έχουν μειωθεί και ιδίως σήμερα η πανδημία που ταλαιπωρεί όλον τον πλανήτη, είναι ακόμα ένας ανασταλτικός παράγοντας.” “Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν πολλές συνεργασίες ανάμεσα στους δύο λαούς. ‘Oταν πήγα στα Παγκόσμια Βραβεία ως υποψήφια για την μουσική μου στο Babam ve oglum του σκηνοθέτη Cagan Irmak, δεν θα ξεχάσω τα μηνύματα από τους Τούρκους συνεργάτες μου που μου έγραφαν: η Τουρκία είναι μαζί σου.”

 

  • Θεωρείτε πως μετά από ένα δύσκολο διάστημα περιορισμού έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο το κοινό εκλαμβάνει τα όσα ακούει και τα όσα βλέπει;

“Νομίζω πως τώρα θέλουμε να απολαύσουμε ότι θεωρούσαμε δεδομένο και μας στερήθηκε για πολλούς μήνες. Ενώ μην ξεχνάτε πως ο ιός δεν έχει χαθεί από τις ζωές μας. Συζητώντας με φίλους και ανθρώπους που συναντώ όλοι αναπολούμε μια στιγμή αληθινής ευτυχίας όπου θα χαρούμε μια μουσική, μια ταινία, μια θεατρική παράσταση χωρίς περιορισμούς. Η απομόνωση δεν μας ταιριάζει ως λαός και είμαι σίγουρη πως μας έκανε να δούμε την ζωή και την τέχνη διαφορετικά. Έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής και η συμπεριφορά μας και εύχομαι σύντομα να κερδίσουμε ξανά τις ζωές μας. Ως τότε πρέπει να είμαστε ασφαλείς και δυνατοί για να αντιμετωπίσουμε και να νικήσουμε όσα μας συμβαίνουν.”

• Τι είναι αυτό που θα θέλατε να νιώθει το κοινό φεύγοντας από μία μουσική σας παράσταση;

“Η μουσική πιστεύω πως είναι η Θεία Κοινωνία των Λαών και με αυτή την αγαλλίαση θέλω να φεύγουν από μια μουσική μας παράσταση.”

 

WHO IS WHO

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κάτω Αχαΐα Πατρών. Ο πατέρας της ήταν ιδιοκτήτης του κινηματογράφου REX.
Η ίδια ξεκίνησε να μαθαίνει βιολί σε ηλικία 6 ετών, φοιτώντας στο Ωδείο Πατρών με καθηγητές τον Μιλτιάδη Παπανικολάου και τον Ακίνδυνο Καϊμάκη. Το 1970 μετακόμισε στην Αθήνα, όπου και συνέχισε τις σπουδές της στη μουσική, με δάσκαλο τον Τάτση Αποστολίδη στο Ωδείο Αθηνών
και στη συνέχεια με τον Στέλιο Καφαντάρη στο Ελληνικό Ωδείο. Έχει συνεργαστεί με κορυφαίους Έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές. Από το 1970
μέχρι το 1979, η Ευανθία Ρεμπούτσικα συνεργάζεται με σπουδαίους Έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές, συνεργασίες που συνεχίζονται και μετά το 1979 όταν επιστρέφει από το Παρίσι, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στην École Normale de Musique. Ακολουθούν συνεργασίες με τη Συμφωνική Ορχήστρα του τρίτου προγράμματος καθώς και με τη Σύγχρονη Ορχήστρα της ΕΡΤ, με την οποία περιοδεύει και κατά την παρουσίαση του «Αξιον Εστί» με το Μίκη Θεοδωράκη. Όλα αυτά τα χρόνια, η μουσική της βραβευμένης δημιουργού έχει ντύσει μελωδικά αγαπημένα μας κομμάτια, ταινίες, αφιερώματα και ντοκιμαντέρ, για τα οποία έχει διακριθεί και με διεθνή βραβεία