Ο Γιάννης Δεμιρτζόγλου γράφει αποκλειστικά στο “πατρινόραμα” Δεκεμβρίου

«Η ζωή μου όλη η Πόλη»

 

«Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι είμαστε στην Πόλη, ότι συνεχίζουμε να κρατάμε ανοιχτά τα σχολεία, τα ιδρύματα, τους συλλόγους, τις εκκλησιές, τα αγιάσματα. Ανοιχτά και έτοιμα να δεχτούν οποιαδήποτε στιγμή χιλιάδες κόσμου».

 

Γράφει ο Γιάννης Θ. Δεμιρτζόγλου, Διευθυντής Ζωγραφείου Λυκείου Άρχων Μ. Ρεφερενδάριος της Μ.Χ.Ε

 

 

Γεννήθηκα στο Κουσκουντζούκι του Βοσπόρου, σε μια γειτονιά όπου συναντιούνται τέσσερις θρησκείες, τέσσερις διαφορετικοί πολιτισμοί. Έζησα την ιστορία της Πόλης στις καλές και κακές της στιγμές. Αποχωρίστηκα φίλους, συγγενείς, αγαπημένα πρόσωπα. Όλη μου η ζωή στην Πόλη ένας αποχαιρετισμός…

Ως Διευθυντής του Ζωγραφείου Λυκείου Κωνσταντινουπόλεως υποδέχομαι και αποχαιρετώ κάθε χρόνο χιλιάδες κόσμου που έρχονται να αναζητήσουν τις ρίζες τους, να συναντήσουν την ιστορία, να γνωρίσουν το παρελθόν, να ενημερωθούν για το σήμερα και το αύριο της Ρωμιοσύνης στην Πόλη.

Το μεγαλύτερο μας πρόβλημα είναι η άγνοια. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι είμαστε στην Πόλη, ότι συνεχίζουμε να κρατάμε ανοιχτά τα σχολεία, τα ιδρύματα, τους συλλόγους, τις εκκλησιές, τα αγιάσματα. Ανοιχτά και έτοιμα να δεχτούν οποιαδήποτε στιγμή χιλιάδες κόσμου.

Εμείς οι λίγοι αλλά αμέτρητοι Ρωμιοί συνεχίζουμε, όπως μάθαμε από την παράδοσή μας, όπως μας διδάσκει καθημερινά με το φωτεινό του παράδειγμα ο Οικουμενικός Πατριάρχης να διατηρούμε τον τρόπο του βίου του γένους μας, να διαφυλάττουμε όσα μας εμπιστεύτηκαν οι πρόγονοί μας, να σεβόμαστε την πλούσια κληρονομιά μας και να είμαστε περήφανοι για την καταγωγή μας. συνεχίζουμε να δίνουμε το μήνυμα ζωής, ύπαρξης
και ελπίδας με την ευχή να αφήσουμε πίσω τις δυσκολίες του παρελθόντος και να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις για ένα καλύτερο αύριο.

Αν και λίγοι η πίστη μας στο αύριο της Ρωμιοσύνης μεγάλη και ακλόνητη. Όσοι μείναμε εκεί πιστεύουμε ότι οφείλουμε στη γη μας, στον πολιτισμό, στη γλώσσα, στη ρωμέικη παράδοση να συνεχίσουμε με πείσμα τις προσπάθειές μας. Μπορεί να είμαστε λίγοι όσοι απομείναμε στην Πόλη αλλά νιώθουμε αμέτρητοι. Πιστεύουμε ότι και οι λίγοι αξίζουν το καλύτερο και συνεχίζουμε με νεανικό φρόνημα να ατενίζουμε το αύριο και να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες, όπως όλη η Ρωμιοσύνη. Συνεχίζουμε να ρίχνουμε το δικό μας λάδι καθημερινά στο καντήλι του Φαναρίου. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε, παρ΄όλες τις Κασσάνδρες και τις δυσοίωνες προβλέψεις, ότι τo δέντρο της Ρωμιοσύνης έχει βαθιές ρίζες και δεν μπορεί να το νικήσει κανένας άνεμος.

 

 

Πολλοί μας χαρακτηρίζουν ρομαντικούς. Θεωρούν χαμένη υπόθεση τις προσπάθειές μας. Κλείνουμε τα αυτιά μας στις Κασσάνδρες και αναζητούμε διαρκώς τρόπους, για να παραμείνουμε στη γη των πατέρων μας, στην Πόλη μας. Διοργανώνουμε εκδηλώσεις, διεθνή μαθητικά συνέδρια λογοτεχνίας, ανεβάζουμε θεατρικές παραστάσεις, συνεχίζουμε τα έθιμα και τις παραδόσεις μας, ανακαινίζουμε τις εκκλησίες και τα σχολεία μας, διεκδικούμε το καλύτερο για τα παιδιά μας, τον ανθό του μέλλοντός μας. Παλεύουμε να κρατήσουμε τα νιάτα στην Πόλη, για να διατηρήσουμε άσβεστη και δυνατή τη φλόγα της Ρωμιοσύνης.

Χρειαζόμαστε στήριξη βέβαια. Χρειαζόμαστε νέο αίμα, νέες ιδέες. Χρειαζόμαστε ακόμη και την παρουσία σας. Ο καθένας που μας επισκέπτεται,
είτε γιατί γνωρίζει είτε γιατί τυχαία μας βρίσκει στον δρόμο του, όταν περιηγείται στα σοκάκια του Πέρα, είναι η δύναμή μας και ο λόγος, για να συνεχίσουμε. Κι έναν να κερδίσουμε είναι τύχη μας… αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας σίγουρα το αύριο θα μας δικαιώσει. Στην Πόλη δεν πρέπουν τα μνημόσυνα και τα αφιερώματα, οι δόξες και τα περασμένα μεγαλεία. Ο ενεστώτας χρόνος της ταιριάζει. Της αξίζει ένα καλύτερο αύριο κι αυτό είναι το χρέος και η υπόσχεσή μας.

 

 

WHO IS WHO
Ο Γ. Δεμιρτζόγλου γεννήθηκε στο Κουσκουτζούκι του Βοσπόρου, εκεί έζησε μέχρι τα 18 του χρόνια . Γυμνάσιο πήγε στο Ζωγράφειο Λύκειο. Μαθητικά και νεανικά χρόνια πέρασε στο Σταυροδρόμι των πολιτισμών, στο Πέρα, ανάμεσα στην Αγία Τριάδα και στην Παναγία. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, Σχολή Τεχνών και Επιστημών, Τμήμα Μαθηματικών. Αργότερα, έγινε καθηγητής και διευθυντής του Ζωγραφείου μέχρι και σήμερα. Ακόμα, έχει παίξει και σκηνοθετήσει 25 θεατρικές παραστάσεις από το 1980.