fbpx

Όταν ο θρυλικός Γιώργος Τρίγκας είχε μιλήσει στον Παναγιώτη Ρηγόπουλο

Yπήρξε ίσως ο πιο γνωστός και αγαπητός καφετζής της Πάτρας: Ένας θυμόσοφος της ζωής, εξαιρετικά οξύνους, καλοσυνάτος, εξωστρεφής και δοτικός, που είχε καταφέρει να δημιουργήσει μόνο συμπάθειες και φίλους! Ο κοσμαγάπητος Γιώργος Τρίγκας, έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, παίρνοντας μαζί του μια μεγάλη ιστορία της τοπικής εστίασης και μάλιστα στον ομφαλό της Πάτρας.

 

Ο καλοκάγαθος «κυρ Γιώργης», όπως τον φώναζαν, ήταν κάτι περισσότερο από καφετζής: Ήταν μία χαρακτηριστική φυσιογνωμία της Πάτρας, που έγραψε ιστορία μέσα από τον ιδιαίτερο τρόπο που προσέγγιζε πελάτες και περαστικούς.

Πριν πολλά χρόνια είχε μιλήσει αποκλειστικά στον δημοσιογράφο Παναγιώτη Ρηγόπουλο, για τη ζωή του, το επάγγελμά του και την αγαπημένη του Πάτρα. Αλλά πιο πολύ για την πλατεία που ρίζωσε, με το ιστορικό καφενείο του: Την πλατεία Γεωργίου!

Εκεί που έγραψε αμέτρητα χιλιόμετρα διασχίζοντάς την με ένα δίσκο στο χέρι, περνώντας σαν βέλος ανάμεσα σε αυτοκίνητα και διερχόμενους, χωρίς ποτέ να χάνει την ισορροπία και το κέφι του. Βλέπετε παλιά η πλατεία δεν ήταν πεζοδρομημένη και ο «κυρ Γιώργης» έπρεπε να επιστρατεύει ευλυγισία, ταχύτητα και επιδεξιότητα για να «γλιστράει» ανάμεσα από τα τροχοφόρα για να εξυπηρετήσει τους πελάτες του.

Ο μειλίχιος καφετζής, ήταν μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές όχι μόνο της πλατείας, αλλά και της Πάτρας ολόκληρης: Ευγενής, εξυπηρετικός και πάντα καλοντυμένος! Είχε αναγάγει το επάγγελμα του καφετζή, σε τέχνη πραγματική!

Γι αυτόν, όπως είχε πει τότε στον Παναγιώτη Ρηγόπουλο, το επάγγελμα αυτό, ήταν όλη η ζωή του. Λάτρευε την επικοινωνία με τον κόσμο, του άρεσε να «πειράζει» με διακριτικότητα και ευγένεια τους πελάτες του, οι οποίοι τον έβλεπαν περισσότερο ως φίλο, παρά ως ένα απλό επαγγελματία.

 

 

Άνθρωπος του φιλότιμου, της ευθύτητας και του μεροκάματου, ο αείμνηστος Γιώργος Τρίγκας, εξιστόρησε μοναδικά γεγονότα από τις επαφές που είχε μέσα από το καφενείο του με πολλά γνωστά πρόσωπα της Πάτρας: Από τον αείμνηστο Δήμαρχο Θεόδωρο Άννινο, μέχρι τον Κωστή Στεφανόπουλο. Για όλους είχε να πει ένα καλό λόγο, για όλους θυμόταν ένα ευχάριστο νοσταλγικό στιγμιότυπο…

Η πλατεία, αποτελούσε γι αυτόν, πραγματικό καταφύγιο: Όπως είχε πει, την προτιμούσε όπως ήταν παλαιά, με την άσφαλτο και τα δένδρα της που την έζωναν περιμετρικά. Χαιρόταν που παλιά, εκεί έπαιζαν παιδιά, κάτι που εξέλειψε σταδιακά με την πάροδο των ετών και τελειωτικά όταν πραγματοποιήθηκε η περίφημη  (…περιβόητη για πολλούς) αναμόρφωση – ανάπλασή της.

Θυμόταν με νοσταλγία τις μεγάλες πολιτικές συγκεντρώσεις της πλατείας Γεωργίου, που γέμιζαν ασφυκτικά τον αχανή χώρο, στενοχωριόταν όταν αμαύρωναν με σπρέι και αφίσες το Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων», που το αποκαλούσε «στολίδι της Πάτρας»!

Παρά την πίκρα που του επιφύλαξε η ζωή με την οικογενειακή απώλεια που βίωσε, ο ίδιος έβρισκε παρηγοριά στο ίδιο το επάγγελμά του. Που ο ίδιος το αποκαλούσε «λειτούργημα»:

«Ξέρεις πόσες φορές μου έχουν «εξομολογηθεί» τα βάσανά τους οι πελάτες μου;

Και εγώ κάθομαι και τους ακούω και πάντα έχω κάτι να τους πω, σαν συμβουλή. Τους νιώθω δικούς μου ανθρώπους κι ας μην τους ξέρω τους περισσότερους» έλεγε στον δημοσιογράφο.

Ολόκληρη η συνέντευξη του αείμνηστου Γιώργου Τρίγκα, στον Παναγιώτη Ρηγόπουλο, θα δημοσιευθεί σύντομα στο «πατρινόραμα».

 

 

Ο αγαπημένος του γιος Πάρης Τρίγκας, έγραψε στην προσωπική του σελίδα στο facebook για τον λατρεμένο του πατέρα:

«Από  την μικρή  πλατεία στην Μεγάλη.

Αντίο Πατέρα.

Στη πλατεία   ανήκες από μικρό  παιδί,

και σε πλατεία Αγγέλων βρίσκεσαι από χθες

στο χώρο που νιώθεις άνετα κι  επιτέλους

συναντάς τον Κώστα μας και την μαμά.

Γειά  σου δάσκαλέ μου!»