ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΕΛΕΣΙΔΗΣ στο “πατρινόραμα”: “Ένιωθε αδικημένος ο Κώστας Δαβουρλής!”

Ο «θρυλικός» τερματοφύλακας Παναγιώτης Κελεσίδης, μιλάει για τα …καρπούζια, τον Νταϊφά, τις οικονομικές καταστροφές του και την παλαιά Παναχαΐκή

 

 

Έγινε τερματοφύλακας, ξεφορτώνοντας μικρό παιδί ….καρπούζια στις Σέρρες! Έζησε την απόλυτη αποθέωση στον Ολυμπιακό και την Εθνική Ελλάδος, αλλά και την απόρριψη, όταν ο Σταύρος Νταϊφάς τον έδιωξε τραυματισμένο και παρία  από την ομάδα…

Κέρδισε 12 εκατομμύρια δραχμές το 1980 στο Λαϊκό λαχείο, αλλά μέσα σε δύο χρόνια …κατάφερε να τα χάσει όλα! Ο τζόγος, οι γυναίκες και τα μπουζούκια, ήταν η καταστροφή του! Κατέληξε να ξεφορτώνει κιβώτια για να ζήσει…

Η μυθιστορηματική ζωή του Παναγιώτη Κελεσίδη, τα έχει όλα: Ανατροπές, χρήμα, κλέος, συντριβή, πείσμα και βέβαια αγώνα! Ίσως τελικά, τον πιο δύσκολο αγώνα, να τον έδωσε έξω από τα γήπεδα όπου δοξάστηκε. Στην κονίστρα της ζωής! Όπου δοκίμασε τις αντοχές του και δοκιμάστηκε.

Ο σπουδαίος τερματοφύλακας των ελληνικών γηπέδων, εξομολογείται στο «Π» την ίδια του τη ζωή και θυμάται την παλιά Παναχαΐκή και το «μαύρο διαμάντι» της: Τον συμπαίκτη, τον αντίπαλο, αλλά και τον φίλο Κώστα Δαβουρλή…

 

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Ρηγόπουλο

 

 

-Τι κερδίσατε περισσότερο από το ποδόσφαιρο;

«Είναι μεγάλο πράγμα να υπάρχει αυτή η αναγνώριση και ο σεβασμός για τα παλαιά ιερά τέρατα του ελληνικού ποδοσφαίρου, που έπαιζαν πρώτα για τη φανέλα και μετά για το χρήμα, το οποίο ήταν λιγοστό εκείνη την εποχή.

Βλέπετε δεν προλάβαμε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, που ήταν τα μεγάλα συμβόλαια και που θα μπορούσαμε πολλοί από εμάς να φεύγαμε και στο εξωτερικό. Αλλά δεν πειράζει, γιατί μας άφησε το ποδόσφαιρο μια μεγάλη προίκα: Την αγάπη του κόσμου!»

-Είναι αλήθεια, ότι ξεκινήσατε να προπονείστε ως τερματοφύλακας με …καρπούζια;

«Όσο παράξενο κι αν φαίνεται, ο πρώτος δάσκαλός μου ήταν …το καρπούζι! Σε ηλικία 12-14 ετών δούλευα σε ένα οπωροπωλείο, ήμουν από φτωχή οικογένεια στις Σέρρες, είχαμε έρθει από την Κερασούντα. Και μια φορά είπα στο αφεντικό μου, να έρθω μαζί σου να ξεφορτώσουμε καρπούζια για να πάρω περισσότερο χαρτζιλίκι; Αν και δεν πίστευε ότι θα τα κατάφερνα λόγω ηλικίας, με πήρε μαζί του. Ανέβηκε πάνω στο φορτηγό και άρχισε να μου πετάει τα καρπούζια για να τα  ξεφορτώσουμε. Έβλεπε τον τρόπο που τα έπιανα και δεν το πίστευε. Εμένα αυτό το πράγμα με βοήθησε πάρα πολύ, γιατί σε ηλικία 15 ετών τα χέρια μου είχαν γίνει …τανάλιες! Μάλιστα έπεφτα και για να τα πιάσω ώστε να μην σπάσουν και έμαθα και τα μπλονζόν!

 

-Πώς αντί για τον ΠΑΟΚ, καταλήξατε την τελευταία στιγμή στον Ολυμπιακό;

«Εκείνη την εποχή, το 1972, εγώ έπαιζα στον Πανσεραϊκό και την Εθνική Ελλάδος και ο Ολυμπιακός είχε πάρει έναν μεγάλο τερματοφύλακα τον Αλμπέρτο Πολέτι, τον καλύτερο του κόσμου! Εγώ ήμουν κλεισμένη μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ, διότι τότε όλοι οι ποδοσφαιριστές της Βόρειας Ελλάδας στον ΠΑΟΚ κατέληγαν.

Εκεί που ήμουν έτοιμος να υπογράψω στον δικέφαλο, έρχεται ο αντιπρόεδρος του Πανσερραϊκού και μου λέει «ετοιμάσου θα πας στον Ολυμπιακό!» Ήταν μεγάλο σε ηλικία τότε ο Πολέτι, ήταν και τραυματίας και ο τότε προπονητής του Ολυμπιακού , ο αείμνηστος Λάκης Πετρόπουλος διέβλεψε ότι ήθελε και δεύτερο τερματοφύλακα. Κάπως έτσι ακυρώθηκε η μεταγραφή μου στον ΠΑΟΚ και πήγα στον Ολυμπιακό. Με έβαλε κατευθείαν στον αγώνα με την Κάλιαρι, για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, νικήσαμε και στα δύο παιχνίδια και έτσι καθιερώθηκα στον Ολυμπιακό!

 

-Εσείς ήσασταν Ολυμπιακός;

«Όχι δεν ήμουν Ολυμπιακός. Είχα μια συμπάθεια στον ΠΑΟΚ, λόγω Βόρειας Ελλάδας. Άκουγα Ολυμπιακό και έβλεπα τους παίκτες από τα χαρτάκια που πουλούσαν στα περίπτερα. Που να φανταζόμουν εγώ παιδάκι τότε, ότι θα έπαιζα μια μέρα στον Ολυμπιακό…»

 

 

 

-Ήταν αλήθεια, ότι καθοριστικό ρόλο στην μεταγραφή σας έπαιξε ο Γ.Γ. Αθλητισμού της επταετίας Κωνσταντίνος Ασλανίδης;

«Ναι βέβαια! Ήταν διαταγή δική του να πάω στον Ολυμπιακό! Ο Πετρόπουλος, είχε ζητήσει δεύτερο τερματοφύλακα, μεταξύ Χρηστίδη και Κελεσίδη. Και επειδή ο Ασλανίδης με είχε δει πάρα πολλές φορές να παίζω, είπε «όχι, θα σας δώσω τον Κελεσίδη, που είναι και ποιος μικρός!» Εν τω μεταξύ, είχε πάει ο Ασλανίδης στον τότε πρόεδρο του Άρη, τον Νίκο Καμπάνη και του είχε πει: «Αφήνετε τον Χρηστίδη να πάει στον Ολυμπιακό;» Και του απάντησε ο Καμπάνης «Να πάει, αλλά εμείς θέλουμε τον Κελεσίδη». Και αυτός ήταν ένας επιπλέον λόγος για να πάω εγώ στον Ολυμπιακό.

 

-Πάντως το πρώτο σας παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, εναντίον της Κάλιαρι, ξεκίνησε πολύ άσχημα για εσάς. Δεχτήκατε γκολ από τη σέντρα;

«Ναι, ήταν 14 Σεπτεμβρίου 1972, παίζαμε στο «Καραϊσκάκης» και κερδίζαμε 2-0. Στα τελευταία λεπτά, εγώ ήμουν λίγο έξω από τα τέρματά μου και πατάει ένα σουτ ο παιχταράς ο Ντομεγκίνι κάτω από την σέντρα και πάει η μπάλα προς το γάμα της εστίας μου. Πετάγομαι εγώ να την πιάσω, αλλά την χάνω από τα μάτια μου! Λόγω των προβολέων «τυφλώθηκα» και έχασα την οπτική επαφή με την μπάλα! Και αυτό, γιατί εγώ δεν είχα ξαναπαίξει ποτέ με προβολείς! Και μου έλεγαν τότε, «με τηλέφωνο το έφαγες το γκολ!» Αμέσως την επόμενη ημέρα, με πήγαν για εξέταση στον οφθαλμίατρο, για να δουν μήπως είχα πρόβλημα με τα μάτια μου, ώστε να πάρουν άλλον τερματοφύλακα! Φυσικά δεν βρήκαν κάποιο πρόβλημα και στη ρεβάνς στην Ιταλία, αναδείχθηκε σε ήρωα του αγώνα και έτσι κερδίσαμε την πρόκριση»

 

-Θρυλική όμως ήταν και η εμφάνισή σας στο Λονδίνο εναντίον της Τότεναμ, όταν αποκρούσατε δύο φορές πέναλτι, του Άγγλου Μάρτιν Πίτερς!

«Που δεν είχε χάσει έως τότε κανένα πέναλτι! Αλλά ακόμα και τώρα που παίζω με τους βετεράνους, πέφτω και τα πιάνω!» (γελάει…)

 

 

«Εμένα με έβαζαν στα δύσκολα στην Εθνική!»

 

-Όμως παρά τη μεγάλη σας αξία, φορέσατε μόλις 7 φορές το εθνόσημο στο στήθος με την Εθνική Ελλάδος. Γιατί;

«Εμένα στα δύσκολα με καλέσανε μόνο! Όταν παίζαμε μέσα στη Γερμανία, στην Ουγγαρία, στην Ιταλία. Που ήθελαν «νταήδες» τερματοφύλακες. Έπειτα δεν είχε και ενδιαφέρον. Κάθε χρόνο γίνονταν ένα- δύο τρία παιχνίδια το πολύ. Και τότε ήταν στην Εθνική το δίδυμο Οικονομόπουλου- Χρηστίδη, που δύσκολα μπορούσε να σπάσει κάποιος άλλος τερματοφύλακας. Ήμουν ο τρίτος τερματοφύλακας. Πάντως αξίζει να σημειώσω, ότι ξεκίνησα να καλούμαι, όντας παίκτης του Πανσερραϊκού.»

-Ποιος ήταν ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος κυνηγός για εσάς;

«Ο Αντωνιάδης! Είχε την αίσθηση του γκολ!»

-Ποιος είναι για εσάς ο καλύτερος Έλληνας τερματοφύλακας  όλων των εποχών;

«Αναμφίβολα ο Τάκης Οικονομόπουλος. Είχε απίθανες  εκτινάξεις και τεράστια εκρηκτικότητα! Δίκαια το έλεγαν «πουλί. Θεωρώ καλύτερος και από μένα!»

 

 

-Είσαστε αγαπητός όμως από όλους τους φιλάθλους και όχι μόνο του Ολυμπιακού ή του Πανσερραϊκού. Που το αποδίδετε αυτό;

«Σίγουρα έπαιξε ρόλο και ο χαρακτήρας μου, γιατί μπορεί να τα έδινα όλα στο γήπεδο για την ομάδα μου, αλλά δεν ήμουν ούτε εριστικός, ούτε προσβλητικός προς τους αντιπάλους. Σεβόμουν τους αντιπάλους μου, παρά το γεγονός, ότι πάνω στην ένταση ενός αγώνα μπορεί να τσακωνόμουν με κάποιον λεκτικά. Αλλά γινόμουν και ο πυροσβέστης σε στιγμές έντασης μεταξύ των παικτών».

-Είχαν άλλο ήθος εκείνες οι εποχές που εσείς παίζατε μπάλα;
«Από το 1980 που το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό και μπήκε το χρήμα, αλλάξανε πολλά. Τώρα θαυμάζεις έναν ποδοσφαιριστή σαν σημαία της ομάδος σου και την επόμενη χρονιά πηγαίνει στον αντίπαλο σου. Εμείς δεν τα κάναμε αυτά, παίζαμε για τη φανέλα.

Ο Ολυμπιακός για εμάς ήταν η ομάδα που θα την υπηρετούσαμε, δεν θέλαμε να πάμε πουθενά αλλού και την αγαπήσαμε. Τώρα πάνε αυτά…»

 

 

 

«Θυμάμαι ένα παιχνίδι στην Πάτρα με την Παναχαϊκή…»

 

-Θυμόσαστε κάτι από την παλιά μεγάλη Παναχαϊκή;

«Αν θυμάμαι λέει… Θυμάμαι το μεγάλο παιχνίδι 0-0 τη σεζόν 1973-74 μέσα στην Πάτρα, όπου έκανα καταπληκτικό παιχνίδι! Θυμάμαι μία φάση, που από δεξιά είχε βγει ο Ρήγας και κάνει μια σέντρα στο πέναλτι. Και πετάγομαι και με το ένα χέρι πιάνω την μπάλα και με το ίδιο χέρι προσγειώνομαι κάτω! Αφού όποτε τυγχάνει να μιλάω με παλαιούς Πατρινούς φιλάθλους δεν μπορούν να ξεχάσουν αυτή την απόκρουση. Επίσης εγώ είχα φίλους τα παιδιά της τότε Παναχαϊκής. Κατέβαινα και στην Πάτρα, γιατί ο μακαρίτης ο Δαβουρλής ήταν φίλος μου. Μετά γνώρισα τον Ρήγα, τον Μιχαλόπουλο, τον Ανδρούτσο (που ήρθε και στον Ολυμπιακό) και όλους τους παιχταράδες εκείνους της Παναχαϊκής. Είχαμε πολύ καλές σχέσεις.»

 

-Είχατε έρθει φαντάζομαι αντιμέτωπος με τα «δολοφονικά» φάουλ του Δαβουρλή. Πόσο δύσκολο ήταν να τα εξουδετερώσει, ακόμα και ένας τερματοφύλακας της δικής σας κλάσης;

«Ήταν κίνδυνος-θάνατος τα φάουλ του Δαβουρλή και λίγο έξω από την περιοχή, ήταν φόβος και τρόμος για οποιονδήποτε τερματοφύλακα. Ο Κώστας είχε τρομερά σουτ και με τα δύο πόδια και για να πω την αλήθεια, ήθελα να με σουτάρουν τέτοιοι παίκτες!  Βέβαια με τον Κώστα, όταν έγινε συμπαίκτης μου και παίζαμε στις προπονήσεις, δεν μπορούσα στα τετ- α- τετ, να του πάρω την μπάλα! Γιατί είχε μια προσποίηση πολύ δυνατή! Ήταν αυτός και ο Χατζηπαναγής! Από αυτούς τους δύο έτρωγα πολλές προσποιήσεις και μου έκαναν τη ζωή δύσκολη.

Μιλάμε για παικταράδες!»

 

 

«Ο Νταϊφάς με έστυψε σαν το λεμόνι και με πέταξε!»

 

-Σας έχει αφήσει κάποιο παράπονο, κάποια πικρή γεύση, όλη η ποδοσφαιρική σας θητεία;

«Ε, βέβαια! Μόλις 29 χρονών να σταματήσει ένας τερματοφύλακας το ποδόσφαιρο;»

-Γιατί έγινε αυτό;

«Τραυματίστηκα σοβαρά! Είχα πάθει ρήξη χιαστών και εκείνη την εποχή ήταν πολύ δύσκολη η αποκατάσταση. Βέβαια έχω και ένα παράπονο, διότι ο τότε Πρόεδρος ο Νταϊφάς, δεν με έστειλε στο εξωτερικό για εγχείρηση. Γιατί έκλεινα 8ετία και πίστευε ότι έτσι κι αλλιώς θα έφευγα από την ομάδα. Με έστυψε σαν το λεμόνι και με  πέταξε, όπως πετάνε τη φλούδα! Το ένιωσα αυτό έντονα, αλλά ο Θεός είναι μεγάλος! Ο κόσμος του Ολυμπιακού με αγάπησε και οι μετέπειτα διοικήσεις στάθηκαν στο πλευρό μου.»

 

 

-Είναι αλήθεια ότι κερδίσατε το 1980 ένα μεγάλο ποσό στο λαχείο;
«Ναι, ήταν όταν με είχαν διώξει από τον Ολυμπιακό και είχα πάει στην Προοδευτική, που έπαιζα κυριολεκτικά με ένα πόδι! Κερδίζω 12 εκατομμύρια δραχμές στο Λαϊκό λαχείο, θυμάμαι ακόμα τον αριθμό: 63963. Και έλεγαν τότε, «ο Νταϊφάς τον αδίκησε, ο Θεός τον δικαίωσε»! Σταματάω λοιπόν το ποδόσφαιρο και μέσα σε δύο  χρόνια, τα χάνω όλα! Μπουζούκια, τζόγος, καζίνο… Δεν είχα μυαλό… Σκόρπαγα λεφτά από εδώ και από εκεί. Έδινα και σε φίλους… Ακόμα και ένα σπίτι που αγόρασα στη Νέα Σμύρνη με τα λεφτά αυτά, αναγκάστηκα όταν φαλίρισα οικονομικά να το πουλήσω και αυτό! Δεν κράτησα λεφτά από το ποδόσφαιρο…»

-Και αναγκαστήκατε να βγείτε στο μερακάματο για να ζήσετε την οικογένειά σας;

«Στην αρχή έγινα προπονητής σε διάφορα νησιά, Κάλυμνο. Λέρο, Κω. Μετά λεκανα ιδιωτικές προπονήσεις τερματοφυλάκων και όταν τέλειωσε και αυτό, κατέληξα να ξεφορτώνω σε φορτηγό! Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια με βοήθησε ο Ολυμπιακός, μου έδωσε έναν μικρό μισθό και με ασφάλισε κιόλας για να βγάλω μια σύνταξη…»

-Και ως αθλητής κάνατε όμως άστατη ζωή, έτι δεν είναι;

«Ναι, γυναίκες, διασκέδαση, νύχτα… Αλλά την επόμενη ημέρα, ήμουν ο καλύτερος μέσα στο γήπεδο! Ήμουν ένας νεαρός επαρχιώτης που είχε κατέβει από το χωριό του και ήθελε να γευτεί τη μεγάλη ζωή στην ξελογιάστρα Αθήνα. Ποτέ δεν έκανα σοβαρή προπόνηση, έπαιζα λόγω του ταλέντου μου…»

 

 

«Ένιωθε αδικημένος ο Δαβουρλής»

 

-Κάνετε παρέα με τον Δαβουρλή ως συμπαίκτες στον Ολυμπιακό. Ποια είναι η γνώμη σας γι αυτόν;

«Θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα δεκάρια που ανέδειξε ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο! Και επιπλέον, ήταν ωραίος τύπος, ωραίος χαρακτήρας. Έμοιαζε και λίγο με το δικό μου χαρακτήρα, του άρεσε να κάνει και κανένα τσιγαράκι, να πίνει κανένα ουισκάκι, όπως και εγώ. Μας άρεσε να κάνουμε τέτοιες «υπερβάσεις», γιατί μην ξεχνάτε ότι ήμασταν δύο φτωχά παιδιά που πήγαμε στην Αθήνα και τον Ολυμπιακό, από την επαρχία. Εκείνος από την Πάτρα, εγώ από τις Σέρρες και χάσαμε λίγο το μυαλό μας… (γελάει…)

 

-Είναι αλήθεια ότι κάποια στιγμή ήθελε να φύγει από τον Ολυμπιακό;
«Η αλήθεια είναι ότι ήθελε να γυρίσει στην Πάτρα. Από την άλλη ένιωθε και αδικημένος που δεν τον έβαζε συχνά ο Λάκης Πετρόπουλος. Αλλά, τότε υπήρχε στη θέση του ο Δεληκάρης. Οπότε καταλαβαίνετε και τη δύσκολη θέση του προπονητή. Έτσι κάποια στιγμή άρχισε να μην καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια στην προπόνηση, κάτι που έδειχνε ότι είχε πάρει τις αποφάσεις του για να επιστρέψει στην αγαπημένη του Πάτρα…»

 

-Τι θα θέλατε να πείτε για την Παναχαϊκή του σήμερα;
«Θέλω να ευχηθώ στο φίλαθλο κοινό της Πάτρας, να δούμε ξανά την Παναχαϊκή στην Α΄ Εθνική! Γιατί η Παναχαϊκή εκεί  ανήκει δικαιωματικά!