ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ ΣΤΟ “ΠΑΤΡΙΝΟΡΑΜΑ”: «Η Αντιπολίτευση κάνει …καριέρα!»

Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Πατρινόραμα” που κυκλοφορεί από τις 25 Ιουνίου, στα περίπτερα όλης της Ελλάδας

 

Ο σπουδαίος Σταμάτης Κραουνάκης σε μια αποκαλυπτική συζήτηση, περί Τέχνης, πολιτικής, θρησκείας και νεολαίας

 

 

Είτε τραγουδάει τις ουρανομήκεις συνθέσεις του, είτε μιλάει από ψυχής, ο Σταμάτης Κραουνάκης πάντα καθηλώνει. Η συνέντευξή αυτή  όμως, που ο τεράστιος Έλληνας μουσικοσυνθέτης παραχώρησε ασμένως στο «πατρινόραμα», αποκτά τις διαστάσεις ενός κοινωνικού μανιφέστου: «Πιστεύω στη δύναμη του λαού! Υπομένει – υπομένει – υπομένει και κάποια στιγμή λέει «όχι»! τονίζει με νόημα και ξεκαθαρίζει ότι «δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μία προσωπικότητα, που να δείχνει ότι πονάει τον τόπο!»

Προβλέπει όμως ότι «η συνθήκη θα γεννήσει καινούργιο πρόσωπο!» Όσο για τον ίδιο ξεκαθαρίζει ότι δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική, ούτε οι θέσεις. Και ότι δεν εξαργυρώνει την αγάπη του κόσμου, με καμία πολιτική θέση και σε κανένα κόμμα!

Διαβλέπει επίσης ότι στις επόμενες κάλπες θα υπάρχουν τρομερές εκπλήξεις! Και προειδοποιεί: «Ξεχνάνε, ότι όποτε βάλανε χέρι στη νεολαία, το πληρώσανε ακριβά!»

 

 

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Ρηγόπουλο

Φωτογραφίες: Σπύρος Μπακάλης

 

 

-Τι μας δίδαξε όλη αυτή η περιπέτεια της καραντίνας;

«Πιστεύω ότι η ελληνική κοινωνία, είχε πάντα αυτό το μεγάλο πλεονέκτημα: Είμαστε λαός με μεγάλα προτερήματα, την ώρα που πρέπει να σηκώσουμε τον πήχη της αλληλεγγύης. Και αυτό φάνηκε μέσα από την περιπέτεια της πανδημίας. Όχι ότι δεν υπάρχουνε οι βρώμες. Υπάρχουν! Αλλά δεν είναι ο κανόνας οι βρώμες.»

 

-Ακόμα και μέσα στην καραντίνα, μπήκατε στα σπίτια μας με το άλμπουμ «Γιορτή στα σπίτια». Πώς καταφέρνετε μέσα στο σκοτάδι, εσείς να βλέπετε φως;

«Αυτό είναι θέμα χαρακτήρα! Είμαι εκπαιδευμένος προς αυτή την μεριά. Βιώσαμε όλοι μία συνθήκη φυλακής. Σε μια τέτοια περίπτωση λοιπόν, πέρα από την προφύλαξη, κανείς βρίσκει τους ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να συνομιλεί για να έχει μια καθημερινή επαφή. Και αυτό με οδήγησες να έχω καθημερινή επαφή σχεδόν με όλο τον πλανήτη! Δηλαδή, αντί να κλείσω, άνοιξα!

Είχα μια καθημερινή επαφή με ανθρώπους που δεν βρισκόμουν εύκολα μαζί τους, αλλά που στη φάση αυτή είχαμε κάτι να ανταλλάξουμε. Και για να είμαι ειλικρινής αγαπητέ Παναγιώτη, το βασικότερο όλων, ήταν η  ανθρωπιά! Αυτή η πλευρά μας, σε όσους το καταλάβαμε, καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα. Φάνηκε η έννοια μας για τους ανθρώπους που είναι η αληθινή μας οικογένεια.

Δεύτερη-τρίτη μέρα της πρώτης καραντίνας έγραψα το πρώτο τραγούδι και το ανέβασα στο προφίλ μου. Εκεί καταλάβαμε πια ότι είμαστε μια παρέα. Γίναμε μια μεγάλη παρέα, που άλλοι περίμεναν, άλλοι έδιναν ιδέες και εγώ έγραφα.

Και είναι ακατανόητο, πώς η δουλειά αυτή μέσα στη δεύτερη καραντίνα έγινε «χρυσή». Έκανε 3.000 πωλήσεις, με την αγορά κλειστή! Αυτό είναι κάτι που ακόμα και με κανονικές συνθήκες, δεν γίνεται πια. Έχοντας πια απόσταση χρονική από την έκδοση του δίσκου, με έπιασε συγκίνηση όταν κάποια στιγμή άκουσα τρία τραγούδια αυτού του δίσκου σε ένα ραδιόφωνο.

Αποστασιοποιήθηκα λίγο από τον εαυτό μου και είπα: «Κοίτα, είμαι ένας καλλιτέχνης που μπόρεσε μέσα στη συνθήκη αυτή, να αρθρώσει έναν ευθύ λαϊκό λόγο. Και γι αυτό πρέπει να ομολογήσω ότι με συγκίνησε ο εαυτός μου. Αυτός που είναι μαζί με την κοινωνία, που είναι ταπεινός».

 

-Στο νέο σας τραγούδι «Ξέρω πού πάω», λέτε σε κάποιους  στίχους του Φοίβου Δεληβοριά: «Όπου αγαπάω, Πατρίδα γίνεται το παιδικό μου ψέμα». Τι είναι αυτό που ανασύρετε από το βυθό της παιδικής σας ηλικίας, που παραμένει τηλαυγής φάρος για τη ζωή σας;

«Οι γονείς! Η μαμά κι ο μπαμπάς! Η μαμά μου ζει και είναι γερή και με χιούμορ! Είχα δύο πολύ-πολύ-πολύ «χρυσούς»  γονείς! Δύο χρυσά παιδιά ερωτευμένα, με χιούμορ και ωραίες παρέες, μ’ ένα σπίτι πάντα ανοικτό. Φτωχοί, όχι πλούσιοι, αλλά γλεντζέδες και όμορφοι! Αυτό για μένα ήταν μια βασική περιουσία. Και τους αγαπούσαμε και μας αγαπούσανε και ήταν και …στραβόξυλα, αλλά όλο μαζί το πακέτο «οικογένειά μας», φυσικά με τις αδελφές μου, είμασταν μια χαρούμενη, καλή παρέα! Και δύο υπέροχες- υπέροχες γιαγιάδες, οι οποίες ήταν και φίλες πριν ακόμα παντρευτούν οι γονείς μας, λόγω των παππούδων μας, που ήταν φίλοι. Ήταν ο ένας της Αστυνομίας, ο άλλος του Στρατού. Υπήρχε κάτι σαν μοίρα, που τους έφερε μαζί!

Οι γιαγιάδες μου ήταν πολύ σημαντικές προσωπικότητες, ταλέντα μουσικά και οι δύο! Η μία έπαιζε πιάνο, η άλλη μαντολίνο. Γυναίκες που είχαν ζήσει πολέμους, στέρηση, είχαν επιβιώσει. Αλλά αυτό δεν είχε βάρος. Ήταν δύο πολύ χαριτωμένες προσωπικότητες οι γιαγιάδες μου!»

 

 

 

«Έχω την αίσθηση, ότι οι άνθρωποι που φεύγουν, είναι σαν να μην έχουν πού να πάνε…»

 

-Το τραγούδι σας «Γιατί έτσι» στον τελευταίο σας κύκλο τραγουδιών «Γιορτή στα σπίτια», θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε και ως ένα πολιτικό σας μανιφέστο;

«Πήρα έναυσμα από ένα εξαιρετικό άρθρο της Έλενας Ακρίτα, που όριζε με ποιους πάμε και ποιους δεν θέλουμε. Πήρα λοιπόν την ιδέα και έγραψα αυτό το τραγούδι, που ναι: Είναι ένα «χιουμοριστικό» πολιτικό τραγούδι, με μια πολύ σκληρή φράση, που για μένα είναι όλο το ζουμί του: «Πλάκωσαν κι οι πεθαμένοι και ζητάν ρε γη καημένη, κάτι να τους ανασταίνει κλείνει ο ουρανός Απ’ τη κνίσα της αρένας δεν τους δέχεται κανένας, ούτε ο Μέγας ο Ποιμένας, ούτε ο Σκοτεινός» Ανατρίχιασα! Τώρα που το λέω, κάτι με κλωτσάει μέσα στη ψυχή μου, πρέπει να σου πω Παναγιώτη! Αλλά έχω έντονη την αίσθηση, ότι οι άνθρωποι που φεύγουν, είναι σα να μην έχουν πού να πάνε! Δεν τους θέλει, ούτε ο Παράδεισος, ούτε η Κόλαση! Γι αυτό έχω ένα πολύ μεγάλο βάρος γι αυτούς τους αποχαιρετισμούς, γιατί νομίζω ότι αυτοί οι πεθαμένοι μένουν λίπασμα σε μία γη, που θέλει τόσο πολύ να ακούγεται αυτός ο ήχος.»

 

 «Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μία προσωπικότητα, που να δείχνει ότι πονάει τον τόπο!»

«Αυτή η γη θέλει τόσο πολύ να ξαναγεννηθεί και θα ξαναγεννηθεί! Είναι αναπόφευκτο! Πάμε προς τα εκεί και δυστυχώς οι μέτριοι πολιτικοί μας, δεν το κατανοούν. Και  μιλάω για όλες τις παρατάξεις αυτή τη στιγμή. Είναι τραγικά μονότονο και τραγικά απεχθές, κουραστικό και βαρετό, το πόσο οι πολιτικοί μας είναι έρημοι και σκότεινοι από το ουσιαστικό γίγνεσθαι! Κάνουνε μόνο λογαριασμούς!»

 

-Σας έχουν απογοητεύσει οι πολιτικοί;

«Δεν είχα ποτέ καλύτερη άποψη, σε καμία ηλικία! Νεότερος δε, ήμουν και πιο σκυλί αγαρηνό…»

 

 

«Η Δεξιά επέτρεψε στον Τσίπρα να γίνει Κυβέρνηση!»

 

-Δεν είχατε επενδύσει κάποιες πολιτικές ελπίδες στον Αλέξη Τσίπρα;

«Κοιτάξτε: Ότι ήρθε μια στιγμή όπου ένας νέος ηγέτης, συμπαθέστατος, πήρε δύναμη από τον κόσμο, έφθασε να είναι εξουσία, είναι κάτι που όχι μόνο εγώ, αλλά όλοι μας εκείνη την ώρα, είπαμε «Γένοιτο»! Βάλαμε την καρδιά μας και είπαμε «ρε παιδί μου, είναι ένας νέος άνθρωπος! Γένοιτο! Σε μία πάρα πολύ δύσκολη ώρα μάλιστα» Ναι, πήρε ψήφους, αλλά θα μου επιτρέψεις να πω, ότι επειδή η Δεξιά στην Ελλάδα είναι βαθιά ριζωμένη γενεά επί γενεά, του επιτρέψανε να γίνει Κυβέρνηση!

-Του το επέτρεψαν;

«Ναι, του το επέτρεψε η Δεξιά! Έδωσε τη μάχη του το παιδί αυτό…»

-Πέτυχε;

«Σε άλλα πέτυχε απ’ ότι φάνηκε, σε άλλα όχι! Πιστεύω ότι δεν πρέπει να είμαστε βιαστικοί για να κρίνουμε τους ανθρώπους.  Μην ξεχνάτε, ότι και για τον Τσίπρα, αυτό το «όχι» στο δημοψήφισμα, που έγινε «ναι», ήταν το μεγάλο του αγκάθι!»

 

 

«Δεν με απασχολεί καθόλου, η δεύτερη ευκαιρία του Τσίπρα!» – «Η Δεξιά κάνει αυτό που έκανε πάντα: Μπίζνες!»

-Δικαιούται ωστόσο μιας δεύτερης ευκαιρίας ο Τσίπρας;

«Δεν με απασχολεί καθόλου! Αυτό που με απασχολεί και στο οποίο κάνω πολύ σοβαρή κριτική, είναι ένα: Τι κάνει η Αντιπολίτευση; Καριέρα! Βλέπω όλοι σχεδιάζουν, πώς θα μοιραστούν τα ψηφαλάκια! Αυτή τη στιγμή όμως, η προτεραιότητα είναι πώς θα ξαναζήσουμε! Και αυτό το βάζουν όλοι σε κουτιά! Κανείς δεν βάζει σε προτεραιότητα, σε τι θα ελπίσει η κοινωνία! Δεν είναι μόνο τα λεφτά, είναι η ποιότητα ζωής. Είναι το πώς θα ξαναγαπήσουμε, το τι θα ονειρευτούμε. Ακούω μία ξύλινη γλώσσα προετοιμασμένη απ’ όλες τις μπάντες. Η Δεξιά κάνει αυτό που έκανε πάντα: Μπίζνες! Βγάλανε έναν αρχηγό τελείως ανίκανο, για να κάνουνε μπίζνες! Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μία προσωπικότητα, που να δείχνει ότι πονάει τον τόπο!»

-Από κανένα πολιτικό χώρο;

«Από κανένα χώρο! Βλέπω παντού «κουτάκια». Με προετοιμασμένο λόγο! Τα έχουμε ξανακούσει όλα. Και να σου πω και την αλήθεια, τι αισθάνομαι; Η συνθήκη θα γεννήσει καινούργιο πρόσωπο!»

   

«Βλέπω στα συλλαλητήρια του ΣΥΡΙΖΑ, κομματικούς υπαλλήλους!»

 

-Καινούργιο πρόσωπο από νέο κόμμα;
«Δεν μπορώ να ξέρω! Δεν είμαι πολιτικός, είμαι καλλιτέχνης. Αλλά, η ακοή μου, το ένστικτό μου αυτό μου λέει, εκτός κι αν γίνει κανένα θαύμα, που δεν το βλέπω. Βλέπω και στα συλλαλητήρια του ΣΥΡΙΖΑ κομματικούς υπαλλήλους! Παιδιά που είναι μισθωτοί του κόμματος και πολλοί από αυτούς δεν είναι και πρώτης τάξεως παιδιά! Αφήνω απ’ έξω τη Δεξιά και επικεντρώνω την κριτική μου στην Αντιπολίτευση, γιατί από εκεί περίμενα περισσότερα. Τη Δεξιά την ξέρουμε, είναι μία και δεν αλλάζει. Απλώς ακόμα και τώρα, αυτό το ιστορικό κόμμα της Ν.Δ. έχει ανεχθεί αυτή την παταγώδη μετριότητα, που  λέγεται Μητσοτάκης. Και πιστεύω ότι κι αυτό δεν θα κρατήσει πολύ.»

 

 

«Δεν εξαργυρώνω την αγάπη του κόσμου, με καμία πολιτική θέση!»

-Θα δεχόσασταν κάποια πολιτική θέση, για παράδειγμα Υπουργός          Πολιτισμού;

«Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική, δεν με ενδιαφέρουν οι θέσεις! Είμαι καλλιτέχνης. Ο κόσμος, οποιονδήποτε κομμάτων, με αγαπάει γι αυτό που κάνω! Μπορεί κάποιους να τους θυμώνω  γιατί έχω έναν ελεύθερο λόγο και κάνω κριτική, αλλά ο κόσμος στην μεγάλη του πλειοψηφία στη χώρα αυτή, αγαπάει τον Σταμάτη Κραουνάκη που γράφει τραγούδια. Δεν εξαργυρώνω αυτή την αγάπη, με καμία πολιτική θέση και σε κανένα κόμμα!»

 

 

«Σίγουρα ενόχλησα! Δεν κάθισα καλά» – «Αντιτάχθηκα σε αυτό το γελοίο πρόσωπο που λέγεται Υπουργός Πολιτισμού»

-Δεχθήκατε τον προηγούμενο χρόνο, μία συντονισμένη ανοίκεια και αήθη επίθεση μέσω Media, με προφανή στόχο να σας παρουσιάσουν περίπου ως γραφικό. Κάτι ανάλογο που είχε υποστεί ο μεγάλος Χατζιδάκις. Πώς το αντιμετωπίσατε όλο αυτό;

«Κοίταξε Παναγιώτη, δεν είμαι ο μεγάλος Χατζιδάκις κι αν είμαι, δεν το ξέρουμε ακόμα. Μακάρι να είμαι, αλλά κι αν είμαι, δεν το ξέρει κανένας και δεν μπορεί να το πει.

Σίγουρα ενόχλησα! Δεν κάθισα καλά, ήμουν πρωτεργάτης για τα πνευματικά δικαιώματα, αντιτάχθηκα σε αυτό το γελοίο πρόσωπο που λέγεται Υπουργός Πολιτισμού. Δε νομίζω ότι έχει περάσει χειρότερο πρόσωπο, από αυτή τη γυναίκα σε αυτή τη θέση. Ήμουν πρώτη γραμμή μάχιμος και λογικά έφαγα «ξύλο»! Θα σου πω κάτι: Όπως τα κάνανε, έτσι και τους γυρίσανε στο κεφάλι! Και είμαι μαθημένος, γιατί είμαι αληθινά αριστερός και όχι στα κόμματα, αλλά στην πράξη, στην καθημερινότητα, στον τρόπο ζωής.»

-Αν συναντούσατε στο δρόμο την Λίνα Μενδώνη, τι θα της λέγατε;

«Θα κούναγα το κεφάλι μου, όπως το κουνάμε όταν βλέπουμε έναν άχρηστο άνθρωπο μπροστά μας!»

-Πάντως γίνατε στόχος πριν ένα χρόνο, για να επανέλθω στο ερώτημά μου…

«Είμαι πια αγαπημένε Παναγιώτη, «αργασμένο τομάρι» που λένε και έχω κάψει το καλύβι μου. Δηλαδή, τα αφήνω να γίνονται, δεν τα κοιτάζω και τα αντιπαρέρχομαι. Πράγματι, πριν ένα χρόνο ακριβώς, ήμουν στόχος! Κάνανε τα πάντα! Δεν κατάφεραν τίποτα. Ένα χρόνο μετά, είμαστε εδώ και μιλάμε και είμαι τέλεια! Έκανα μία νέα δουλειά, ετοίμασα μέσα στη δεύτερη καραντίνα 14 ωραιότατα τραγούδια για την αγαπημένη μου Ελεονόρα Ζουγανέλη, που θα μπούμε να τα ηχογραφήσουμε. Έγραψα μια οπερέτα, θα παιχτούν πάλι φέτος οι «Εκκλησιάζουσες» θα πάνε και στην Κύπρο, δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι πράγματα, να γράφω, ούτε να έχω δημόσιο λόγο. Και μου γίνεται και ένα πολύ ωραίο δώρο αυτή τη στιγμή, με κάλεσε ο Μιχαήλ Μαρμαρινός να παίξω στην παράσταση του «Ιχνευταί» του Σοφοκλή. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, βιώνω μια υπέροχη εκδρομή στην προετοιμασία αυτής της παράστασης, με αυτόν τον εκλεκτό σκηνοθέτη, με εκλεκτούς ηθοποιούς που θαύμαζα και τώρα είμαι μαζί τους, την Αμαλία Μουτούση, τον Χάρη Φραγκούλη και έναν υπέροχο  θίασο».

 

 

«Όσο πιο ταπεινός είναι κανείς, τόσο πιο πλήρης νιώθει!»

-Πώς προσεγγίζετε ως συνθέτης, τον υποκριτικό ρόλο; 

«Ο μουσικός μου εαυτός, όταν μπαίνω στην ερμηνεία ενός κειμένου, πρωταγωνιστεί στον τρόπο που μελετάω. Έχω αναλάβει ως γνωστόν και στο παρελθόν, υποκριτικό ρόλο. Όχι δεν ήταν μέσα στις προθέσεις μου. Η εποχή κάθε φορά με έσπρωχνε, σε ένα κείμενο που καταλάβαινα ότι ήταν η ώρα του να ακουστεί. Αυτό με πάει, έτσι γίναν όλα. Αυτό όμως το φετινό, ήταν δώρο, μου ήρθε. Είμαι 65 χρονών και ο Θεός μου δίνει αυτό το αναπάντεχο δώρο, πάω μετά από 11 χρόνια στην Επίδαυρο, με μία τόσο προσεγμένη παραγωγή, που έχει μέσα και ταξίδι. Δεν επαίρομαι, απλά θέλω να πω: Ότι όσο πιο ταπεινός είναι κανείς, τόσο πιο πλήρης νιώθει.»

 

«Ο Θεός για μένα, είναι κάτι που βρίσκεται στο κέντρο μου»

-Βλέπω εικόνες της Παναγίας και Αγίων στο χώρο σας. Είσαστε ένας τυπικός Χριστιανός; Ποια η σχέση σας με τη θρησκεία;

«Όχι, δεν είμαι καθόλου τυπικός Χριστιανός! Έχω ένα πολύ μικρό σπίτι που έχει πάρα πολλά εικονίσματα και όχι μόνο Αγίων. Είναι γεμάτο, ωραία αντικείμενα φίλων. Ο Θεός για μένα, είναι κάτι που βρίσκεται στο κέντρο μου. Και που είναι μία δύναμη που με κάνει ταπεινό, εργατικό, αλληλέγγυο και μου δίνει καλό ύπνο. Τη νιώθω την παρουσία του σύμπαντος επάνω μου και αυτό που κοιτάζω είναι η καλλιτεχνική φωνή μου, να είναι ιαματική για την κοινωνία. Να δίνει κάτι!»

 

-Δηλαδή κάνετε το σταυρό σας, επικαλείστε την βοήθεια της Παναγίας;

«Δεν κάνω αηδίες! Κατανοώ. Διαβάζω τα κείμενα, αντλώ από αυτά, γιατί και αυτά είναι ιστορικές μαρτυρίες. Επίσης μελετάω και αντλώ από την θεολογική γλώσσα, που είναι ένα πολύ σοβαρό εργαλείο. Περιέχει αριστουργήματα! Όπως και η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία.»

 

 

«Ξεχνάνε, ότι όποτε βάλανε χέρι στη νεολαία, το  πληρώσανε ακριβά!»«Στις επόμενες κάλπες θα υπάρχουν τρομερές εκπλήξεις!»

 

-Πώς κρίνετε το νόμο για την Αστυνομία στα Πανεπιστήμια;

«Ακούστε: Γίνονται και θα γίνουνε πολλά! Η γενική κατεύθυνση αυτής της Κυβέρνησης, είναι να βάλει τα δύο πόδια της Ελευθερίας, σε ένα παπούτσι! Δεν θα μείνει τίποτα! Δεν θα καταφέρουνε τίποτα! Πιστεύω στη δύναμη του λαού! Υπομένει, υπομένει, υπομένει και κάποια στιγμή λέει «όχι»! Κάποια στιγμή ο λαός, λέει «όχι»! Στις επόμενες κάλπες θα υπάρχουν τρομερές εκπλήξεις! Ξεχνάνε, ότι όποτε βάλανε χέρι στη νεολαία, το πληρώσανε ακριβά! Όλα τα μεγάλα κινήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας, ξεκίνησαν από το ξεσήκωμα των νέων.

-Δεν έχει γίνει ανεξέλεγκτο το διαδίκτυο;

«Το διαδίκτυο είναι ένα εργαλείο. Και σιγά-σιγά νομίζω ότι όλοι το κατανοούν. Δεν πάσχουν τα πράγματα από τη νεολαία, αλλά από τους κακούς χαρακτήρες. Δηλαδή το διαδίκτυο δεν το κάνει κατιναριό η νεολαία, το κάνει το κατιναριό!»

 

 

-Ποια εποχή της Ελλάδας νοσταλγείτε;

«Θα πρέπει να παραδεχθούμε σοβαρότατα, ότι η μεγάλη στιγμή ήταν το ’60. Εκείνη την εποχή η Ελλάδα πήρε τα πάνω της. Και να σου πω κάτι; Εγώ πιστεύω θα ξανάρθει αυτό!»

-Είσαστε αισιόδοξος;

«Και όσοι καταλαβαίνουμε, πρέπει να δουλεύουμε προς αυτό. Εγώ βλέπω να έρχονται πράγματα πολύ σοβαρά από καλλιτέχνες που εκτιμώ ιδιαίτερα»

 

 

«Τους αγαπώ τους ανθρώπους!»

 

-Ποια είναι η καθημερινή εικόνα που μπορεί να σας εμπνεύσει, να σας συγκινήσει;

«Αυτό που με συγκινεί πάντα, είναι όταν βλέπω ανθρώπινες εικόνες: Έναν παππού με ένα εγγονάκι, ένα ζευγάρι που φιλιέται. Που έχουνε μέσα ειρήνη! Τους αγαπώ τους ανθρώπους»

 

-Εσείς έχετε πονέσει πολύ για να μπορείτε να φτιάχνετε τόσο ευαίσθητα τραγούδια;

«Όχι! Αλλά με αφήνω να πονέσω όταν πρέπει! Δεν με προφυλάσσω από τον πόνο»

-Είναι λυτρωτική αυτή η διαδικασία για εσάς;

«Θα έλεγα, ναι! Είναι μια γιατρειά!»

-Σας ενδιαφέρει η υστεροφημία σας;

«Δεν θα το ΄λεγα, αλλά δεν θα ήθελα με τίποτα όταν ψοφήσω να λένε αυτός ήταν ένα τίποτα!

 

«Θα κριθεί από την Ιστορία η Μενδώνη για το τσιμέντωμα της Ακρόπολης»

-Το τσιμέντωμα της Ακρόπολης, πώς το σχολιάζετε;

«Γι αυτό θα κριθεί η Μενδώνη! Ήταν μέσα στις υποχρεώσεις της και γι αυτό θα κριθεί, δεν νικιέται αυτό. Γι αυτό και για τα   αρχαία του Σταθμού Βενιζέλου, που είναι σαφές που ήταν μέσα στις υποχρεώσεις της. Θα κριθεί από την ιστορία!»

 

-Θεωρείτε ότι τελικά πίσω από την υπόθεση της πανδημίας, κρύβεται ένα υποχθόνιο σχέδιο για την οικονομική εξάρτηση των λαών και την ποδηγέτηση των κοινωνιών;

«Ακούστε: Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί τα πάντα αυτή τη στιγμή. Να έχει κάνει ένα οποιοδήποτε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Το ότι ήρθε μία πανδημία η οποία υποχρέωση έναν πλανήτη σε μία συγκεκριμένη τακτική και τώρα σε έναν ομαδικό εμβολιασμό, όλα αυτό αποδεικνύεται ότι έχει να κάνει με τεράστια οικονομικά συμφέροντα, είναι ολοφάνερο! Ψηφίζω, να λάβουμε ταπεινά, τα μέτρα που πρέπει να λάβουμε για να συνεχιστούν οι ζωές μας. Τόσο απλά… Εγώ επειδή έχω αρκετά υποκείμενα νοσήματα, κάθισα φρόνιμα, προσεκτικά στο σπίτι, δεν εξετέθειν, προσπάθησα να μην αρρωστήσω. Μέχρι τώρα τα κατάφερα. Έκανα και τις δύο δόσεις του εμβολίου»

 

«Θέλω ο θάνατος να με βρει εργαζόμενο!»

 

-Το κεφάλαιο «θάνατος» σάς έχει απασχολήσει, ως φιλοσοφική έννοια; Τον φοβόσαστε;

«Όχι! Ο θάνατος είναι ένα επακόλουθο της ανθρώπινης διάρκειας. Θέλω να με βρει εργαζόμενο! Και να έρθει να με πάρει ήσυχα! Χωρίς να ταλαιπωρήσω κόσμο.»

-Ποιο είναι το μήνυμά σας, προς όλους εμάς που έχουμε  αναγάγει τη μουσική σας, σε εγχειρίδιο ζωής;

«Να ερωτευόμαστε μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας! Και να ονειρευόμαστε έναν καλύτερο κόσμο!»