Συνέντευξη στην Καλυψώ Κανελλοπούλου
Ο Peter Schinas στο “Πατρινόραμα”
Πήτερ Σχοινάς ο πρώτος που έκανε την οδό Ερμού της Πάτρας must στην νυχτερινή ζωή. Η δεκαετία του ’80 άφησε την δικής ανεξίτηλη σφραγίδα στον τρόπο διασκέδασης των Ελλήνων ανά την επικράτεια. Ο Peter Schinas πιάνοντας τον παλμό της πατραϊκής κοινωνίας εισήγαγε τα λεγόμενα «ελληνάδικα», όπου η διασκέδαση μόνο με ελληνικά τραγούδια έφτανε στα ύψη. Αν ένας τραγουδιστής άρεσε στους θαμώνες του λεγόμενου «ελληνάδικου» τότε καταξιωνόταν κιόλας στην ελληνική δισκογραφία. Η δημοσιογράφος Καλυψώ Κανελλοπούλου συνάντησε τον Peter Schinas και μίλησε για όλους και για όλα, το χθες και το σήμερα, την φιλία του με τον Στέλιο Καζαντζίδη, την ζωή του στην Αμερική και για το βιβλίο που γράφει.
-Μιλήστε μας για το σημείο αφετηρίας σας, το 1985, όταν και ανοίξατε το δικό σας μαγαζί στο κέντρο της Πάτρας.
Ήμουν μετανάστης στην Αμερική, επέστρεψα στην Πάτρα και έψαχνα να βρω έναν κατάλληλο χώρο για να ανοίξω το δικό μου μαγαζί. Τότε η Ερμού δεν είχε κανένα άλλο εστιατόριο ή μπαρ. Βρήκα τον χώρο, μου άρεσε, τον έφτιαξα , έκατσα και τον έστησα από την αρχή. Δεν είχε τίποτα, ούτε ύδρευση, ούτε αποχέτευση. Ανοίξαμε το 1985. Το είχα ξεκινήσει σαν καφέ στην αρχή και το λειτουργούσα έτσι τον πρώτο χρόνο, αλλά δεν έβγαζα τόσα πολλά χρήματα, οπότε αποφάσισα να το αναβαθμίσω.
Ευτυχώς δεν αντιμετώπισα οικονομικό πρόβλημα, μια και είχα προπληρώσει όλο τον χρόνο. Μετά ξεκίνησα και το άλλαζα, έβαλα ηχεία τον δεύτερο χρόνο, πήρα καλά μηχανήματα και εξοπλισμό. Δεδομένου ότι γνώριζα πολύ κόσμο και από τον χώρο του ποδοσφαίρου που είχα εμπλακεί με την Παναχαϊκή, με παρότρυναν όλοι να το κάνω αυτό που λέμε “ελληνάδικο”. Έτσι, ξεκίνησα και έβαζα στο μαγαζί μου ελληνική μουσική και ελληνική ροκ, αλλά και δημοτικά και λαϊκά. Από τότε άρχισε να είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση και να μου αποφέρει χρήματα. Έρχονταν και νέοι τραγουδιστές που τότε έκαναν τα πρώτα τους βήματα, όπως ο Τερλέγκας, η Εύα Κανέλλη, ο Τάσος Φραγκούλης και μου έφερναν τους δίσκους τους. Από τότε άρχισε να καθιερώνεται και η οδός Ερμού, άνοιξαν και άλλα καταστήματα, αλλά ο πρώτος ήμουν εγώ.
-Υπήρξε κάτι που να σας δυσκόλεψε στο πρώτο σας αυτό επιχειρηματικό εγχείρημα;
Ήμουν αποφασισμένος εξ αρχής ότι έπρεπε να τα καταφέρω μόνος μου, καθώς δεν βρήκα τίποτα έτοιμο από την οικογένειά μου. Οπότε υπερπήδησα όλα τα εμπόδια. Για παράδειγμα, εγώ δεν ξέρω από ποτά, τσιγάρα και αλκοόλ. Το μόνο που κατανάλωνα πάντα εγώ ήταν λίγη μπύρα ή λίγο κρασί και αυτό είναι αντιφατικό για κάποιον που δραστηριοποιείται τη νύχτα. Οπότε βρήκα έναν νεαρό φοιτητή, τον Σάββα Ρωμανό, που ήταν καλύτερος γνώστης και με βοήθησε να επανδρώσω το μαγαζί με όσα έπρεπε. Οργανώθηκα λοιπόν με αυτό το παιδί και σιγά σιγά πήρα τα ηνία στα χέρια μου.
“Ο Στέλιος Καζαντζίδη, με συμβούλευσε να φύγω από την Ελλάδα”
-Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πάρετε την απόφαση να κλείσατε το μαγαζί που φτιάξατε από το μηδέν και να μεταναστεύσετε για την Αμερική;
Ενώ όλα πήγαιναν καλά για αρκετά χρόνια, μετά ενεπλάκησαν στη νυχτερινή ζωή και όλα αυτά με τα οποία εγώ δεν είχα καμία σχέση, καθώς ήμουν ανέκαθεν νόμιμος. Αναφέρομαι σε μπράβους και τακτικές μη θεμιτές, που ποτέ δεν μου άρεσαν. Ήμουν πεντακάθαρος. Κράτησα το μαγαζί έτσι μέχρι το 2000 και μετά αποφασίσαμε με τη γυναίκα μου και την κόρη μου να το κλείσουμε. Ήμουν προσωπικός φίλος με τον Στέλιο Καζαντζίδη, ο οποίος και με συμβούλευσε να φύγω από την Ελλάδα, να μεταναστεύσω στην Αμερική. Συναντηθήκαμε το 1996 και μου έδωσε να ακούσω ένα δισκάκι με το τραγούδι του “Έρχονται χρόνια δύσκολα”. Ήταν προφητικό. Μου είπε να τα πουλήσω όλα και να φύγω στην Αμερική. Πήγα λοιπόν πρώτα με τη γυναίκα μου για να κάνω την απαραίτητη προεργασία και μετά ήρθε και η κόρη μου. Όλα αυτά έγιναν το 2001. Σε όσα με συμβούλευσε ο Στέλιος, αποδείχθηκε πως είχε δίκιο. Γι’ αυτό και πολλά χρόνια αργότερα, θέλησα να πάω στο μνήμα του Καζαντζίδη και να τον ευχαριστήσω, που με παρότρυνε να φύγω από την Ελλάδα.
-«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει…» είχε πει ο Σεφέρης. Εσάς τι σας “πληγώνει” στην Ελλάδα;
Στην Ελλάδα αυτό που με στενοχωρεί είναι η επικρατούσα οικονομική κατάσταση και τα τόσο υψηλά επίπεδα ανεργίας. Είναι ανεπίτρεπτο τόσοι πολλοί νέοι άνθρωποι να αναζητούν εργασία και να μην βρίσκουν μια αξιοπρεπή δουλειά. Θλίβομαι πολύ και βοηθάω τους φίλους μου όσο μπορώ. Θα ήθελα μέσα από την καρδιά μου να ευχηθώ καλή λευτεριά στην Ελλάδα μας, γιατί είναι σκλαβωμένη. Από οικονομικής απόψεως, δεν είναι ελεύθερη. Τα νέα παιδιά δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν και να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή συντηρώντας το δικό τους σπίτι. Γι’ αυτό οι περισσότεροι επιλέγουν να μένουν με τους γονείς τους. Με τους μισθούς εδώ και το κόστος διαβίωσης, τα περισσότερα είναι απαγορευτικά. Αν κάποιος όμως πάει στην Αμερική και θέλει να δουλέψει όντας τίμιος και εργατικός, είναι σίγουρο πως θα καταφέρει να προοδεύσει και θα τα καταφέρει. Είτε έχει σπουδάσει είτε όχι, αν έχει όρεξη για δουλειά, θα τα καταφέρει. Μάλιστα, πολλές φορές που με ρωτούν για τη ζωή στην Ελλάδα και τη ζωή στην Αμερική, συνηθίζω να απαντώ “η Ελλάδα μου τα πήρε όλα, η Αμερική με βοήθησε”. Εδώ εγώ τα έχασα όλα και πήγα στην Αμερική και ξεκίνησα από το μηδέν. Στην Ελλάδα επικρατεί οικογενειοκρατία, τα ελέγχουν όλα 40 συγκεκριμένες οικογένειες.
-Είχατε εμπλακεί και με την τοπική ομάδα της Πάτρας για πολλά χρόνια, καταφέρνοντας να γίνετε Αντιπρόεδρος στην Παναχαϊκή. Θα επιστρέφατε εκεί;
Η Παναχαϊκή ήταν ένα μεγάλο και πολύ σημαντικό κομμάτι για εμένα και κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Αποφάσισα να ασχοληθώ ενεργά και έγινα Αντιπρόεδρος. Ωστόσο σε κάποιο σημείο στην πορεία της ομάδας, έπαψε να είναι αυτό που ήταν. Αγαπούσα πολύ την Παναχαϊκή. Μου πρότειναν να επιστρέψω, αλλά δεν θα ήθελα με βάση τα σημερινά δεδομένα.
“Η Ελλάδα είναι το ωραιότερο μέρος του κόσμου”
-Έχοντας γυρίσει ολόκληρο τον κόσμο, είστε σίγουρα το κατάλληλο άτομο να μας πει, ποιο σημείο του πλανήτη ξεχωρίζετε για το φυσικό του κάλλος.
Η Ελλάδα είναι το ωραιότερο μέρος του κόσμου. Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, εκτός από την Αυστραλία που έτυχε να μην έχω πάει ακόμη. Μπορώ με βεβαιότητα να σας πω ότι η χώρα μας είναι το πιο όμορφο μέρος σε όλο τον πλανήτη.
-Έχετε βοηθήσει και εξακολουθείτε να βοηθάτε πολλούς ανθρώπους. Είναι μια στάση ζωής για εσάς αυτό;
Όσο πιο γενναιόδωρος είσαι, τόσο πιο πολλά κερδίζεις και αναφέρομαι σε υλικά και πνευματικά αγαθά. Εμένα μου αρέσει πολύ να βοηθάω τους ανθρώπους και να προσφέρω όσο μπορώ και ευγνωμονώ τον Θεό για όλα όσα έχει εκείνος χαρίσει σε εμένα. Όλα ο Θεός μου τα έδωσε. Εγώ υπάρχω από τις πράξεις μου. Έφτασα στο “μηδέν” κα ανέκαμψα, τα δημιούργησα όλα από την αρχή. Εγώ είχα 170.000.000 δραχμές και είχα και 50.000.000 μετοχές στην Αμερική, τα οποία τα έχασα. Εγώ ανοίχτηκα πολύ, παραχωρώντας χρήματα και επιταγές σε φίλους και γνωστούς που τα χρειάζονταν και μου ζητούσαν βοήθεια. Έδινα επιταγές, έκανα μεγάλο άνοιγμα και έδωσα αρκετά εκατομμύρια. Ωστόσο, δεν μου επέστρεφαν τα χρήματα αυτά και εγώ έφτασα σε σημείο να φάω πρόστιμο και ποινή φυλάκισης. Έτσι αποφάσισα να πάω στην Αμερική όπου εργάστηκα σκληρά για να τα χτίσω όλα από την αρχή.
“Έπρεπε να κολυμπήσω για να επιβιώσω και να σωθώ”
-Ποιο πιστεύετε ότι είναι το συστατικό της επιτυχίας;
Η εργατικότητα. Εγώ πιστεύω βαθύτατα ότι αν έχεις μάθε να εργάζεσαι και όχι να τα βρίσκεις έτοιμα, θα πετύχεις. Δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα αν δουλεύεις. Γι’ αυτό πιστεύω πως πέτυχα και εγώ, γιατί δεν βρήκα τίποτα έτοιμο, δεν είχε περιουσία η οικογένειά μου. Ήταν σαν να με έσπρωξαν σε μία θάλασσα με βαθιά νερά και μου είπαν να κολυμπήσω. Έπρεπε να κολυμπήσω για να επιβιώσω και να σωθώ, δεν είχα άλλη επιλογή. Αντίθετα, αν τα έχεις βρει έτοιμα, θα βουλιάξεις.
-Ερχόμενοι στο παρόν, θα τολμούσατε και πάλι να μείνετε στην Αμερική;
Αν τα έχανα πάλι όλα, θα πήγαινα ξανά στην Αμερική. Αν δεν είχα τα απαραίτητα χρήματα, θα το τολμούσα και πάλι. Ενδεχομένως να επέλεγα μια πιο ήσυχη περιοχή για να έχω και άλλο επίπεδο ζωής τώρα που είμαι σε μεγαλύτερη ηλικία, όπως για παράδειγμα η Φλόριντα και όχι τη Νέα Υόρκη.
-Στη συλλογή φωτογραφιών σας, μεγάλο μέρος καταλαμβάνει και ένας πανέμορφος σκύλος. Είναι ο δικός σας “φύλακας”;
Ναι. Έχω έναν σκύλο Δαλματίας, τον Πελέ, που είναι η ζωή μου όλη. Είναι τριών ετών και είναι σαν παιδί μου. Τον λατρεύουν όλοι, έρχονται άνθρωποι στο σπίτι για να δουν τον Πελέ.
“Εμείς από τη ζωή αυτή είμαστε περαστικοί, τα βιβλία είναι για πάντα εδώ” !
-Συγγράφετε το δικό σας αυτοβιογραφικό βιβλίο. Πώς πήρατε αυτή την απόφαση και τι πιστεύετε ότι θα κερδίσει ένας αναγνώστης που θα το πάρει στα χέρια του;
Ήθελα πολύ να συγγράψω αυτό το βιβλίο για τη ζωή μου. Είναι κάτι που θα μείνει, αυτό που θα αφήσω πίσω μου. Όλοι εμείς από τη ζωή αυτή είμαστε περαστικοί, θα φύγουμε κάποια στιγμή. Τα βιβλία είναι για πάντα εδώ. Δεν το κάνω για τις οικονομικές απολαβές. Άλλωστε δεν κερδίζω χρήματα, το αντίθετο: Επενδύω χρήματα στο βιβλίο αυτό. Δεν με νοιάζει τι πωλήσεις θα κάνει, δεν το εκδίδω γι’ αυτό. Νιώθω πως ο αναγνώστης του βιβλίου αυτού θα μπορέσει να μάθει πολλά πράγματα, να τον εμπνεύσω και να τον κινητοποιήσω να κυνηγήσει τα όνειρά του.
-Στην Πάτρα πολλοί σας γνώριζαν και ως τον “Άρχοντα της νύχτας”. Δεδομένων των όσων γνωρίζουμε για όσους δραστηριοποιούνται στον χώρο αυτό, ήρθατε ποτέ σε επαφή με παράνομες ουσίες;
Όχι. Είμαι πολύ κατά των ναρκωτικών και δεν έχω δοκιμάσει ποτέ. Στο σπίτι μου δεν επιτρέπω ούτε τσιγάρο γιατί σιχαίνομαι τον καπνό. Όποιος θέλει να καπνίσει, βγαίνει έξω. Γνωρίζω ότι έχω υπάρξει παθητικός καπνιστής λόγω του μαγαζιού που διατηρούσα, αλλά ο γιατρός μου με ενημέρωσε ότι μέσα σε 10 χρόνια έχω “καθαρίσει” από τον καπνό αυτό ως οργανισμός. Όσο εξαερισμό και να είχα στο μαγαζί, ήταν αναπόφευκτο ότι θα εισπνεύσω καπνό.
Ποτέ κανείς δεν ήρθε να μου προσφέρει ναρκωτικά. Όλοι οι δικοί μου άνθρωποι γνωρίζουν ότι είμαι πολύ κατά αυτών των ουσιών. Ειδικά στην Αμερική, ήρθα πολλές φορές σε περιστάσεις όπου περιστρεφόμουν από χρήστες, που θεωρούσαν πως έτσι θα διασκεδάσουν περισσότερο, αλλά ποτέ δεν δοκίμασα εγώ. Θέλω να είμαι υγιής και προσέχω πολύ τι εισάγω μέσα στον οργανισμό μου. Φανταστείτε ότι έχω προβλέψει να έχω οδηγό για περιστάσεις που ξέρω ότι θα καταναλώσω αλκοόλ. Δεν θέλω να πιάνω τιμόνι εγώ έχοντας πιεί, καθώς είναι μεγάλη ανευθυνότητα αυτό και πολύ επικίνδυνο. Και τώρα για παράδειγμα που είμαι καλεσμένος στο σπίτι της κόρης μου να περάσουμε τις γιορτές οικογενειακώς, θα με πηγαινοφέρει συγγενής μου, γιατί ξέρω ότι μετά το τραπέζι θα έχω καταναλώσει κάποια ποσότητα αλκοόλ.
-Ποια είναι η σχέση σας με τα χρήματα;
Εμένα δεν μου αρέσει να κρατάω τα λεφτά. Τα παράγω και τα ξοδεύω. Μου αρέσει να κάνω τους ανθρώπους χαρούμενους με αυτά. Σε πρόσφατη επίσκεψη στην Αμερική για παράδειγμα, ξόδεψα πολλά σε δώρα για τα εγγόνια μου που μένουν εκεί.
-Τι είναι αυτό που σας ενοχλεί στους ανθρώπους του 2022;
Στην εποχή μας με εκνευρίζει η ταχύτητα και η προσκόλληση στην επιφάνεια των πραγμάτων. Απουσιάζει η ηθική. Αντικειμενικοποιούμε τους ανθρώπους γύρω μας και δεν τους εκτιμάμε γι’ αυτό που πραγματικά είναι.
-Ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος για εσάς. Τι ήταν αυτό που σας ένωνε και ποια συμβουλή ζωής σας έδωσε που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν ένας πολύ τίμιος άνθρωπος και γι΄ αυτό ήρθαμε και τόσο κοντά. Εκτίμησε και εκείνος σε εμένα την τιμιότητά μου. Γίναμε πολύ καλοί φίλοι, ήμουν από τους ελάχιστους που καλούσε και στην οικεία του. Με τη γυναίκα του, τη Βάσω, έχω ακόμη επαφή.
Η συμβουλή ζωής που αποκόμισα από εκείνον, είναι να είμαι πολύ προσεκτικός με το ποιους έχω στον στενό μου κύκλο και ποιους θεωρώ δικούς μου ανθρώπους. Γιατί αυτοί είναι και που μπορούν με ύπουλο τρόπο να εκμεταλλευτούν καταστάσεις αν είσαι καλοπροαίρετος. Είχε πέσει θύμα εκμετάλλευσης από έναν δήθεν φίλο του, στον οποίο είχε εμπιστευτεί κάποια χρήματα και εκείνος δεν του τα επέστρεψε ποτέ. Από τους φίλους είναι που μπορείς να πάθεις πραγματικό κακό.
-Τι θα συμβουλεύατε κάποιον νέο που θέλει σήμερα να ασχοληθεί με το επιχειρείν;
Σε όλους τους νέους θα συμβούλευα να είναι τίμιοι, να κάνουν τη δουλειά τους σωστά, να κάνουν αυτά που πρέπει και να μην επιτρέπουν άσχημα πράγματα στο μαγαζί τους. Αν είναι τίμιοι και σωστοί επαγγελματίες, θα τα πάνε καλά.