Ο Γιάννης Σιδέρης καθηγητής της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με αντικείμενο τα θετικά μαθήματα, καταφέρνει επάξια να δραστηριοποιείται στο χώρο της συγγραφής, της τέχνης και του πολιτισμού. Για το έργο του έχει βραβευθεί κατά καιρούς από μεγάλους διεθνείς οργανισμούς. Πολυσχιδής προσωπικότητα εμπνέει και εμπνέεται από θέματα της καθημερινότητας που αποκτούν πνοή μέσα από την πένα του, την σκηνοθετική του ματιά και την ερμηνεία του. Συναντήθηκε με την Ευτυχία Λαμπροπούλου δημοσιογράφο του περιοδικού «π» και πραγματοποίησαν μία όμορφη συζήτηση.
Πως προέκυψε η ενασχόλησή σας με το θέατρο, την συγγραφή, την υποκριτική και την σκηνοθεσία;
Μια νύχτα, εντελώς ξαφνικά, στον ύπνο μου, είδα μια σκηνή θεατρικού έργου. Αμέσως σηκώθηκα και την έγραψα. Η σκηνή αυτή τελικά, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, εξελίχτηκε σε ολόκληρο θεατρικό. Ήταν η αρχή. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι το θέατρο ήταν ο τρόπος που θα μπορούσα να εκφραστώ από πολλές πλευρές. Του συγγραφέα, του ηθοποιού και του σκηνοθέτη. Έτσι ξεκίνησε ένα ταξίδι, που ακόμα νιώθω πως βρίσκομαι στις απαρχές του. Αρχικά παρακολούθηση μαθημάτων στην σχολή Θεατρικών σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών όπως δραματουργική ανάλυση, σύγχρονο ευρωπαϊκό και νεοελληνικό θέατρο, το θέατρο της Ασίας, υποκριτική, σκηνοθεσία, αυτοσχεδιασμός.Εκεί γνώρισα τον Μπέκετ, τον Ιονέσκο, την Σάρα Κέην, τον Έντουαρτ Άλμπι, τον Χάρολντ Πίντερ. Ανοίχτηκε ένας νέος κόσμος μπρος μου. Μετά ως ηθοποιός υπό την καθοδήγηση σκηνοθετών όπως η Δέσποινα Γεωργακοπούλου και η Ιωάννα Ροϊλού στην σχολή, η Έφη Κεραμιδά, η Ελένη Καραμούζη, η Φιορέλα Μαστρόκαλου και βέβαια ο ταλαντούχος Γιώργος Παπαστεφάνου σε παραστάσεις, εντρύφησα σε μεθόδους υποκριτικής. Εν τω μεταξύ η συγγραφή θεατρικών έργων, και όχι μόνο, συνεχιζόταν.
Όλοι γνωρίζουμε πως ανήκετε στους εκπαιδευτικούς των πρακτικών μαθημάτων παρά ταύτα η πένα σας καταδεικνύει πως θα μπορούσατε να είστε ένας εξίσου καλός φιλόλογος… Πως προέκυψε η ανάγκη για την συγγραφή; Μιλήστε μας για τα βιβλία σας.
Η αλήθεια είναι πως, ως μαθητής, ήμουν το ίδιο ικανός και στα θετικά και στα φιλολογικά μαθήματα. Μάλλον ήμουν λίγο καλύτερος στα φιλολογικά, ιδιαίτερα στα Αρχαία Ελληνικά. Ωστόσο η φυσική ήταν για μένα, όχι ένα απλό μάθημα, αλλά ένας τρόπος να μελετήσει κάποιος το τι συμβαίνει γύρω του. Ερωτήματα απλά όπως γιατί ο ουρανός να είναι γαλάζιος ή γιατί να έχουμε χειμώνα και καλοκαίρι αλλά και πιο σύνθετα όπως το πως δημιουργήθηκε το σύμπαν, πάντα βασάνιζαν το νου μου, οπότε η επιλογή να σπουδάσω Φυσικός ήταν μονόδρομος. Από εκεί και πέρα όμως, από πολύ μικρός εκφραζόμουν μέσω της συγγραφής, κατ’ εξοχήν διηγημάτων αλλά και ποίησης. Φυσιολογικά λοιπόν ήρθε η συγγραφή δυο συλλογών διηγημάτων. Το πρώτο «Μόνο να μείνουμε άνθρωποι» αφορά πραγματικές ιστορίες την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Απολύσεις, κατάρρευση μισθών, κομμένες συντάξεις, διακοπές ρεύματος συνθέτουν ένα παζλ ανθρώπων που πλήττονται, αλλά παλεύουν να κρατήσουν την αξιοπρεπειά τους μέσα σε αυτή την δίνη. Το δεύτερο, «Η Σπάλα» ουσιαστικά είναι ιστορίες από την ζωή του παππού μου, από την πλευρά της μητέρας μου. Πρόκειται για μια εποχή που χάθηκε, αλλά η παρακαταθήκη της παραμένει ζωντανή. Άνθρωποι απλοί που πάλευαν για την προκοπή αυτών και της οικογένειάς τους. (εκδόσεις Διαπολιτισμός). Από εκεί και πέρα τα θεατρικά κείμενα «Κέντρο 21», «Northon & Harry», «Εν-Τάξει» και τα μονόπρακτα «Το Σώμα», «Ο Χασάπης», «Το έγγραφο», «Η Συμφωνία».
Συνεργάζεστε επί πολλά χρόνια με τους “ταξιδευτές της πρόζας” ποιο είναι εκείνο το στοιχείο που σας εμπνέει, στην ομάδα αυτή;
Με τους «Ταξιδευτές της Πρόζας» προέκυψε η συνεργασία μου όταν η κυρία Αφροδίτη Σκαλτσά με κάλεσε να συμμετάσχω στις παραστάσεις τους. Τότε ανέβαζαν το έργο «Ούτε γάτα ούτε ζημιά» των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου. Μόλις μου ανέπτυξε τους στόχους του σχήματος, δεν μπορούσα να αρνηθώ. Πρόκειται για μια θεατρική ομάδα που αφιλοκερδώς δίνει παραστάσεις μεταξύ άλλων, σε απομακρυσμένα χωριά, αλλά και σε γηροκομεία. Επίσης στηρίζει το Φωτεινό Αστέρι με παραστάσεις όπου αντί εισιτηρίου συλλέγουν τρόφιμα, αλλά και άλλες δραστηριότητες. Μοναδική εμπειρία προσφοράς για μένα όταν έπαιξα στο Κωνσταντοπούλειο Γηροκομείο ή στο Αφροδίτη και συγκλονιστική η παράσταση που δώσαμε στο άσυλο ανιάτων, ίσως η μοναδική που έχει δοθεί στον χώρο αυτό. Από τότε και όσο μου το επιτρέπει ο χρόνος μου, συμμετέχω όποτε μου ζητηθεί.
Για την συγγραφή σας έχετε διακριθεί μιλήστε μας για τις βραβεύσεις σας.
Το πρώτο και το δεύτερο θεατρικό μου διακρίθηκαν στο φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου του δήμου Μονεμβασιάς στο πλαίσιο του διαγωνισμού συγγραφής θεατρικού έργου. Το πρώτο, το «Κέντρο 21» πήρε το δεύτερο βραβείο του διαγωνισμού και το δεύτερο «Northon and Harry» έλαβε τιμητικό έπαινο. Πέρα από τις βραβεύσεις όμως, η επαφή με ανθρώπους καταξιωμένους στον χώρο όπως η κριτικός Κατερίνα Θεοδωράτου, ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας Παναγιώτης Παναγόπουλος, ο συγγραφέας-σκηνοθέτης Βασίλης Κατσικονούρης και βέβαια η κυρία που έχει συνδέσει το όνομά της με το θέατρο στην Πάτρα, η καθηγήτρια Ευανθία Στιβανάκη και πολλοί άλλοι, ήταν το μεγαλύτερο κέρδος.
Τι σημαίνει θέατρο για εσάς;
Σπουδαία ερώτηση. Τι σημαίνει θέατρο για μένα. Είναι μια μορφή τέχνης με επίκεντρο τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος με το σώμα του και τον λόγο δημιουργεί το έργο τέχνης. Σκεφτείτε το. Μοναδικό. Για μένα πάντως, το θέατρο που εγώ θέλω να υπηρετήσω, έχει να κάνει με τον προβληματισμό του θεατή, ακόμη και την πρόκληση του. Στόχος μου είναι μετά την παράσταση οι θεατές να αναγκαστούν να σκεφτούν την παράσταση, να προσπαθήσουν να ερμηνεύσουν τα θέματα που τίθενται σε αυτήν, και εν τέλει να συζητήσουν το τι είδαν, ίσως με ένα ποτήρι κρασί, και είτε να συμφωνήσουν είτε να διαφωνήσουν.
Πως η οικογένειά σας αντιμετωπίζει το μεράκι σας επιτρέψτε μου να πω, με την τέχνη και την συγγραφή. Η κόρη σας πρόσφατα αποφοίτησε από το τμήμα Νηπιαγωγών και θα κάνει το μεταπτυχιακό της για το παιδικό θέατρο, νιώθετε πως η ενασχόληση η δική σας έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην επιλογή της αυτή;
Η οικογένειά μου από την πρώτη στιγμή όχι μόνο με στηρίζει αλλά και με ενθαρρύνει. Πάντα όταν γράφω κάτι οι πρώτοι που θα το ακούσουν είναι η γυναίκα μου και οι κόρες μου. Εμπιστεύομαι πολύ την κρίση τους, η οποία θα έλεγα ότι είναι αρκετά αυστηρή. Η μεγάλη μου κόρη, η Μαρία, δραστηριοποιείται μέσω της μη κερδοσκοπικής εταιρείας που ιδρύσαμε άνθρωποι που αγαπούν τον πολιτισμό «ΛΙΚΝΟΣ ΤΕΧΝΩΝ» η οποία στοχεύει στην προώθηση του πολιτισμού στην πόλη μας με αιχμή το θέατρο και ιδιαιτέρως όχι των τόσο γνωστών ειδών όπως το θέατρο του παραλόγου, το Ασιατικό θέατρο, το σωματικό θέατρο κ.ά. Η μικρή μου κόρη, η Ανδριάνα, σε ηλικία δεκατριών ετών, είχε συμμετάσχει μαζί μου στην θεατρική παράσταση «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» σε σκηνοθεσία της Φιορέλας Μαστρόκαλου. Ακόμη και η γυναίκα μου η Αλεξάνδρα, παρόλο που είναι σεφ στο επάγγελμα, έχει εμπλακεί με διάφορους τρόπους σε όλες τις παραστάσεις, είτε τις δικές μου, είτε σε αυτές που συμμετέχω ως ηθοποιός…
Τέλος, τι άλλο να περιμένουμε από εσάς το προσεχές διάστημα;
Αυτή την χρονιά ετοιμάζουμε πολλά πράγματα είναι η αλήθεια. Ελπίζω να τα καταφέρουμε. Πρώτον, μια παράσταση με συντελεστές μόνο Πατρινούς καλλιτέχνες. Τρία μονόπρακτα διαφορετικών συγγραφέων. Ένα δικό μου, το δεύτερο σε δραματοποίηση δικής μου ποίησης από τρεις ποιητικές συλλογές του Γιάννη Αλεξανδρόπουλου και το τρίτο κείμενο, του μουσικού Χρήστου Γιαννόπουλου. Επίσης προετοιμάζουμε άλλη μια παράσταση που θα μου επιτρέψετε να μην πω περισσότερα για αυτήν. Το σίγουρο είναι πάντως, πως πρόκειται για μεγάλο εγχείρημα που ελπίζω ότι θα αγκαλιάσει ο κόσμος της πόλης μας. Αυτά ως εταιρεία “ΛΙΚΝΟΣ ΤΕΧΝΩΝ” για την φετινή περίοδο. Από εκεί και πέρα προσωπικά, συνεχίζω την συγγραφή θεατρικών κειμένων και την συνεργασία μου με τους Ταξιδευτές της Πρόζας.