Η υποκριτική τέχνη “λειτουργούσε” μέσα της από πολύ μικρή ηλικία. Η παρουσία της στο χώρο του θεάτρου είναι καθοριστική και αξιοσημείωτη. Η ηθοποιός και σκηνοθέτης Αναστασία Πετρίδη που ζει στις Καμάρες, δουλεύει ασταμάτητα με ένα ταλέντο που πηγάζει από κάθε κύτταρο της ανθρώπινης ύπαρξής της. Πάνω σε μια θεατρική σκηνή μπορεί να “χωρέσει” όλες τις ιστορίες του κόσμου, να “αιχμαλωτίσει” σκέψεις, βλέμματα και συναισθήματα, να δώσει σ’ έναν “‘άψυχο” πεζό λόγο, ζωή. Μέσα από τις πολυσχιδείς παραστάσεις της, θέλει να περάσει κοινωνικά μηνύματα για σοβαρά ζητήματα της εποχής μας. Μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα, θεατρικά “ακόρεστη”, αντισυμβατική, αεικίνητη, τελειομανής, μαχητική, με ανήσυχο πνεύμα, με συναισθηματική νοημοσύνη, με μεγάλη αξιοποίηση των ηθοποιών πάνω στη σκηνή δίνοντάς τους διαφορετικούς τρόπους έκφρασης και ερμηνείας, ομαδικότητα και σημαντικές σκηνοθετικές ικανότητες και δεξιότητες, με όραμα, γεμάτη αγάπη και πάθος για τη δουλειά της, στοχεύει πάντα στο καλύτερο. Η θεατρική τέχνη λειτουργεί για αυτήν ως μέσο έκφρασης, αφύπνισης και κοινωνικής αλλαγής αλλά και ως αστείρευτη πηγή διαπαιδαγώγησης, παιδείας και πολιτισμού. Η ίδια δηλώνει αντίθετη στις εύκολες διεξόδους, το “ρηχό”, το “εφήμερο” και αναζητά το ποιοτικό και το διαρκές στο χρόνο. Εχει τελειώσει το θεατρικό εργαστήρι του Β. Διαμαντόπουλου, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια αρχαίου και μαθήματα σωματικού θεάτρου με σπουδαίους δασκάλους το Β. Διαμαντόπουλο και το Λ. Κουρετζή. Στη συνέντευξη που μου παραχώρησε, με εντυπωσίασε με την αμεσότητά της, την αυτοπεποίθησή της και την αλήθεια που κουβαλά σε κάθε λέξη της αποκαλύπτοντάς το πώς βιώνει την εμπειρία της σκηνοθεσίας και της υποκριτικής τέχνης, αλλά και για τα συναισθήματα που απορρέουν απ’ αυτές.
Ποια εσωτερική ανάγκη οδήγησε τα θεατρικά-σκηνοθετικά βήματά σας; Το θέατρο μπήκε αυθόρμητα στη ζωή σας;
Από μικρό παιδί είχα μία ιδιαίτερη σύνδεση με την υποκριτική, τόσο στο σανίδι, όσο και στη μεγάλη οθόνη. Καθώς έβλεπα στην τηλεόραση, τον κινηματογράφο ή το θέατρο ηθοποιούς να ενσαρκώνουν κάθε είδους ρόλο, τοποθετούσα τον εαυτό μου στη θέση τους και φανταζόμουν μία δική μου ερμηνεία. Οπότε, απαντώντας τέλος, στην πρώτη σας ερώτηση, δεν είναι η λέξη «ανάγκη» η κατάλληλη για να εκφράσει αυτό που νιώθω για τη δραστηριότητά μου, όσο μία έμφυτη τάση για έκφραση, η οποία γεννήθηκε στα παιδικά μου χρόνια, καλλιεργήθηκε και είναι τώρα ισχυρότερη από ποτέ.
Πώς αυτοπροσδιορίζεσθε και πώς «αποκωδικοποιείτε» τον εαυτό σας μέσα σε αυτό; Λειτουργεί και ως «ασφαλιστική δικλείδα» θεραπείας της ψυχής για εσάς;
Το θέατρο δεν είναι ένας χώρος στον οποίο ο καθένας μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί και να το φέρει στα μέτρα του. Είναι περισσότερο αυτό που σε φέρνει στα δικά του μέτρα. Για κάποιους είμαι ηθοποιός, για κάποιους σκηνοθέτης, ενώ για κάποιους άλλους εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο όμως. Η επαφή μου με τον συγκεκριμένο, λοιπόν, χώρο ήταν καθοριστική, γιατί έχει αλλάξει τον τρόπο αντίληψής μου για τα πράγματα. Όσον αφορά δε, την δεύτερη ερώτησή σας, είμαι σίγουρη πως όλοι οι άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά τους με αγάπη και μεράκι, περνούν ένα ιδιότυπο είδος ψυχοθεραπείας μέσα από αυτή.
Πώς ξεκινάει η σχέση σας με τις θεατρικές ομάδες της ευρύτερης Αιγιαλείας και πώς αποφασίσατε να «επενδύσετε» σκηνοθετικά στους συγκεκριμένους πολιτιστικούς συλλόγους;
Ξεκίνησε από την ιδιότητά μου ως μητέρα. Θέλοντας να περάσω στα παιδιά μου την τόσο καθοριστική για εμένα επαφή με το σανίδι, έψαχνα τρόπους να τους εμφυσήσω τη θεατρική παιδεία. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο καλύτερος τρόπος θα ήταν να το αναλάβω εγώ η ίδια. Το κίνητρό μου αυτό διεύρυνε τη θέλησή μου να μεταλαμπαδεύσω αυτό το μοναδικό αίσθημα και σε άλλα παιδιά και, τελικά, σε ενήλικες της ευρύτερης περιοχής.
Στο ρεπερτόριό σας περιλαμβάνετε έργα κλασσικών δημιουργών και αρχαίων θεατρικών συγγραφέων. Τα έργα που επιλέγετε, πού απευθύνονται; Τι μηνύματα θέλετε να προβάλλετε μέσα από αυτά;
Τα έργα που επιλέγω δεν είναι μόνο κλασικών ή αρχαίων συγγραφέων, αλλά και σύγχρονων, ενώ σε μερικές περιπτώσεις έχω σκηνοθετήσει και θεατρικά δικής μου συγγραφής. Έχω μία τάση να προσπαθώ να περάσω μέσα από τα έργα μου αξίες διαχρονικές, που εκτείνονται από την αρχαιότητα, έως το σήμερα. Η πιο πρόσφατη δουλειά μου είναι το έργο «φιλάργυρος» του Μολιέρου με τον Πολιτιστικό σύλλογο Τέμενης, το οποίο θίγει την δυστυχία και τη μοναξιά που περιβάλλουν την εμμονή για το χρήμα. Δεν υποβαθμίζω, ωστόσο, προβλήματα σύγχρονα, όπως εκείνο του ρατσισμού, με το διασκευασμένο από την ομάδα μας «Επί σκηνής» και ιδιαίτερα την Ντομινίκ Παντερή, «Θεέ μου, τι σου κάναμε! Αλά ελληνικά».
Μέσα σε μια θεατρική ομάδα, υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, αντιλήψεις, τάσεις, χαρακτήρες, ίσως και συγκρούσεις. Η πολυσυλλεκτικότητα ιδεών ευνοεί μια ομάδα για αλλαγές προς το βέλτιστο;
Πάντοτε η πολυσυλλεκτικότητα ιδεών είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος διαμόρφωσης ενός θεατρικού και της δουλειάς κάποιου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία υπάρχει αυτοβελτίωση για τον καθένα, αλλά και για εμένα προσωπικά. Το κάθε άτομο στις ομάδες μου είναι ξεχωριστό και δεν είναι δέσμιο ενός επαγγέλματος με στόχο το βιοπορισμό, οπότε απελευθερώνεται και μπορεί να γίνει άξιος συνδιαμορφωτής του αποτελέσματος. Άλλωστε, αυτός είναι και ο στόχος ερασιτεχνικών θεατρικών ομάδων.
Μέσα από το θέατρο «ξορκίζετε» τους «δαίμονες» της καθημερινότητας; Λειτουργεί και ως καταφύγιο «ψυχής»;
Το θέατρο είναι η καθημερινότητά μου και έχω πάρα πολλές εκφράσεις να το χαρακτηρίσω εκτός από τη λέξη «δαίμονες». Η όλη προσπάθειά μου έγκειται στη θεώρηση της καθημερινότητας ως λιγότερο ανυπόφορης και πληκτικής για περισσότερους ανθρώπους. Όσον αφορά τη ψυχολογική ισορροπία, νομίζω απάντησα και παραπάνω ότι οποιαδήποτε δραστηριότητα είναι αγαπητή από αυτόν που την πραγματοποιεί, μπορεί να συντελέσει σε μία άρτια πνευματική υπόσταση.
Η διαρκής ενασχόλησή σας με το θέατρο, πέρα από τις καθημερινές επαγγελματικές υποχρεώσεις σας, επιφέρει κι ένα «προσωπικό κόστος»;
Όπως όλα τα επαγγέλματα, έτσι και αυτό του ηθοποιού ή του σκηνοθέτη απαιτεί περίσσεια ενέργεια και πολύ χρόνο. Στη δική μου περίπτωση, καθώς αγαπάω την ανάμειξή μου σε αυτό, δεν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω «κόστος». Όλες οι ώρες που έχω ξοδέψει για να γράψω, να σκεφτώ ή να επικοινωνήσω με τα μέλη των ομάδων δεν είναι χάσιμο χρόνου για εμένα, αλλά επένδυση σε κάτι που έχω στην καρδιά μου.
Τι ρόλο μπορεί να παίξει η τέχνη στην εποχή της κρίσης και πώς βλέπετε το μέλλον της;
Σε μία εποχή που η τυποποίηση κυριαρχεί μέσω των σόσιαλ μίντια, της παγκοσμιοποίησης και της έλλειψης πρωτοβουλίας, ιδιαίτερα από τη νέα γενιά, είναι αδήριτη ανάγκη η τέχνη να αποτελέσει μία όαση ευαισθητοποιημένων και δημιουργικών ανθρώπων. Ως αντιστάθμισμα στη ρηχότητα του διαδικτύου, αλλά και στα τέρατα της παραπληροφόρησης και της προπαγάνδας, η τέχνη, μέσω των ανθρώπων της, δηλαδή μέσα από εμάς, πρέπει να γίνει το όχημα για έναν ανήσυχο τρόπο σκέψης, το όχημα για σύγχρονους πολίτες, μετριοπαθείς και ικανούς να σκέπτονται αυτόνομα, μέσα σε ένα όλο και πιο ακραίο περιβάλλον. Σχετικά με το μέλλον της, οι κύριοι ιθύνοντες για όποια κατάληξή της είμαστε όσοι διατεινόμαστε ότι ασχολούμαστε με αυτήν. Είναι υποχρέωσή μας να μεταδώσουμε σε όλους την αγάπη για αυτή, αλλά και να θίγουμε καθημερινά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σε όσους παίρνουν αποφάσεις. Αισιοδοξώ ότι η αξία αυτή θα εκτιμηθεί περισσότερο μελλοντικά και αυτό το τόσο σημαντικό εργαλείο της έκφρασης δεν θα ευτελιστεί από προσωπική ματαιοδοξία και πάθη.
Νιώθετε γεμάτη για ό,τι έχετε καταφέρει μέχρι τώρα; Πιστεύετε ότι ολοκληρώνετε μια αποστολή;
Η ανησυχία είναι κάτι που με χαρακτήριζε πάντοτε. Είμαι ακόρεστη ως προς την ανάγκη μου να μεταδώσω σε όλο και περισσότερους ανθρώπους το βίωμά μου. Η αποστολή μου θεωρώ ότι είναι ό, τι αναφέρθηκε παραπάνω για την αποστολή της τέχνης και θα μάχομαι με όλη μου τη δύναμη για αυτή. Δεν έχω αυταπάτες για το σχεδόν ακατόρθωτο αυτό εγχείρημα, αλλά είμαι σίγουρη πως δεν έχω κάνει ακόμα το ελάχιστο, για αυτό θα συνεχίσω να προσπαθώ!
Επόμενα θεατρικά σχέδια;
Το Μάρτιο θα ανεβάσουμε σε συνεργασία με το «Φιλοπροοδευτικό Όμιλο Σελιανιτίκων», με την ομάδα «Επί σκηνής» το έργο «Ράπτης Κυριών» του συγγραφέα Ζορζ Φεϊντό. Συγκεκριμένα, σας περιμένουμε στις 15, 16, 17 και 22,23,24 Μαρτίου στο Πολύκεντρο δίπλα στο λιμένα Αιγίου στις 20:00.
