Οι βιωματικές αφηγήσεις της Ιωάννας Ι. Μπουζάκη, της Ασπασίας Καρύδα και της Δήμητρας Μήτσιου συγκίνησαν βαθιά τον παιδοκαρδιοχειρουργό Αυξέντιο Καλαγκό, φέρνοντάς τον μέχρι δακρύων. Με λόγια γεμάτα αλήθεια και συναίσθημα, μετέφεραν ιστορίες ζωής που γεννήθηκαν μέσα από το σπουδαίο έργο του μεγάλου γιατρού. Ιστορίες που απέδειξαν πως πίσω από κάθε επέμβαση υπήρχε μια οικογένεια που ξαναβρήκε το φως, ένα παιδί που ξαναχαμογέλασε, μια ελπίδα που αναστήθηκε.
Ιωάννας Ι. Μπουζάκη
Όταν μία μάνα κάνει ανάκληση μνήμης σε νοσοκομεία, γιατρούς και χειρουργεία, είναι σαν να ξαναζεί το συμβάν και αυτό από μόνο του είναι στενάχωρο…
Σήμερα όμως νιώθω πως είναι γιορτή. Γιορτή για την πόλη μας που φιλοξενεί έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο και γιατρό. Μία πόλη με πολύ καλό όνομα στη Σχολή Ιατρικής, που έχει βγάλει εξαιρετικούς γιατρούς, όμως στερείται παιδοκαρδιοχειρουργού.
Πιο πολύ όμως νιώθω πως είναι γιορτή για εμένα. Μιας μητέρας που της δίνεται η ευκαιρία να εκφράσει δημόσια από καρδιάς ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, γιατί μέσα από τα χρυσά χέρια του Καθηγητή ο Θεός χάρισε ζωή στη μικρή μου κόρη….
Χάρη στην οικονομική στήριξη του οργανισμού Καρδιές για Όλους χτυπά η καρδιά του δικού μου παιδιού.
Δέκα χρόνια πριν….Διάγνωση μεσοκοιλιακή επικοινωνία τύπου καναλιού, τετραλογία Fallot με διπλοέξοδο δεξιά κοιλία και υπερπλασία πνευμονικών αρτηριών 2,5mm. Πολλές φορές άλλοι γιατροί νοσοκομείων ήθελαν να κάνουν κάτι επεμβατικό, όμως σταματούσαν στο νούμερο 2,5mm των πνευμονικών αρτηριών και μας έδιωχναν. Έτσι φτάσαμε στο όνομα Αυξέντιος Καλαγκός, που εκείνον τον καιρό βρισκόταν σε δημόσιο νοσοκομείο. Δεν τον γνωρίζαμε μέχρι τότε.
23/11/2016 έγινε το πρώτο χειρουργείο με είκοσι μέρες νοσηλείας και νοσήλια που μπορούσαμε να αντέξουμε. Δύο μήνες μετά παρουσιάστηκαν προβλέψιμες επιπλοκές για τις οποίες είχαμε ενημερωθεί ότι μπορούσαν να συμβούν, αλλά εμείς προσευχόμασταν να μη συμβούν. Έτσι σε έναν επανέλεγχο έγινε έκτακτη εισαγωγή.
Ξανά νοσοκομείο…. ξανά χειρουργεία….ξανά εντατικές…..Αυτό όμως σήμαινε ξανά και άλλα χρήματα. Ένα πρωί που ο γιατρός βρισκόταν στο νοσοκομείο, χτύπησα την πόρτα του ιατρείου του, γιατί ο Καθηγητής ποτέ δεν ύψωνε τείχη και μπορούσες πάντα να τον προσεγγίσεις. Δε ζήτησα βοήθεια, ήδη είχε κάνει πολλά. Ζήτησα να μας διώξει για ένα δημόσιο νοσοκομείο, γιατί δεν μπορούσαμε να ανταποκριθούμε άλλο οικονομικά στο ιδιωτικό νοσοκομείο. Δε μου απάντησε τίποτα….Βιαζόταν, όπως πάντα να κατέβει στο χειρουργείο. Μα βγαίνοντας από το γραφείο του , έδωσε εντολή στη γραμματέα του πως ό,τι χρειαστεί η μικρή θα πάει στο Καρδιές για Όλους..
Οι μέρες πολλές ….116 συνολικά. Πέρασαν δύσκολα. Επιπλοκή στην επιπλοκή και από χειρουργείο σε χειρουργείο . Κάθε φορά που ο γιατρός βρισκόταν στη χώρα, ένιωθα ασφάλεια, γιατί ο Αυξέντιος Καλαγκός εξετάζει τα περιστατικά του με ηρεμία, χωρίς βιασύνη, χωρίς περιττές δοκιμές και με σύμμαχο τον χρόνο. Όταν πάλι έφευγε κρατούσα σαν φυλαχτό τις συμβουλές του, γιατί τον υπόλοιπο καιρό πολεμούσα …….με το σύστημα και αυτή η πάλη είναι δύσκολη. Ένα σύστημα που χρησιμοποιώντας τον αιφνιδιασμό και τον φόβο ήθελε να κλείνει τις υποθέσεις του. Μία τέτοια μέρα υπέγραψα την πιθανή ανακοπή καρδιάς της μικρής μου, αλλά δε θα την ακουμπούσε κανένας άλλος γιατρός μέχρι να έρθει ο Καθηγητής.. Εκείνος ήρθε από την Κίνα. Υπόθεση δέκα λεπτών για εκείνον, ενώ εγώ έβαλα όλα τα πιθανά σενάρια στο μυαλό μου. Μέσα σε ηρεμία, όπως πάντα, μέσα σε φως και θετική ενέργεια…..ήταν όλα καλά. Του φίλησα πολλές φορές τα χέρια.
Την τελευταία μέρα που θα φεύγαμε κατεβήκαμε στο λογιστήριο και το χαρτί που κρατούσαμε στα χέρια μας έγραφε ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΜΗΔΕΝ.
ΉΤΑΝ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.
Πώς να χωρέσει το όνομα Καλαγκός στα άρθρα, στις δημοσιεύσεις, στις ομιλίες ή σε εκδηλώσεις σαν την αποψινή;
Πώς να χωρέσει το μεγάλο όνομα Καλαγκός στο στενό σύστημα αυτής της χώρας; Χωράει όμως στις καρδιές τόσων γονιών που καρδιοχτύπησαν ,αλλά έζησαν το θαύμα!
Χωράει στα χαμόγελα όλων αυτών των οικογενειών που χαίρονται με τα παιδιά τους.
Χωράει στα σχέδια του Θεού, που του χάρισε θαυματουργά χέρια, γιατί δε χειρουργεί……ΚΕΝΤΑΕΙ
Ήταν τιμή μου να αποτελώ ένα από τα χιλιάδες περιστατικά , όχι γιατί βοήθησε το παιδί μου, αλλά γιατί κουβαλάει όλη την ενσυναίσθηση να ακούει τους ψιθύρους των γονιών και να τους κάνει πράξη.
Πάντα προσεγγίσιμος, απλός, καλοσυνάτος…Ζωντανή απόδειξη σοφίας αγκαλιασμένης ταυτόχρονα με ταπείνωση. ΄΄Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε έναν σύγχρονο ιεραπόστολο..
Σε έναν άνθρωπο που έκανε την προσφορά τρόπο ζωής και την υπερασπίζεται στο ακέραιό της με την απαιτούμενη κάθε φορά σοβαρότητα.
ΣΑΣ ΕΙΜΑΙ ΕΥΓΝΩΜΩΝ ΚΥΡΙΕ ΚΑΛΑΓΚΕ!!!
Δήμητρα Μήτσιου
Τότε, μέσα στη σιγή της αίθουσας, έγινε φανερό πως ο Αυξέντιος Καλαγκός τιμήθηκε για δύο ουσιαστικά χαρακτηριστηκά για την επιστημονική του ιδιοφυΐα αρχικά , αλλά για κάτι πολύ σπανιότερο, για την ιερή δύναμη να δίνει ζωή εκεί όπου άλλοι έβλεπαν αδιέξοδο. Τα δάκρυα στα μάτια του δεν ήταν αδυναμία, ήταν η πιο καθαρή απόδειξη πως πίσω από τον παγκοσμίου φήμης χειρουργό υπάρχει ένας άνθρωπος που πονά, αγαπά και αφιερώνεται ολοκληρωτικά στον συνάνθρωπο.
Οι μαρτυρίες αυτών των μανάδων δεν ήταν απλές αφηγήσεις, ήταν ύμνοι ευγνωμοσύνης, γραμμένοι με ανάσες παιδιών που σώθηκαν, με καρδιές που συνεχίζουν να χτυπούν, με οικογένειες που ξαναγεννήθηκαν από τις στάχτες του φόβου. Κάθε τους λέξη υπενθύμισε πως η αληθινή μεγαλουργία δεν μετριέται με τίτλους, αξιώματα ή διακρίσεις, αλλά με τα δάκρυα χαράς που αφήνει πίσω της.
Ο Αυξέντιος Καλαγκός δεν χειρουργεί απλώς καρδιές, αλλά καταφέρνει με θεϊκό τρόπο να θεραπεύει πληγές,να ανασταίνει ελπίδες και κυρίως να αποδεικνύει πως όταν η επιστήμη συναντά την ανθρωπιά, τότε γεννιούνται θαύματα. Ας κρατήσουμε όλοι ένα μήνυμα όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον, τότε ο κόσμος θα συνεχίσει να πιστεύει πως το φως πάντα θα νικά το σκοτάδι.