Ενόψει της παράστασης «Τηλεφώνησε ο γιος σου» στο θέατρο «Επίκεντρο+» η σκηνοθέτης και ηθοποιός της παράστασης Μαριτίνα Πάσσαρη, είχε μία άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση με την δημοσιογράφο του «π» Ευτυχία Λαμπροπούλου, σχετικά με το κείμενο της παράστασης και τις κοινωνικές διαστάσεις του έργου. Αλλά και τα στοιχεία εκείνα που την ενέπνευσαν να διασκευάσει τον μονόλογο των Ιγνάθιο δελ Μοράλ και Μαργαρίτα Σάντσεθ και να δημιουργήσει ένα έργο σχέσεων και ζωντανών διαλόγων.
Τι σας ενέπνευσε διαβάζοντας το κείμενο για το έργο αυτό;
Το είχα διαβάσει πολύ καιρό πριν. Όταν πήραμε τελικά την απόφαση να το ανεβάσουμε βρήκα πολλές οικείες αναφορές. Κυρίως στον τρόπο γραψίματος. Επειδή τελευταία ασχολούμαι κι εγώ με το γράψιμο θεατρικών έργων (μάλιστα μια συλλογή με 3 πρόσφατα θεατρικά μου έργα θα παρουσιάσω στην Πάτρα, το Σάββατο 3 Μαΐου, στο βιβλιοπωλείο Πολύεδρο στη 1μμ) μερικές ιδέες ήταν σαν δικές μου. Το θέμα είναι έτσι και αλλιώς πολύ δυνατό. Όμως εμείς αλλάξαμε τη δυναμική των σχέσεων και από ένα μονόλογο μιας φροντίστριας φτιάξαμε ένα έργο σχέσεων ανάμεσα σε μια ηλικιωμένη και τη φροντίστριά της. Όταν τελείωσα τη διασκευή που συνεχίσαμε να δουλεύουμε σε όλες τις πρόβες το έργο πια είχε πάρει πολλά δικά μας στοιχεία.
Ζούμε σε μία εποχή όπου τα ζητήματα τόσο της άνοιας όσο και της μοναξιάς της τρίτης ηλικίας είναι έντονα, έχετε νιώσει οι θεατές να ταυτίζονται με τις ηρωίδες;
Οι θεατές ταυτίζονται με το ένα ή και τα δύο πρόσωπα επί σκηνής, συγχρόνως ή διαδοχικά. Μερικές φορές όμως, και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σε αυτό το έργο, μπορεί να ταυτίζονται με τα παιδιά που δεν εμφανίζονται ποτέ.
Κάποτε μιλούσαμε για το λεγόμενο «χάσμα των γενεών» το έργο αυτό πραγματεύεται αυτή την συνθήκη ακόμα πιο έντονα… Είτε από το πρίσμα της απόρριψης είτε από το πρίσμα της διαφυγής… Μιλήστε μας γι’ αυτό το φαινόμενο και πως τον προσεγγίζετε μέσα από την παράσταση;
Έχουμε σκεφτεί πολύ πάνω σε αυτό το θέμα. Ακόμα και αν δεν έχεις παιδιά είσαι γιος ή κόρη. Και δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να μετατραπείς ξαφνικά από παιδί σε γονέας του γονιού σου και να αντιμετωπίσεις αυτή τη σχέση με γενναιότητα κι ευθύνη. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Στις σύγχρονες κοινωνίες όταν οι παραδοσιακές σχέσεις της φροντίδας των γονιών ατονούν, με το προσδόκιμο ζωής να ανεβαίνει, ενώ το κράτος και η κοινωνία δεν αναλαμβάνουν καμία περαιτέρω ευθύνη, οι γιοι και οι κόρες ζουν ένα μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής τους με την ευθύνη των γονιών. Δεν είναι, δεν είμαστε προετοιμασμένοι για αυτό. Οι δυο γιοι στο έργο, κατά τη γνώμη μας ,έχουν διαφορετικούς λόγους για τη συμπεριφορά τους στις μητέρες τους που κι αυτές ίσως έχουν ή είχαν ένα μερίδιο ευθύνης. Δεν έχουν αλλάξει μόνο οι γενιές έχουν αλλάξει και οι συνθήκες. Και το έργο αυτό μπορεί να ανοίξει πολλές συζητήσεις πέρα από την εύκολη καταδίκη των παιδιών για αδιαφορία.
Πως καταφέρνετε με αριστοτεχνικό τρόπο και εξισορροπείτε ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ;
Όλοι πιστεύουν ότι το δράμα είναι δύσκολο στο θέατρο. Συμβαίνει το αντίθετο. Η κωμωδία, η καλή κωμωδία, είναι το πιο παρεξηγημένο είδος. Εμείς λοιπόν σε κάθε παράσταση για να εξισορροπήσουμε το δράμα, προσθέτουμε πινελιές χαράς, ελαφρότητας κι αισιοδοξίας. Έχω γράψει μάλιστα και προσθέσει στο έργο μια ολόκληρη κωμική σκηνή. Αλλά καλύτερα να μη σας αποκαλύψω το περιεχόμενο, γιατί κάθε φορά το κοινό εκπλήσσεται, γελάει και την απολαμβάνει.
Η Χούλια και Τερέζα μπορούμε να πούμε πως είναι δύο γυναίκες που στο διάβα της ζωής ενώνουν τους δρόμους τους προκειμένου να πολεμήσουν την μοναξιά;
Γίνεται τυχαία. Ο γιος της Τερέζας προσλαμβάνει την Τζούλια για να φροντίζει τη μητέρα του με σκοπό ο ίδιος να απομακρυνθεί σιγά σιγά. Η καινούρια φροντίστρια που έχει μεγάλη ανάγκη να μιλάει ξεκινάει τη σχέση. Στο πρωτότυπο έργο η σχέση ήταν μόνο στο μυαλό της, δεν μπορούσε να εξελιχθεί, αφού η Τερέζα δεν άκουγε ούτε έβλεπε, θα μπορούσε να μην είναι καν στη σκηνή. Στη δική μας παράσταση η σχέση αυτή, ξεκινάει σαν ένεση ζωής για την Τερέζα κι εξελίσσεται μέχρι το τέλος.
Τέλος, θα ήθελα να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στους συνεργάτες σας και πως έχετε καταφέρει να αναπτυχθεί σχέση ουσίας ;
Εδώ και κάμποσα χρόνια έχω μια ομάδα την BLOOM. Εκτός από τον πολύ στενό πυρήνα υπάρχουν διάφοροι καλλιτέχνες και φίλοι που έχουν στηρίξει πολλά χρόνια τις προσπάθειές μου να κάνω μικρές ανεξάρτητες παραγωγές. Πολλές φορές οι μεταφράσεις των έργων που ανεβάζω ανήκουν στην μεταφράστρια Μαρία Χατζηεμμανουήλ. Ο μουσικός Στάθης Ιωάννου είναι συνεργάτης εδώ και πάνω από 20 χρόνια σε διάφορα πρότζεκτ, κινηματογραφικά και θεατρικά. Δεν έχω δουλέψει τόσο πολύ με την χορογράφο Αλίκη Καζούρη, όμως συνεννοούμαστε πολύ καλά και το βλέμμα της καλύπτει περισσότερες περιοχές, εκτός από την κίνηση. Η σκηνογράφος και φωτίστρια Ζωή Μολυβδά Φαμέλλη είναι επίσης φίλη πολλών χρόνων (Στην Πάτρα θα δουλέψουμε με την φωτογράφο και φωτίστρια Χριστίνα Φυλακτοπούλου πάνω στο σχέδιο της Ζωής). Η βοηθός σκηνοθέτη Λένα Μπαμπασάκη είναι αναντικατάστατη, έχουμε δουλέψει μαζί πολλές φορές και την έχω επίσης σκηνοθετήσει γιατί είναι και πολύ καλή ηθοποιός. Και φυσικά η ηθοποιός Μαριλένα Μακρή που μοιραζόμαστε τους ρόλους, είναι πολύ φίλη έχουμε δουλέψει κι άλλες φορές μαζί και θαυμάζω την επιμονή, την πίστη και το ταλέντο της. Ιδιαίτερα φέτος είχαμε μια πολύ ωραία ομάδα και χαρήκαμε την προετοιμασία και τις παραστάσεις. Και είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε στην παραγωγή με το Θέατρο Μικρός Κεραμεικός, έναν ωραίο χώρο στην Αθήνα που διευθύνει ο Βασίλης Κωνσταντουλάκης.
Το Επίκεντρο που θα παίξουμε στην Πάτρα είναι επίσης ένας χώρος που ταιριάζει πολύ στην παράστασή μας κι ελπίζουμε να αναδείξει τις αρετές της, ώστε το κοινό να συγκινηθεί, να γελάσει, να σκεφτεί ακόμα και να δακρύσει.
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: Παρασκευή 2/5 – Σάββατο 3/5 – Κυριακή 4/5 στις 21.15
Εισιτήρια: Γενική είσοδος: 15 ευρώ, μειωμένο: 12 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, άνω 65 ετών και μαμάδες με γιό ή κόρη)
Προπώληση: Ticketservices.gr
Link: https://www.ticketservices.gr/event/epikentro-thlefwnhse-o-gios-soy /
Πληροφορίες – κρατήσεις: 2610 46 10 50
Who is Who
ΜΑΡΙΤΙΝΑ ΠΑΣΣΑΡΗ
Ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Φοίτησε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και στη Σχολή Δραματικής Τέχνης του Λεωνίδα Τριβιζά (Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο).
Πριν ακόμη αποφοιτήσει (1978) άρχισε να εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο (Ελεύθερη Σκηνή, Αμφιθέατρο, ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, θίασος Ξένιας Καλογεροπούλου,Β. Αρδίττη κλπ) και πολύ σύντομα στον κινηματογράφο (Απεταξάμην, Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί, Το άρωμα της βιολέτας, Η γυναίκα που επιστρέφει, κλπ.) και στην τηλεόραση (σήριαλ και τηλεταινίες).
Παράλληλα, από το 1980 άρχισε να ασχολείται με τη συγγραφή σεναρίου. Το σενάριο Τα ξαδέρφια που έγραψε σε συνεργασία με τον Νίκο Σαββάτη και τον Χρήστο Βακαλόπουλο ήταν η πρώτη τηλεταινία της ΕΤ1 (σκην. Νίκος Κουτελιδάκης, 1982-83). Ακολούθησε η τηλεταινία Το Ιδανικό Μοντέλο (σκην. Δημήτρης Βερνίκος, 1987).
Στον κινηματογράφο έχει συνεργαστεί σε διάφορα σενάρια ταινιών (μικρού και μεγάλου μήκους). Μαζί με τη Φρίντα Λιάππα υπογράφει το σενάριο της ταινίας Τα χρόνια της μεγάλης ζέστης (1990) και με τον Νίκο Σαββάτη το σενάριο και τη σκηνοθεσία της μεγάλου μήκους ταινίας Η γυναίκα που επιστρέφει ( το σενάριο εγκρίθηκε από το European Script Fund, η ταινία χρηματοδοτήθηκε από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, της Αλεξάνδρειας, του Μοντρεάλ και στους ελληνικούς κινηματογράφους) (1994).
Συνεργάστηκε επίσης στο σενάριο των ταινιών: Σπίτι στην εξοχή (1994) και Αύριο θα ναι αργά (2001) (σκην. Λάγια Γιούργου).
Στην κινηματογραφική παραγωγή εκτός από ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης συμμετείχε και με άλλες ιδιότητες (βοηθός σκηνοθέτη, μουσική επιμέλεια, casting κλπ)
Ως σκηνοθέτης θεάτρου έχει συνεργαστεί με τον Βίκτωρα Αρδίττη: Η νύχτα ακριβώς πριν τα δάση του Μπερνάρ Μαρί Κολτές, 1992 (θέατρο Φούρνος), Κλεφτό Φιλί της Μαρίας Λαϊνά, 1996 (θέατρο Φούρνος), Εμείς οι Άλλοι, 1998 (Εθνικό Θέατρο, Νέα Σκηνή).
Έχει επίσης ασχοληθεί με το ερασιτεχνικό θέατρο ( έχει σκηνοθετήσει 2 παραστάσεις με τη φοιτητική ομάδα της Ιατρικής Σχολής Αθηνών: Η φιλονικία του Μαριβώ, 1999 και Ο Γλάρος του Τσέχωφ, 2000).
Το καλοκαίρι του 2001 σκηνοθέτησε για το Φεστιβάλ Τρίπολης το αφήγημα της Κλαίρης Μιτσοτάκη Η Πριγκίπισσα Τίτο κι εγώ και το χειμώνα 2002-2003 το έργο του Σαμ Σέπαρντ Το δόντι του εγκλήματος στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Το χειμώνα του 2005 παρουσίασε στο θέατρο Φούρνος στα πλαίσια του Φεστιβάλ για το Ψέμα μια παράσταση βασισμένη στο διήγημα του Βέντεκιντ Ένα αθώο πλάσμα.
Το χειμώνα του 2006 παρουσίασε στο Θέατρο Άλεκτον στα πλαίσια του Θεατρικού Αναλογίου το έργο του Αντρέα Φλουράκη Τυφλή Εμπιστοσύνη.
Το καλοκαίρι του 2007 στα πλαίσια της εκδήλωσης Χορικότητα του Φεστιβάλ Αθηνών σκηνοθέτησε σε πρώτη σκηνική ανάγνωση το έργο του Φάουστ ο Παραβιντίνο Νεκρή Φύση σε χαντάκι.
Τον Σεπτέμβριο του 2007 ολοκλήρωσε τη μικρού μήκους ταινία (παραγωγή EPT ΑΕ, Fasma ltd) Πρώτη Φορά. (Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ της Δράμας, στο Φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου του Λος Άντζελες, στο διεθνές Φεστιβάλ της Πάτρας, σε ελληνικούς κινηματογράφους και στην ελληνική τηλεόραση).
Τον Σεπτέμβριο του 2010 ολοκλήρωσε την μικρού μήκους ταινία Τι ώρα θα γυρίσεις;
(παραγωγή Ε.Κ.Κ. Pan Entertainment), που πήρε στο Φεστιβάλ της Δράμας ειδικό βραβείο από την επιτροπή, ήταν υποψήφια για το πρώτο βραβείο ταινίας μικρού μήκους της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και συμμετείχε σε πολλά διεθνή φεστιβάλ.
Επίσης σκηνοθέτησε για την τηλεόραση στα πλαίσια της σειράς Θεατρικά Μονόπρακτα της ΕΡΤ το έργο του Βασίλη Αλεξάκη Φαίδρα, η Επιστροφή (προβλήθηκε τον Μάιο του 2007).
Το Φεβρουάριο του 2009, σκηνοθέτησε σε μια πρώτη προσέγγιση, το έργο της Έλενας Πέγκα Στα όνειρά μου είμαι λύκος για το Εθνικό Θέατρο.
Στο θέατρο έχει συμμετάσχει εκτός από ηθοποιός και σκηνοθέτης και με άλλες ιδιότητες (βοηθός σκηνοθέτη, μουσική επιμέλεια, σκηνοθεσία βίντεο κλπ).
Για δέκα χρόνια (1983-1992) έκανε την παραγωγή, έγραφε τα κείμενα και παρουσίαζε μια από τις πιο πετυχημένες ραδιοφωνικές εκπομπές του κρατικού ραδιοφώνου (Σκάλα για τ’ αστέρια). Εργάστηκε επίσης σε άλλα ραδιοφωνικά προγράμματα, έκανε μεταφράσεις (πρόσφατα μετέφρασε το βιβλίο του Jeremiah Comey για την υποκριτική στον κινηματογράφο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ) και δημοσίευσε κείμενα σε περιοδικά και εφημερίδες, με πιο πρόσφατη μια μελέτη για τον σκηνοθέτη Χου Χσιάο Χσιεν, (ειδικό αφιέρωμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Νοέμβριος 2005), για τον βραζιλιάνικο κινηματογράφο (αφιέρωμα Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2006) και για τον σκηνοθέτη Μίκιο Ναρούσε (αφιέρωμα Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2007).
Έχει διδάξει ειδικά σεμινάρια υποκριτικής στον κινηματογράφο και το θέατρο όπως και δημιουργική γραφή.
Από το Σεπτέμβριο του 2009 εργάζεται στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως καθηγήτρια και Αναπληρώτρια Διευθύντρια Σπουδών.