Απόπειρα δολοφονίας του Ντόναλντ Τραμπ, του πρωθυπουργού της Σλοβακίας, Ρόμπερτ Φίτσο αλλά και ένα περίεργο τροχαίο του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν, δείχνουν και μπορεί έτσι να είναι, γεγονότα άσχετα μεταξύ τους. Το ερώτημα που τίθεται είναι τι κοινό έχουν μεταξύ τους, οι τρείς αυτοί πολιτικοί. Η απάντηση είναι απλή, είναι και οι τρεις πολέμιοι τόσο της παγκοσμιοποίησης όσο και της Woke ατζέντας που επιβάλλεται από τις «προοδευτικές» κυβερνήσεις παρά την κοινή περί δικαίου αίσθημα λαϊκή ετυμηγορία, που δυσανασχετεί από αυτές τις πολιτικές.
Ας δούμε τα γεγονότα με μια ψύχραιμη ματιά, σε μια προεκλογική περίοδο, πέρα από τις αναμενόμενες πολιτικές «αψιμαχίες», οι δημοκρατικοί έχουν καταφέρει να πολώσουν το κλίμα και να δημιουργήσουν εντάσεις πρωτόγνωρες για τα δεδομένα των ΗΠΑ, επιστρατεύοντας ακόμα και το Hollywood. Αν είναι δυνατόν, εν μέσω προεκλογικής περιόδου, να προβάλλεται ταινία που δείχνει τις ΗΠΑ να βρίσκονται σε εμφύλιο πόλεμο για τον οποίο ευθύνεται ο πρόεδρος (φωτογραφίζοντας τον Τραμπ), ο οποίος παρομοιάζεται με τον Σαντάμ και τον Καντάφι και στο τέλος της ταινίας εκτελείτε με συνοπτικές διαδικασίες από τους «καλούς» επαναστάτες μέσα στον λευκό οίκο.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον πόλωσης πάμε στην προεκλογική συγκέντρωση του Τραμπ στην Πενσιλβάνια, όπου έρχονται στην δημοσιότητα βίντεο από τον περιβάλλοντα χώρο της εκδήλωσης όπου φαίνονται πολίτες να έχουν εντοπίσει τον επίδοξο δολοφόνο να έχει ανέβει στη σκεπή από την οποία πυροβόλησε κατά του πρώην πρόεδρου των ΗΠΑ, «ανεβαίνει στη σκεπή τον βλέπεις; ξαπλώνει;», «να τον βλέπω, ξαπλώνει», «αστυνόμε εδώ είναι κάποιος στη σκεπή» φωνάζουν κάποια στιγμή σε ένα ένστολο. Παρόλα αυτά η στάση των Μυστικών Υπηρεσιών που ήταν υπεύθυνες για την ασφάλεια στον χώρο της συγκέντρωσης και της τοπικής αστυνομίας της Πενσυλβάνια που ήταν επιφορτισμένη με την διασφάλιση της περιοχής έξω από τον χώρο αυτό, εγείρει μια σειρά από ερωτηματικά που πρέπει να απαντηθούν άμεσα, ειδάλλως τους θέτουν άμεσα στην εξίσωση της εμπλοκής στην απόπειρα δολοφονίας του πρώην πρόεδρου των ΗΠΑ.
Ουσιαστικά πέρα από τα εμφανή, γινόμαστε μάρτυρες μιας προσπάθειας αλλαγής στην αρχιτεκτονική της εξουσίας, όπου οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης συγκρούονται ανοικτά με τους θιασώτες των εθνικών κατασκευών και την ανάδειξη ενός πολυπολικού συστήματος που συνδυάζεται με ένα νέο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Σε αυτόν τον «πόλεμο» οι ηγέτες που η ατζέντα τους αντιτίθεται στις διαδικασίες κατάργησης των παραδοσιακών αξιών που υπάρχουν από την εποχή που οι άνθρωποι άρχισαν να αντιλαμβάνονται συνειδησιακά τους εαυτούς τους, όπως έθνος, θρησκεία, οικογένεια, φύλα και γενικότερα οποιαδήποτε παραδοσιακή αξία, στοχοποιούνται αμέσως από την διεθνιστική τάξη που επιβάλει την ατζέντα της μέσω των ΜΜΕ, της τέχνης, της εκπαίδευσης αλλά και του εκάστοτε εθνικού ποινικού και αστικού κώδικα.
Σε αυτό το περιβάλλον η δαιμονοποίηση του Τραμπ, ήρθε ως κάτι το φυσιολογικό, χρεώθηκε την προσπάθεια του πλήθους να εισβάλει στο Καπιτώλιο (εδώ φταίει ο Τραμπ), την ατασθαλία του με την άσπιλη και αθώα Στόρμι Ντάνιελς, τα κρατικά έγγραφα που βρέθηκαν στο σπίτι του (λες και δεν ήταν πρόεδρος της χώρας), την σχέση με την γυναίκα του που όλο χωρίζουν, τον δυσανάλογο χώρο που πιάνει στον πλανήτη, λόγο του όγκου του και πολλά άλλα. Αφού λοιπόν τίποτα δεν πτοούσε τον Τραμπ στην κούρσα του για την προεδρία της χώρας όπου δημοσκοπικά είναι πρώτος και με διαφορά, πιθανών να επιστρατεύτηκε το plan Β (εδώ δεν φταίει ο Μπάιντεν) και πιθανών να υπάρχει και plan C σε περίπτωση που εκλέγει ο Τραμπ, να ενεργοποιήσουν το σενάριο που τόσο ωραία πλασάρουν στη ταινία «civil war».
Βλέποντας μάλιστα, τις αντιδράσεις ορισμένων «δημοκρατικών» οι οποίοι ωρύονται υστερικά «you’re telling me somebody finally had the balls to bring a “piou piou” and he miss», αντιλαμβανόμαστε δεν έχουμε να κάνουμε απλά με τους «χρήσιμους ηλίθιους» του συστήματος Μπάιντεν αλλά για κάτι χειρότερο, έχουμε να κάνουμε με την έκφραση ενός φασιστικού κινήματος που ενισχύθηκε στα χρόνια των δημοκρατικών. Αναφερόμαστε στα άνθη της αμερικανικής ακροαριστεράς (LGBTQ+, fundamental liberals, leftist & woke defenders, άθεους, σατανιστές και κάθε καρυδιάς καρύδι) οι οποίοι ξέφυγαν από το περιθώριο και μετατράπηκαν σε τυφλά όργανα των δημοκρατικών, έτοιμα να σκοτώσουν και να σκοτωθούν ακολουθώντας τις εντολές για μια «προοδευτική» και «δημοκρατική», πάνω από όλα, κοινωνία.