Ο Κώστας Σπυρόπουλος καθηγητής Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών και εικαστικός μιλάει στον τηλεοπτικό παραγωγό και δημοσιογράφο Αχιλλέα Παπαδιονυσίου, για την τέχνη τις φάσεις και τις εκφάνσεις της, την έννοια της κουλτούρας, πως νιώθει όταν ζωγραφίζει αλλά και για την ατομική του έκθεση που ανοίγει τις πύλες της στις 26 Φεβρουαρίου 2025 στο «Σπίτι της Κύπρου» στην Αθήνα με τίτλο «Η πολυπλοκότητα της μοναδικότητας», όπου αναλύσει τον τίτλο και τι τον οδήγησε σε αυτή.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2025 ανοίγει η έκθεσή σας στο «Σπίτι της Κύπρου» στην Αθήνα με τίτλο «Η πολυπλοκότητα της μοναδικότητας». Εξηγήστε μας τον τίτλο.
Ο τίτλος φαίνεται παράξενος αλλά δεν είναι. Γιατί η έννοια του παραλόγου και η σχέση ανάμεσα στο παράλογο και το λογικό αποτελούν διαχρονικά την έρευνα της Τέχνης που έχει σαν όχημα την καλλιτεχνική δημιουργία. κυριαρχεί η στιγμή πάνω στη διάρκεια και την ύπαρξη, η εντύπωση ότι κάθε όραμα είναι μοναδικό και εμφανίζεται γρήγορα. Η πραγματοποίηση μιας στιγμής όμως εξαρτάται από πολλούς παράγοντες γι’ αυτό η κάθε στιγμή περικλείει την πολυπλοκότητα και εμφανίζει πολλές εκδοχές κατά την ερμηνεία της.
Τι νιώθετε όταν ζωγραφίζετε ;
Νιώθω ότι παίζω με τα χρώματα προσπαθώντας να καταλάβω τα πιο λεπτά πεδία του ιστού, του χώρου, την προέλευση του κόσμου, την φύση του χρόνου, το φαινόμενο των μαύρων τρυπών του σύμπαντος, την υπόστασή μου και την ροή της σκέψης μου.
Η τέχνη έχει διαδρομή πολλών αιώνων και πάντοτε ήταν στυλοβάτης της ελευθερίας. Εσείς αισθάνεστε ελεύθερος όταν ζωγραφίζετε και αν ναι πως γίνεται αυτό;
Απλώνοντας τα χρώματα στην επιφάνεια, όπως ακριβώς επιλέγω, υπερασπίζομαι την ελευθερία και το αφιλοκερδές της γνώσης μου και της έρευνας.
Εξ’ άλλου κοιτάζοντας τον ορίζοντα κατά την ανατολή του ηλίου, βλέπω ότι ο Θεός δεν σχεδίασε την πραγματικότητα με δυνατές γραμμές, αλλά έδωσε απλώς ένα αχνό περίγραμμα. Έχω λοιπόν το προνόμιο να τονίζω τα περιγράμματα και να εκφράζομαι χτίζοντας «Αμφισημίες της Ελευθερίας».
Έχετε μια μακρά πορεία στις Τέχνη γιατί;
Γιατί πολύ συχνά δεν μετράω και δεν λογαριάζω, προσπαθώ με καρτερικότητα, σαν το δένδρο, αψηφώντας τις ανοιξιάτικες μπόρες, περιμένοντας να έρθει το καλοκαίρι. Αισθάνομαι σαν σπόρος που όσο πιο βαθειά τον τοποθετούν εκείνος βγάζει περισσότερους καρπούς.
Η Τέχνη δημιουργεί οπτική των πραγμάτων, δημιουργεί κουλτούρα. Τι είναι κατά την γνώμη σας η κουλτούρα;
Είναι αυτό που μένει όταν ξεχάσεις αυτό που έμαθες κατά την διαδικασία της όποιας εκπαίδευσης. Η κουλτούρα μας είμαστε εμείς.
Ποιος είναι ο ρόλος των Καλών Τεχνών σήμερα ;
Ο ρόλος τους πρέπει να είναι τέτοιος, που να αποτελούν μία από τις μορφές επικοινωνίας, μέσα σ’ ένα πλαίσιο που περικλείει σήμερα και τις τέχνες μαζικής κατανάλωσης.
Η ελληνική τέχνη σήμερα έχει χαρακτηριστική ταυτότητα;
Δεν είμαι βέβαιος. Είμαι διχασμένος και αναζητώ την ελληνική ταυτότητα και δεν έχω καταλήξει αν είμαστε η συνέχεια της Ελληνορωμαϊκής οικουμένης, ένας κοσμοπολίτικος πολιτισμός που χαρακτηρίζεται από πλαίσια, γλώσσα και εικαστική παρακαταθήκη, ή είμαστε απλώς ένα περιφερειακό αποκύημα των ιδεών του δυτικού Διαφωτισμού, ένα μετα – αποικιακό κράτος – έθνος.
Ποιος είναι ο υπέρτατος σκοπός που υπηρετεί η Τέχνη σας ;
Θέλω με την ζωγραφική μου να αποδομήσω κάθε σχέδιο, κάθε γραμμή και να αναθεωρήσω κάθε χρωματική αξία που στήριξε μέχρι τώρα την αιματοβαμμένη αντιανθρωπιστική ιστορία του ανθρώπου ενάντια στην «αρχή της ελπίδας».
Ποια είναι η δική σας ελπίδα ;
Εγώ και όλοι μας, σαν τον Σίσυφο, πρέπει αν και γνωρίζουμε ότι ο βράχος θα ξανακυλήσει προς τα κάτω πάντα με την μέγιστη προσπάθεια, να τον σύρουμε προς την κορυφή απολαμβάνοντας την ζωή, διορθώνοντας τα όποια λάθη της προσπάθειας. Γιατί όποιος δεν διόρθωσε τα λάθη του δεν έζησε την ζωή του.
Εκτός από γνωστός εικαστικός είστε και καταξιωμένος επιστήμονας. Ποια σχέση πιστεύεται ότι πρέπει να υπάρχει μεταξύ επιστήμης και Τέχνης ;
Πάντα η Τέχνη και η επιστήμη συμπορεύονται με την Φιλοσοφία. Πρέπει όμως να γίνεται ηθική διαχείριση των επιτευγμάτων της επιστήμης, έτσι ώστε ο πολιτισμός να μην καταρρεύσει και ο «ανόητος» Homo Sapiens να προλάβει να εισχωρήσει στην ιδιοσυχνότητα του κυματισμού του σύμπαντος και να ταξιδεύει στον χώρο και τον χρόνο δίχως περιορισμούς, έτσι που ο χώρος και ο χρόνος, λόγω διαστολής, να ταυτίζονται και ο άνθρωπος να πλησιάσει την αθανασία.
Who is Who
Ο Κώστας Σπυρόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1952. Έκανε μαθήματα ζωγραφικής στο Heron Ινστιτούτο Τέχνης του Πανεπιστημίου της Ινδιανάπολις των ΗΠΑ, και ελεύθερες σπουδές στα περισσότερα από τα μουσεία της Ευρώπης.
Από το 2000 έως το 2008 δίδαξε ως αναπληρωτής καθηγητής, στη Σχολή Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με γνωστικό αντικείμενο, Εικαστική Ανατομία (Ν.407).
Είναι καθηγητής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών, και Μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος.
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Μουσείο Βορρέ, στην Πινακοθήκη Σύρου, στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιώς, στη Δημοτική Πινακοθήκη Πάτρας, στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών «Βούρου – Ευταξία», στο Σπίτι του Ηθοποιού στο δημαρχείο της Φλωρεντίας και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Έχει λάβει μέρος σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις εντός και εκτός ελλαδικού χώρου και έχει τιμηθεί στο Παρίσι για τα έργα του.
Αναδημοσίευση από το “πατρινόραμα -hellenic” που κυκλοφορεί από αύριο.
