Του Γιώργου Καρβουνιάρη
Η ορεινή Ελλάδα δίνει μάχη επιβίωσης ενάντια στη συνεχή συρρίκνωση των δημόσιων υπηρεσιών. Στην Κλειτορία, η διαφαινόμενη κατάργηση του Αστυνομικού Τμήματος έρχεται να προστεθεί στο πρόσφατο κλείσιμο των καταστημάτων των Ελληνικών Ταχυδρομείων (ΕΛΤΑ), μια προοπτική που έχει ξεσηκώσει τους τοπικούς φορείς.
Οι κάτοικοι και οι φορείς της Κλειτορίας και της Δάφνης βλέπουν την κρατική παρουσία να εξαφανίζεται βήμα-βήμα, με αντίτιμο την επιδείνωση της ποιότητας ζωής, την ταλαιπωρία και την περαιτέρω ερήμωση του τόπου.
Το Πλήγμα των ΕΛΤΑ: Χιλιόμετρα για μια Σφραγίδα
Το κλείσιμο των καταστημάτων ΕΛΤΑ Κλειτορίας και Δάφνης αποτελεί το πρώτο βαρύ πλήγμα κοινωνικής απομόνωσης. Οι υπηρεσίες μεταφέρονται στα μακρινά Καλάβρυτα και τα Τρόπαια (Αρκαδίας) αντίστοιχα.
Αυτό σημαίνει ταλαιπωρία, απώλεια χρόνου και υπέρογκα έξοδα μετακίνησης σε ένα δύσβατο οδικό δίκτυο, ιδίως για τους ηλικιωμένους που περιμένουν τη σύνταξη και τους αγρότες που πρέπει να διεκπεραιώσουν υποχρεώσεις (π.χ. ΟΠΕΚΕΠΕ). Το ταχυδρομείο δεν είναι πολυτέλεια, είναι παρουσία κράτους.
Η Επόμενη Απειλή: Ο Κίνδυνος στο Αστυνομικό Τμήμα
Το πρόβλημα κλιμακώνεται με τον ορατό κίνδυνο να κλείσει ή να συγχωνευθεί το Αστυνομικό Τμήμα Κλειτορίας με αυτό των Καλαβρύτων. Το ενδεχόμενο αυτό έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις από τον Δήμο Καλαβρύτων και τους τοπικούς παράγοντες, οι οποίοι κάνουν λόγο για «αδιανόητο» σενάριο.
Η απουσία Αστυνομικής Αρχής πλήττει την ασφάλεια και αυξάνει τον κίνδυνο εγκληματικότητας, καθώς το Α.Τ. Κλειτορίας καλύπτει μια τεράστια, ορεινή και διάσπαρτη περιοχή. Η διατήρησή του είναι απαραίτητη για λόγους αποτελεσματικότητας και δημόσιας τάξης.
Η Μάχη της Ζωής Ενάντια στους Αριθμούς
Η συνδυασμένη απώλεια των ΕΛΤΑ (βασική κοινωνική και οικονομική υπηρεσία) και η απειλή για το Αστυνομικό Τμήμα (βασική υπηρεσία ασφάλειας) μαζί με τα σχολεία που υπολειτουργούν και τα Κέντρα Υγείας που ερημώνουν, συνθέτει μια εικόνα ολοκληρωτικής αποψίλωσης.
Οι τοπικοί φορείς συνεχίζουν τις προσπάθειες και τις πιέσεις προς τα αρμόδια Υπουργεία, ελπίζοντας ότι η αναγκαιότητα διατήρησης της ασφάλειας και της ζωής στην ορεινή Ελλάδα θα επικρατήσει έναντι των ψυχρών αριθμών.
Η ύπαιθρος δεν χρειάζεται «επενδύσεις βιτρίνας». Χρειάζεται σεβασμό, υπηρεσίες και δομές για να μείνουν οι κάτοικοι στον τόπο τους και να τον κρατήσουν ζωντανό.