«Άδειες καρέκλες μπροστά στο φέρετρο του Διονύση Σαββόπουλου! Εκεί όπου θα έπρεπε να στέκονται, οι πολιτικοί που μιλούν για Δημοκρατία και Ελευθερία. Αυτοί όμως απουσίαζαν! Ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν ήταν απλά σπουδαίος τραγουδοποιός, σκηνοθέτης, ερμηνευτής και άλλα τόσα. Ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε την πολιτική ως πράξη ευθύνης και συμμετοχής. Πλήρωσε αυτή την αλήθεια με εξορία, απομόνωση και πόνο. Λάτρεψε τη Δημοκρατία, όχι τους δήθεν Δημοκράτες! Κι αυτό είναι μια μεγάλη διαφορά»! (Ευτυχία Λαμπροπούλου στο FB.) Θα συνεχίσω τη σκέψη σου αγαπημένη Ευτυχία. Ο Νιόνιος μας ως οραματιστής, τα είχε προβλέψει και μας τα είχε πει, με το τραγούδι του:
Άγγελος, εξάγγελος!
«Άγγελος εξάγγελος μας ήρθε από μακριά
γερμένος πάνω σ’ ένα δεκανίκι
δεν ήξερε καθόλου μα καθόλου να μιλά
και είχε γλώσσα μόνο για να γλείφει».
και τελειώνοντας είπες, γιατί μας ξέρει καλά:
«Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
καλύτερα να μη μας πει κανένα»!!
Εδώ είναι το μείζον. Η αλήθεια είναι το μείζον! Τι είπε και θύμωσαν όλοι αυτοί οι ΑΝΤΙ, οι ΔΗΘΕΝ και οι επαναστάτες του καναπέ;
Όπως το εισέπραξα:
«Εκεί στην Αντιπολίτευση, μου θυμίζουν φοιτητικούς
συλλόγους σε πλήρη ξεγνοιασιά και ευφορία»!
Το 2019 πριν από τις εκλογές είχα γράψει στην “ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ”: «Η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί»! Εσύ είχες υποδείξει και το πρόσωπο, τον κυρίο Μητσοτάκη. Εγώ όλα μου τα χρόνια, γνήσιος αριστερός και Δημοκράτης, δεν είχα τη δύναμη να πω το όνομα. Ίσως γιατί στο μυαλό μου κυριαρχούσε η σκέψη, πως αυτή η επιλογή θα ήτανε «το μη χείρον, βέλτιστον»! Οι επιλογές του λαού είναι γνωστές. Οι περιπέτειες των άλλων επίσης γνωστές, Πνίγηκαν τα απόνερα της επιτυχίας του Κυριάκου! Ειδικά στον ΣΥΡΙΖΑ (κατ’ εμέ η ντροπή της Αριστεράς), έγιναν κομμάτια και θρύψαλα και τώρα νοιάζονται μόνο για να τα ξαναενώσουν. Ίσως τα καταφέρουν την προεκλογική περίοδο, μα να ξαναγίνουν κομματάκια πάλι, κατηγορώντας εαυτούς και αλλήλους!
Συμπέρασμα:
Διονύση Σαββόπουλε είπες την αλήθεια κι αυτή ρε φίλε πονάει πολύ! Ίσως θα σε καταδίκαζαν σε θάνατο, αν δεν είχες πεθάνει!! Μπορεί να σου είχε πει η Μανούλα σου, όπως και σ’ εμένα ότι «όταν λες την αλήθεια, έχεις τον Θεό βοήθεια»! Ναι αλλά τότε έχεις απέναντί σου τους ανθρώπους! Αυτούς που βρίζουν και λοιδορούν, που γράφουν βουτώντας την πείνα τους στην χολή και την λάσπη! Τώρα εκεί ψηλά, παρέα με τη Συννεφούλα σου, όλα τα σύννεφα ακόμη και τα μαύρα, αυτάπου φέρνουν τη βροχή, Ίσως να διαλογίζεσαι πάλι. Θα προσπαθήσω να κρύψω την Αγάπη μέσα στα σύννεφα της βροχής. Όχι, μόνος μου δε μπορώ. Θα βρω όμως και άλλους. Ευτυχώς είμαστε πολλοί ακόμη! Θα την κρύψω λοιπόν την Αγάπη στα σύννεφα της βροχής. Εσύ θα αναλάβεις την εργολαβία. Όταν τα σύννεφα γίνουν βροχή, θα ποτίσουμε τη Μάνα Γη με Αγάπη! Ίσως τότε να υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ!!