Δυνατή πολιτική απόφαση με κοινωνικό πρόσημο, καθαρό μήνυμα ευθύνης από τον Δήμο Πατρέων.
Στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Πατρέων καταγράφηκε μια απόφαση με ουσία και κοινωνικό αποτύπωμα, με την εισήγηση του Αντιδημάρχου Διοίκησης και Οικονομικών Διονύση Πλέσσα να θέτει στο επίκεντρο το αυτονόητο, τη σταθερή και μόνιμη εργασία για τους εργαζόμενους που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες σε μια από τις πιο κρίσιμες κοινωνικές δομές της πόλης.
Η εισήγηση αφορούσε την αίτηση συνομολογήσεως του Δημοτικού Συμβουλίου στο αίτημα εννέα εργαζομένων του Ξενώνα Φιλοξενίας Κακοποιημένων Γυναικών του Δήμου Πατρέων, οι οποίοι ζητούν να αναγνωριστεί δικαστικά ότι συνδέονται με τον Δήμο με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου. Εργαζόμενοι που προσλήφθηκαν με δημόσια προκήρυξη εγκεκριμένη από το ΑΣΕΠ, που εργάζονται με διαδοχικές συμβάσεις, που στηρίζουν επί χρόνια μια δομή ζωτικής σημασίας και που συνεχίζουν να τελούν υπό καθεστώς ομηρίας εξαιτίας της εξάρτησης από την ανανέωση προγραμμάτων.
Ο Ξενώνας λειτουργεί από το 2013, σε μη ανακοινώσιμη διεύθυνση, σε 24ωρη βάση, παρέχοντας φιλοξενία, ψυχολογική και κοινωνική στήριξη, διασύνδεση με υπηρεσίες και φορείς, προστασία και αξιοπρέπεια σε γυναίκες και παιδιά που έχουν υποστεί βία. Μέχρι σήμερα έχουν φιλοξενηθεί 255 άτομα, 115 γυναίκες και 140 παιδιά. Πίσω από αυτούς τους αριθμούς υπάρχουν ζωές που σώθηκαν, παιδιά που βρήκαν ασφάλεια, γυναίκες που στάθηκαν ξανά στα πόδια τους. Σε αυτή την καθημερινή μάχη υπάρχουν εργαζόμενοι με επιστημονική επάρκεια, εμπειρία και βαθιά κοινωνική ευθύνη.
Η Δημοτική Αρχή ξεκαθάρισε ότι η θέση της είναι διαχρονική και σαφής, οι εργαζόμενοι που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες πρέπει να έχουν μόνιμη και σταθερή εργασία με πλήρη δικαιώματα. Δεν πρόκειται μόνο για ζήτημα δικαιοσύνης προς τους εργαζόμενους, αλλά για ζήτημα διασφάλισης της ίδιας της λειτουργίας της δομής. Η αποδοχή του αιτήματός τους και η συναίνεση του Δήμου στην αγωγή τους, συνιστούν πράξη ευθύνης απέναντι στην κοινωνία της Πάτρας και ιδιαίτερα απέναντι στις πιο ευάλωτες γυναίκες και στα παιδιά τους.
Η απόφαση να συμφωνήσει ο Δήμος στην παρέκταση αρμοδιότητας και να αποδεχθεί το σύνολο της ιστορικής και νομικής βάσης της αγωγής τους, δεν ήταν μια τυπική διαδικαστική κίνηση. Ήταν καθαρή πολιτική επιλογή υπεράσπισης του δημόσιου συμφέροντος, της συνέχειας της κοινωνικής υπηρεσίας, της εμπειρίας και της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών. Ήταν μήνυμα ότι η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να στηρίζεται σε ετήσιες ανανεώσεις και αβεβαιότητα.
Την εισήγηση του Αντιδημάρχου Διοίκησης, Οικονομικών και Αναπληρωτή Δημάρχου Διονύση Πλέσσα στήριξαν και υπερψήφισαν οι παρατάξεις του Κώστα Σβολή «Πάτρα Ενωμένη» και του Βασίλη Αϊβαλή «Πάτρα Σπουδαία και Πάλι», αναγνωρίζοντας το αυτονόητο, ότι η προστασία των κακοποιημένων γυναικών και παιδιών δεν χωρά μικροπολιτικούς υπολογισμούς.
Αντίθετα, η παράταξη «Σπιράλ» και ο επικεφαλής της Πέτρος Ψωμάς επέλεξε το λευκό. Μια στάση που τυπικά δεν μπλοκάρει, ουσιαστικά όμως δεν στηρίζει. Σε ένα τόσο κρίσιμο θέμα, όπου διακυβεύεται η σταθερότητα μιας δομής που αποτελεί αποκούμπι για δεκάδες γυναίκες και παιδιά, το λευκό δεν είναι ουδετερότητα, είναι υπεκφυγή. Καθώς αποτελεί εύκολη επιλογή να μην αναλάβεις καθαρή θέση, να μην συγκρουστείς με τη λογική της επισφάλειας, να μην πεις ξεκάθαρα αν είσαι με τη μόνιμη και σταθερή εργασία ή με τη διαιώνιση της ομηρίας.
Η απόφαση, έστω και τυπικά ομόφωνη, καταγράφει πολιτικές διαφορές. Από τη μία, μια ξεκάθαρη τοποθέτηση υπέρ των εργαζομένων, υπέρ της συνέχειας της κοινωνικής πολιτικής, υπέρ της θωράκισης μιας κρίσιμης δομής. Από την άλλη, μια επιλογή αποστασιοποίησης σε ένα θέμα που απαιτούσε καθαρό λόγο.
Υπάρχουν στιγμές που δεν χωρούν μισόλογα. Η εισήγηση του Αντιδημάρχου και Αναπληρωτή Δημάρχου Διονύση Πλέσσα ήταν μια τέτοια στιγμή. Με συνέπεια και σταθερότητα, μαζί με τον Δήμαρχο, υπερασπίζεται από την πρώτη στιγμή τη δομή και τις εργαζόμενες. Το μήνυμα που εστάλη είναι σαφές, η κοινωνική προστασία δεν είναι διαπραγματεύσιμη, η εργασία δεν μπορεί να κρατά σε ομηρία τους εργαζομένους, ο Δήμος οφείλει να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων.
Ρεπορτάζ: Ευτυχία Λαμπροπούλου