Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία μιας πόλης που η φαντασία κερδίζει κατά κράτος την πραγματικότητα. Για την Πάτρα, μια τέτοια σελίδα γράφτηκε το μακρινό 1904. Αν γυρίζαμε το ρολόι πίσω, στην Πλατεία Γεωργίου εκείνης της εποχής, ανάμεσα στις άμαξες και τις δαντελένιες ομπρέλες, θα αντικρίζαμε ένα θέαμα που σφράγισε τη συλλογική μνήμη για πάνω από έναν αιώνα: Τη Μεγάλη Κότα.
Ήταν μια τολμηρή δήλωση εφευρετικότητας. Σε μια εποχή με ελάχιστα τεχνικά μέσα, οι παλιοί μαστόροι του Καρναβαλιού κατασκεύασαν μια επιβλητική κότα που κυριαρχούσε στην παρέλαση. Το μυστικό της επιτυχίας κρυβόταν στην κίνηση. Καθώς το άρμα διέσχιζε τους δρόμους, η κότα διέθετε έναν ιδιοφυή μηχανισμό και «γέννησε» μπροστά στα έκπληκτα μάτια των χιλιάδων θεατών.
Ο «χρυσός» των Πατρινών
Τα αυγά που άφηνε πίσω της ήταν λεπτεπίλεπτες κατασκευές από κερί, βαμμένες με έντονα χρώματα. Μόλις το αυγό ακουμπούσε στο λιθόστρωτο, έσπαγε και απελευθέρωνε ένα σύννεφο από πολύχρωμο χαρτοπόλεμο και αρώματα.
Αυτή η στιγμή αποτέλεσε τον πρόδρομο του σύγχρονου υπερθεάματος. Ήταν η απόδειξη πως το Πατρινό Καρναβάλι αποτελούσε ανέκαθεν έναν ζωντανό οργανισμό που παρήγαγε ιδέες και χαμόγελα.
Σήμερα, η ιστορία της Κότας του 1904 υπενθυμίζει την ανάγκη μας να εκπλήσσουμε και να εκπλησσόμαστε. Οι Πατρινοί που είδαν εκείνα τα κερένια αυγά να σπάνε, ένιωσαν την ψυχή μιας πόλης που μεταμορφώνει την καθημερινότητα σε παραμύθι.
Αν περπατήσει κανείς στη Ρήγα Φεραίου, ίσως ακούσει ακόμα τον θόρυβο από εκείνα τα κερένια κελύφη. Στην Πάτρα οι ιστορίες περιμένουν την επόμενη Κυριακή του Καρναβαλιού για να ζωντανέψουν ξανά.
(Σ.Σ. Η φωτογραφία είναι δημιουργία τεχνητής νοημοσύνης)