Εκκλησία με φωνή, ποιμένες με παρρησία, λαό με συνείδηση.
Και όσο αυτά απουσιάζουν, τόσο ο Χριστόδουλος θα επιστρέφει – όχι ως ανάμνηση, αλλά ως απαίτηση.
Ήταν 28 Ιανουαρίου 2008, όταν εκοιμήθη ο Χριστόδουλος και ξεκίνησε το ουράνιο ταξίδι προς υπάντηση του αγαπημένου Του Ιησού.
Με αυτή τη φράση χαράχτηκε στη συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού η αναχώρηση ενός Αρχιεπισκόπου που δεν υπήρξε απλώς εκκλησιαστικός ηγέτης, αλλά εθνάρχης με την ουσιαστική έννοια του όρου. Σήμερα, δεκαοκτώ (18) ολόκληρα χρόνια μετά, η απουσία του δεν έχει μετατραπεί σε ιστορική ανάμνηση· παραμένει ζώσα πληγή και ταυτόχρονα ζωντανή πυξίδα.
Ο Χριστόδουλος δεν ανήκει στο παρελθόν. Ανήκει στη συνείδηση ενός λαού που, όσο βαθαίνει η πνευματική και αξιακή κρίση, τόσο συνειδητοποιεί τι σήμαινε να έχει στην κεφαλή της Εκκλησίας έναν ποιμένα με φωνή, θάρρος και ιστορική ευθύνη.
Η μνήμη του δεν ζητά δάκρυα· ζητά συνέχεια. Ζητά Εκκλησία με φωνή, ποιμένες με παρρησία, λαό με συνείδηση.
Και όσο αυτά απουσιάζουν, τόσο ο Χριστόδουλος θα επιστρέφει – όχι ως ανάμνηση, αλλά ως απαίτηση.
Νίκος Ι. Νικολόπουλος