Σε μια αληθινά ουσιαστική κουβέντα ,ο καλλιτέχνης με τη φωνή που σηκώνει το βάρος της ελληνικής ψυχής Βασίλης Λέκκας μιλά στην δημοσιογράφο Βίκυ Μπαϊρακτάρη και στο “π”, για όλα όσα καθόρισαν την πορεία του. Καθισμένοι οι δυο τους σε μια ήσυχη πλατεία του Πηλίου συνομιλούν για τις ανησυχίες του σήμερα, τις εμπειρίες και τις αξίες που διαμόρφωσαν την πορεία του στον κόσμο της μουσικής. Από τα παιδικά του χρόνια και το πρώτο του τραγούδι μπροστά σε κοινό, μέχρι τις μεγάλες συνεργασίες με κορυφαίους Έλληνες δημιουργούς, για το πώς η μουσική αποτέλεσε καθοριστικό κομμάτι της ζωής του, αλλά και για το ρόλο του καλλιτέχνη στην κοινωνία. Αναφέρεται στη σημασία της αυθεντικότητας, στη βαθύτερη κατανόηση της τέχνης και στην ανάγκη διατήρησης της πολιτιστικής ταυτότητας. Με ειλικρίνεια και πάθος, σχολιάζει τη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα, την πολιτική και την κοινωνική κατάσταση, ενώ μοιράζεται τα σχέδιά του για το μέλλον, που περιλαμβάνουν νέες παραστάσεις και δισκογραφικές συνεργασίες. Ένα αφιέρωμα σε έναν καλλιτέχνη που συνεχίζει να εμπνέει και να παλεύει για τη μουσική και την Ελλάδα.
Γράφει η Βίκυ Μπαϊρακτάρη
Κύριε Λέκκα πότε καταλάβατε για πρώτη φορά οτι η μουσική θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ζωή σας; Θυμάστε την πρώτη φορά που τραγουδήσατε μπροστά στο κοινό;
Πολύ καλά ! και ήταν η μοναδική στιγμή που ένιωσα ένα τέτοιο συναίσθημα τόσο έντονα ήμουν έξι η επτά χρονών και η δασκάλα μου μου είπε στο σχολείο στην εθνική εορτή της 25 Μαρτίου να τραγουδήσω δεν ξέρω πως της ήρθε να απευθυνθεί σε μένα και το πρώτο τραγούδι που τραγούδησα εν όποιων κοινού των μαθητών δλδ ήταν το τραγούδι ο χορός του Ζαλόγγου.Ανέβηκα στην βεράντα του σχολείου στην αυλή και τραγούδησα μπροστά στα παιδιά και το είχα πάρει πάρει πολύ σοβαρά.Αυτό το συναίσθημα που ένιωσα δεν περιγράφεται με λόγια απλά καθόρισε την μετέπειτα πορεία μου σε σχέση με το τραγούδι.
Παιδί του Μάνου Χατζιδάκι με μεγάλες συνεργασίες ενδεικτικά αναφέρω ,είναι πάρα πολλές όπως αυτή του Θεοδωράκη του Μαρκόπουλου του Νικολόπουλου τι αποκομίσατε απο αυτές τις συναντήσεις τι σας δίδαξε κάθε μια απο αυτές ;
Να προσθέσω ότι η τελευταία συνεργασία που αναφέρατε είναι πολύ μικρή σε σχέση με τα υπόλοιπα πρόσωπα όπως είναι ο Γιάννης ο Σπάθας ο Γιώργος ο Τρανταλλίδης που έχω κανει ολόκληρες δισκογραφικές συνεργασίες η Βάσω Αλαγιάννη ο Γιώργος Καζαντζής αυτά είναι η μεγάλη μου δισκογραφία αν θέλετε ο πυρήνας ,είναι αυτά τα πρόσωπα συν βέβαια τον Χατζιδάκι τον Μαρκόπουλο τον Θεοδωράκη που αναφέρεται τι να σας πω για μένα αυτό είναι ένα γεγονός που όσο και να μπορώ να το καταγράψω η να το κατανοήσω η να δω την μεγάλη του σημασία του πάντοτε με εκπλήσσει και όσο περνούν τα χρόνια θα σας πω οτι φέτος κλείσανε 45 χρόνια στην δισκογραφία φανταστείτε οτι δεν μπορώ να το φανταστώ! και οπότε καταλαβαίνετε οτι γα να περιηγηθω και να διηγηθώ όλο αυτό και τι σημαίνει για μένα όλο αυτό το πράγμα είναι η ζωή μου και όλα αυτά τα πρόσωπα είναι μια μεγάλη μου οικογένεια μια μουσική οικογένεια που με δέχτηκε στην αγκαλιά της δίνοντας μου όλα αυτά τα δώρα δεν είναι δώρα ακριβώς εγώ την έννοια τραγούδι την θεωρώ πολύ χρήσιμη και τον ρόλο του καε ενός μας ώστε αυτα τα τραγούδια να φτάσουμε στον στόχο τους η ακρόαση να αισθανθεί ο κόσμος απο που προέρχονται κα τι θέλουν ν μεταφέρουν που θέλουν να φτάσουν αναφέρομαι σε τραγούδια που έχουν μια ιστορική σημασία σε σχέση κυρίως με τα πρόσωπα επαναλαμβάνω γιατι δεν είναι μόνο οι συνθέτες που ανέφερα είναι και οι ποιητές μας μέσα σε αυτήν την δισκογραφία έχω τραγουδήσει απο τον Ελύτη απο τον Σεφέρη απο τον Γκάτσο απο τον Ρίτσο τον Βάρναλη απ τον Γκανά την νεότερη γενιά τον Ευγένιο Αρανίτση την Λίνα Νικολακοπούλου τη Ζωη Παναγιωτακοπούλου δεν θα τελειώσει ο κατάλογος για μένα δλδ κάθε φορά αυτό που προσθέτει η καινούργια αν θέλετε δισκογραφική συνεργασία έχει ένα κοινό αισθητικό αν θέλετε χαρακτήρα πως να το πω και για αυτο και τα πρόσωπα αυτά είναι μια μεγάλη οικογένεια γιατι με τον ίδιο τρόπο αντιλαμβανόμαστε με τον ίδιο τρόπο ως αγωνία νιώθουμε για να πάμε για το επόμενο βήμα .
Αν σας ζητούσαν να αφιερώσετε ένα τραγούδι που να εκφράζει την σημερινή πραγματικότητα ποιο θα ήταν και γιατι ;
θα σας έλεγα δυο για να μην σας πω περισσότερα θα σας έλεγα δυο τραγούδια το οποίο είναι πολύ πιθανό να μην τα γνωρίζει ο κόσμος θα έλεγα ότι είναι από τις στιγμές μου που πραγματικά θα μου έλειπαν εάν δεν τα είχα τραγουδήσει είναι το τραγούδι Κάστρα του Γιώργου Τρανταλίδη σ και το τραγούδι Δρόμοι στο φως στον Γιώργο Τρανταλίδη η Ζωή Παναγιωτοπούλου έγραψε τους στίχους και στο Παναγιώτη Στεργίου οι Δρόμοι στο φως έγραψε η Μαρία Παπαδάκη τους στίχους αυτά τα δυο για εμένα τα τραγούδια είναι η μετάβαση αν θέλετε και με τα νοήματα των στίχων και των προσωπικοτήτων που πήρα που πήρα απο μια άλλη γενιά απο τον Μάνο τον Μίκη απο τον Μαρκόπουλο ήρθε άλλη μια γενιά ο Γιάννης ο Σπάθας ο Γιώργος Τρανταλίδης και μου έδωσαν τέτοιο υλικό ο Παναγιώτης ο Στεργίου επαναλαμβάνω αυτο το τραγούδι και έγινε μια ωραία σχέση σύνδεση με το τι πρεσβεύσουν αυτά τα τραγούδια σε σχέση με το τι πρεσβεύαν τα πρόσωπα και παραμένουν ακόμα και σήμερα οι παλαιότεροι να πρεσβεύουν αυτό που για μένα είναι και ο στόχος μου να το καταθέτω πάντοτε έχω δηλαδή αναφορά σε αυτά τα πρόσωπα και να τα έχω αναφορά και μέσα σε νέα τραγούδια τον ρόλο τους και τον στόχο τους και μου δόθηκαν αυτά τα καινούργια τραγούδια απο νέα πρόσωπα
Ποια θεωρείτε ότι είναι η ευθύνη του καλλιτέχνη απέναντι στην εποχή του ,είναι ο τραγουδιστής απλός ερμηνευτής η και φορέας ιδεών ;
Άμα είναι ερμηνευτής λύνεται το θέμα είναι καθαρά ρόλος ουσιαστικός αν δεν κατανοήσεις αν δεν περιέχεις αν δεν κατακτήσεις αυτή την έννοια του ερμηνευτή νομίζω όλο το υπόλοιπο δεν στέκεται πουθενά ,είναι μια διεκπεραίωση είναι ένας τυχαίος ρόλος ας πούμε ο οποίος δεν έχει να προσφέρει τίποτα κατ εμε στην κοινωνία και στο θέμα του τραγουδιού στο τι χρησιμεύει το τραγούδι.
Πώς βιώνεται την σημερινή μουσική πραγματικότητα στην Ελλάδα ; Νοιώθετε πως υπάρχει ακόμα χώρος για το έντεχνο και το λυρικό τραγούδι στα αυτιά του κοινού
Δεν είχα ποτέ τέτοια ερωτήματα εάν χωράει η αν υπάρχει έντεχνο όλες αυτές ο ταμπέλες δεν μου ανήκουν εμένα , εγώ κάνω τραγούδια γιατι πρωτίστως αν ακούσω ένα τραγούδι αλλά είναι μια μεγάλη κουβέντα το να ακούσω ενα τραγουδι δεν είναι ακριβώς ακούω ένα τραγούδι και μ’αρεσει και το λέω εντάξει θα πρέπει να έχουμε μια αναφορά στο ρόλο επαναλαμβάνω που παίζει το τραγούδι και πρέπει καμια φορά να κάνουμε κι εμείς την προσπάθεια να ενταχθούμε στο τραγούδι οχι να περιμένουμε το τραγούδι να μας αρέσει εμάς, γιατί η πρώτη ανάγνωση είναι πάντοτε σε πολύ εύκολα τραγούδια αυτά που θα έλεγα ας πούμε με την πρώτη περιγραφή ακούμε ένα συνηθισμένο μοτίβο α μας αρέσει αυτό δεν μας αρέσει ακριβώς … το έχουμε συνηθίσει για να πάμε λίγο παρακάτω η να βρούμε λίγο διαφορετική΄στόχευση διαφορετική σημασία πρέπει να πούμε εμείς το τραγούδι ,αυτό λοιπόν καταργεί για μένα τις έννοιες του ερωτικού του έντεχνου και πάει λέγοντας είμαι ένας τραγουδιστής ο οποίος έχει ρόλο είμαι ένας ερμηνευτής ο οποίος έχει συγκεκριμένο ρόλο πως να το πω και αυτός ό ρόλος γεννιέται ..,είναι ένα αλισβερίσι με το πώς αναζητώ εγώ και με το πώς μπορώ να φτάσω στο σημείο να κατανοήσω όλη την λογική της προσφοράς της τέχνης στην ανθρωπότητα τότε είναι ένα μέλος ενός πολιτισμού θα έλεγα
Το 2007 κατεβήκατε υποψήφιος στις εκλογές τι ήταν αυτό που σας ώθησε να εμπλακείτε ενεργά στην πολιτική ; το μετανιώσατε η νιώσετε πως ήταν μια φυσική εξέλιξη για έναν πολίτη με άποψη;
Θα μπορούσα να πω δυο λόγια τα οποία είναι τα εξής το ότι αισθάνθηκα εκείνη την στιγμή οτι μπορώ να κάνω ένα βήμα διαφορετικό στην όλη υπόθεση που λέγεται μια κοινωνική προσφορά το προσπάθησα ίσως δεν είχα την κατάλληλη εκπαίδευση για να μπορέσω να το πάω λίγο παρακάτω δεν πέτυχε σταμάτησα από εκεί και πέρα το μουσικό τοπίο το οποίο για εμένα είναι μια μόνιμη αναζήτηση ήταν όχι επαναφορά αλλά ήταν παράλληλα κάτι το οποίο δεν το είχα αφήσει ποτέ απλό ασχολήθηκα και θα ασχολιόμουν πάντα με το τραγούδι δλδ αυτό είναι σε σχέση με την τότε προσπάθεια μου.
Τι να περιμένουμε από τον Βασίλη Λέκκα το επόμενο διάστημα;Νέες παραστάσεις δισκογραφία η κάτι διαφορετικό;
και δισκογραφία και συναυλίες συνεχίζουμε να κάνουμε μέσα στην περίοδο του καλοκαιριού συμβολικά θα σας έλεγα ότι φέτος είναι μια χρόνια πολύ έτσι, εντάξει ξέρω από τους ανθρώπους που τιμούμε λέει τον Μάνο και τον Μίκη γιατί φέτος είναι τα εκατό χρόνια κανένας από τους δύο στην ουσία δεν ήθελε τιμές και τυμπανοκρουσιες απλά είναι ωραίο που ο ελληνικός λαός τιμά αυτά τα πρόσωπα είναι εκατό χρόνια από τη γέννηση του Ζαμπέτα είναι μια πολύ ιδιαίτερη χρόνια ένας αιώνας
και με αυτές αν θέλετε έτσι τις πρωτοβουλίες που παίρνουν διάφοροι δήμοι διάφοροι σύλλογοι μου δίνεται η ευκαιρία να πάω σε διάφορα μέρη και να τραγουδήσω τα έργα των σύνθετων, επίσης να σας αναφέρω πως έχω συνεργαστεί και με τον Ζαμπέτα και σε χώρο όπου βρέθηκα να τραγουδάω μαζί του πολύ μικρός ήμουν δεκατεσσάρων ετών παιδί και στην συνέχεια να ηχογραφήσω αρκετά τραγούδια του και μάλιστα ενα εξ αυτών είναι σε πρώτη εκτέλεση! Επαναλαμβάνω 45 χρόνια στην δισκογραφία τι να πρώτο αναφέρω
Αν είχατε μπροστά σας έναν νέο καλλιτέχνη που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα στον δισκογραφικό χώρο το θα τον συμβουλευατε ;
Να το κάνω αν και δεν μου αρέσει να αποφύγει τις σειρήνες της επικαιρότητας της εμπορικότητας της κατεύθυνσης μάλλον γιατί είναι ολοφάνερο ότι τα πράγματα καθοδηγούνται για να πηγαίνουν και να εξυπηρετούν κάτι πολύ στενό θα έλεγα και πολύ ομαδικό.Ας πάει λοιπόν να σκύψει να βρει την δύναμη να είναι ο εαυτός του να βουτήξει στο εαυτό του και να βγάλει το μουσικό του περιεχόμενο την έκφραση του και θα βρει οπωσδήποτε όχι τους οπαδούς του τους ομοίους τους ανθρώπους που θα τον κρατήσουν σε σχέση με αυτό που παράγει και να καταλάβει ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία επαναλαμβάνω μέσα από τον ίδιο τον εσωτερικό του κόσμο επαναλαμβάνω μην μιμηθείς δεν χρειάζεται να μιμηθείς τίποτα ,υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη επιρροή στα παιδιά και από όλες τις πηγές της πληροφόρησης και σε παγκόσμιο επίπεδο εντάξει κάπου μπορεί να βρεις κάτι που να σε ενδιαφέρει να είναι πατήματα που μπορούν να σε βοηθήσουν αλλά χρησιμοποιείται ως τεχνική όχι ως καταγωγή
Πρέπει να διαφυλάξουμε την ατομικοτητα μας αυτό λέτε ουσιαστικά;
Σε όλα τα επίπεδα και σε ατομικό και σε χώρα σε ήθη σε έθιμα σε ταυτότητα πολιτιστική εκεί μπορείς ακόμα και από τον τόπο σου που είναι ανεξάντλητος σε ότι αφορά το περιεχόμενο την παράδοση τα γεγονότα τα οποία μπορεί να τροφοδοτήσουν έναν δημιουργό να γράψει πράγματα είτε είναι είκοσι χρόνων παιδί είτε πενήντα και πάει λέγοντας είναι αυτό τροφοδότησε από τον τόπο αυτό έχει τόσα πολλά να σου δώσει τόσες πολλές αποριες να βρεις υλικό όχι για να το φρεσκαρεις ακριβώς αλλά να το κατανοήσεις και το επόμενο βήμα που θα κάνεις σαν λογική του να το επανακτελεσεις και πάει λέγοντας είναι σαν να γίνεται καινούργιο από την αρχή δεν είναι κάτι το οποίο θα επαναλάβουμε το ξέρουμε και θα στηριχθούμε σε αυτό θα το πούμε με τον δικό μας τρόπο την δικη μας φωνή και τέτοια και να βάλουμε στο στόμα πράγματα τα οποία ήδη ξέρει ο κόσμος όχι υπάρχει και αυτό υπάρχει και το άλλο όσο πιο ρηχά βουτάς τόσο πιο ρηχά το αντιμετωπίζεις όσο πιο βαθιά βουτάς τόσο πιο βαθιά θα βρεις πράγματα που δε έχουν βρει όλοι! Η υπόθεση λοιπόν παράδοση το ρεμπέτικο τραγούδι,τα θεατρικά τραγούδια η περίοδος μετά τον δεύτερο παγκόσμιο τα γεγονότα που έχουν συνταράξει αυτόν τον τόπο έχουν τροφοδοτήσει και έχουν κρατήσει μέσα από την αναπαραγωγή που γίνετε μέσα από την μουσική και με τα πρόσωπα που έχουν πάρει μια τέτοια έτσι πρωτοβουλία να γράψουν για τον τόπο τους κάνουν την Ελλάδα γνωστή για την μουσική τής,το ίδιο πράγμα πρέπει να κάνουμε κι εμείς να τροφοδοτηθουμε από αυτό αλλά να βουτάμε βαθιά όχι με συμπλέγματα και ότι είναι ξεπερασμένο και παλιό κάθε άλλο, μην μου πείτε τώρα ότι στην Αμερική πχ δεν θα ξεπεραστεί ποτέ μπλουζ μουσική
Σαφώς και όχι η εδώ τα ρεμπέτικα είναι γλώσσα στην ουσία αυτά είναι η καταγωγή που έχουνε τα θέματα που αντλείς και τον τρόπο ζωής και σήμερα μπορείς και αυτό να το χρησιμοποιείς εντάσσοντας και το δικό σου περιβάλλον την δική σου εποχή βασισμένες όμως κυρίως από εδώ .
Είναι γραμμένο και στο dna του κάθε λαού λαού εξάλλου
Μην σας πω ότι είναι και το πιο εύκολο σε τελική ανάλυση από την άλλη θα είσαι ουρά ενός εισαγόμενου ρεύματος
Οκ μπορεί να το κάνεις ωραία να νομίζεις ότι είναι κάτι πού μπορείς να το κάνεις δλδ με την έννοια ότι μπορώ να το κάνω δεν είναι ακριβώς όμως το έχουν κάνει άλλοι καλύτερα και έχει άλλη καταγωγή
Αν σας ζητούσαν να επιλέξετε ένα χρώμα για το μέλλον της χώρας μας αλλά και αυτής της της καθημερινότητας που βιώνουμε όλοι με ποιο χρώμα θα την χρωματιζατε ;
Εσείς τι νομίζετε ότι θα έδινα
Μαυρο ;η γκριζο ..
Εγώ νομίζω ότι είναι πολύ γκρίζα η περίοδος και μάλιστα το φοβερό είναι ότι την παρουσιάζουν με την λογική του ότι είναι μπλε..
Σας ευχαριστώ θερμά κύριε Λέκκα εις το επανιδείν!
Κι εγώ σας ευχαριστώ…!