Λίγο πριν από τις παραστάσεις στο θέατρο “Επίκεντρο+”, ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Νίκος Μαρνάς συνομιλεί με τη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για το “πατρινόραμα-hellenic”, σχετικά με την θεατρική παράσταση «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου», μια παράσταση που κατάφερε να συγκλονίσει κοινό και κριτικούς και να μετατρέψει τη θεατρική σκηνή σε τόπο βαθιάς κοινωνικής αφύπνισης. Με αφορμή την παρουσίαση του έργου στην Πάτρα, ο Νίκος Μαρνάς μιλά για τη δύναμη του θεάτρου, για τη σιωπή της κοινωνίας απέναντι στην ανθρώπινη τραγωδία και για τη μεγάλη ανάγκη η τέχνη να παραμένει ζωντανή, ανήσυχη και αληθινή.
Η παράσταση γνώρισε μεγάλη αποδοχή και αλλεπάλληλα sold out από την πρώτη στιγμή. Τι θεωρείτε πως άγγιξε τόσο βαθιά τον κόσμο σε αυτή τη θεατρική εμπειρία;
Ο στόχος μας όταν φτιάχναμε αυτήν την παράσταση ήταν να μπορέσουμε να πετύχουμε ένα καλλιτεχνικά υψηλό επίπεδο τόσο στα εικαστικά μας μέσα όσο και στην υποκριτή μας αλλά παράλληλα να κάνουμε ένα θέατρο πολιτικό με καθαρότητα. Πιστεύω ότι έχουμε φτάσει κοντά στον συνδυασμό αυτών των δύο παραμέτρων και για αυτό το λόγο ο κόσμος αγκάλιασε αυτή την δουλειά. Πολύ σημαντικό ρόλο έχει παίξει αναμφίβολα και το κείμενο του Θανάση Τριαρίδη, η πλοκή του είναι καταιγιστική και γεμάτη με πολλές δυνατές στιγμές.Πάνω απ’ όλα θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να δίνουμε κάθε φορά ο, τι καλύτερο έχουμε κι είμαστε πολύ τυχεροί που υπάρχει ανταπόκριση.
Το έργο του Θανάση Τριαρίδη δεν αφήνει περιθώρια ουδετερότητας. Πόσο σημαντικό είναι για σένα το θέατρο να παίρνει θέση απέναντι σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα;
Το θέατρο γεννάται μέσα από τους ανθρώπους που απαρτίζουν μια κοινωνία. Ανάλογα με την σχέση που έχεις αναπτύξει με τους συνανθρώπους σου και την κοινωνία που ζεις, έχεις τους ανάλογους προβληματισμούς που καθρεφτίζονται και στην δουλειά σου. Δεν γίνεται θέατρο χωρίς κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που θα μιλήσεις για αυτά και πως θα τα μεταφέρεις στο κοινό. Για μένα είναι πολύ σημαντικό να μιλήσουμε για πράγματα που συμβαίνουν στο εδώ και τώρα.
Υπάρχει κάποια αντίδραση θεατή μετά το τέλος της παράστασης που σε ακολούθησε για μέρες και σου θύμισε γιατί αξίζει να γίνεται αυτό το θέατρο;
Κάθε εκδήλωση αγάπης προς τη δουλειά μας και το κάθε σχόλιο μου είναι σημαντικό και με κάνει πολύ χαρούμενο να επικοινωνώ με τον κόσμο. Στην τελική αυτό είναι που ζητάμε, την επικοινωνία και την ανταλλαγή ιδεών και τέλος την αποδοχή .
Μαζί με τον Γιώργο Γκιόκα δημιουργήσατε μια παράσταση που χαρακτηρίστηκε ερμηνευτικά δυνατή και αισθητικά ξεχωριστή. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο στοίχημα που βάλατε εξαρχής οι δυο σας;
Από την αρχή θελήσαμε σε αυτήν την πρώτη μας δουλειά να εργαστούμε με λεπτομέρεια και ζήλο. Οι πρόβες κράτησαν έξι μήνες κσι κάθε κομμάτι του παζλ ήταν έτοιμο στη θέση του δύο βδομάδες πριν την πρεμιέρα, πράγμα πολύ σπάνιο στο θέατρο . Θελήσαμε να έχουμε ένα προσωπικό στιλ και στην υποκριτή και στην αισθητική της παράστασης διαμορφώνοντας ένα κοινό κώδικα μεταξύ μας. Εκ του αποτελέσματος σε αυτήν την πρώτη δουλειά ευτυχώς δικαιωθήκαμε.
Μετά από τρεις συνεχόμενες σεζόν, τι έχει αλλάξει μέσα σου από την πρώτη φορά που ειπώθηκαν αυτά τα λόγια στη σκηνή μέχρι σήμερα;
Κάθε φορά που βρίσκομαι ένα βήμα πριν μπω στη σκηνή νιώθω το ίδιο άγχος να με κατακλύζει. Το ιδανικό για έναν ηθοποιό είναι να γεννιούνται τα λόγια του έργου εκείνη τη στιγμή και φρέσκα να μας βρίσκουν, να μας αλλάζουν και να μας παρασύρουν στον κόσμο της παράστασης. Η πολλή επανάληψη μπορεί να είναι παγίδα και να μπαίνεις σε ευκολίες. Αυτό ακριβώς πολεμάμε κάθε φορά παίζοντας κάθε παράσταση. Είμαι πολύ χαρούμενος που η πορεία του ρόλου μου είναι συνεχής και κάθε χρόνο συνεχίζω την αναζήτηση νέων αντικρυσμάτων.
Σε μια εποχή όπου οι αριθμοί τείνουν να αντικαθιστούν τα ανθρώπινα πρόσωπα και η καθημερινότητα συνηθίζει ακόμη και τις πιο σκληρές ειδήσεις, το «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου» έρχεται να υπενθυμίσει πως το θέατρο δεν υπάρχει μόνο για να ψυχαγωγεί αλλά και για να αφυπνίζει. Ο Νίκος Μαρνάς και οι συντελεστές της παράστασης καταθέτουν μια δουλειά που δεν ζητά απλώς το χειροκρότημα του κοινού αλλά τη σκέψη, τη συγκίνηση και την ευθύνη του. Γιατί κάποιες παραστάσεις τελειώνουν με το σβήσιμο των φώτων και κάποιες άλλες συνεχίζουν να ηχούν μέσα σου σαν ένα σφύριγμα που αρνείσαι πια να αγνοήσεις.
