Πενήντα χρόνια δημιουργικής πορείας συμπληρώνει φέτος το Θεσσαλικό Θέατρο και γιορτάζει την ιστορική αυτή επέτειο με μία από τις σημαντικότερες τραγωδίες της παγκόσμιας δραματουργίας. Ο εμβληματικός «Ματωμένος Γάμος» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε σκηνοθεσία του Κώστα Τσιάνου, κάνει στάση στην Πάτρα τη Δευτέρα 27 Ιουλίου, στις 9:30 το βράδυ, στο Θερινό Δημοτικό Θέατρο της οδού Ρίτσου, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας. Η επετειακή αυτή παραγωγή, που συμπίπτει με τη συμπλήρωση 90 χρόνων από τον θάνατο του μεγάλου Ισπανού ποιητή και δραματουργού, αναδεικνύει τη διαχρονική δύναμη ενός έργου όπου ο έρωτας, η τιμή, η μοίρα, η κοινωνική καταπίεση και η ανθρώπινη επιλογή οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην τραγωδία.
Λίγο πριν από την παράσταση, ο ηθοποιός Άγγελος Ανδριόπουλος, ο οποίος ενσαρκώνει τον Λεονάρντο τον μοναδικό παντρεμένο ήρωα του έργου και τον καταλύτη των εξελίξεων μιλά στην Ευτυχία Λαμπροπούλου και στο περιοδικό “Πατρινόραμα Hellenic”. Αναφέρεται στον ψυχισμό του ρόλου του, στη συνεργασία του με τον Κώστα Τσιάνο, στη σημασία της συμμετοχής του στην επετειακή παραγωγή του Θεσσαλικού Θεάτρου, αλλά και στη διαχρονική επικαιρότητα του έργου του Λόρκα, που εξακολουθεί να συγκινεί το κοινό σχεδόν έναν αιώνα μετά τη συγγραφή του.
Ο «Ματωμένος Γάμος» είναι ένα έργο όπου ο έρωτας, η μοίρα και η τιμή συγκρούονται με σκληρό τρόπο. Εσείς, μέσα από τον δικό σας ρόλο, ποιο ανθρώπινο συναίσθημα νιώθετε ότι κυριαρχεί περισσότερο και γιατί;
Δεν κυριαρχεί ποτέ ένα συναίσθημα, αλλά είναι ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων. Αυτό που ζει ο Λεονάρντο όμως, που είναι η βάση της πυραμίδας είναι το συναίσθημα του ανολοκλήρωτου. Αφήνει εκκρεμότητες, δεν κλείνει μέσα του κύκλους σχέσεων κι αυτό σε συνδυασμό με τις επιλογές που έχει κάνει στην προσωπική του ζωή τον οδηγεί σε μια παράτολμη απόφαση που τον στρέφει προς τον θάνατο.
Συμμετέχετε σε μια ιστορική παραγωγή του Θεσσαλικού Θεάτρου, το οποίο φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημιουργικής πορείας. Τι σημαίνει για εσάς να είστε μέλος αυτής της επετειακής παράστασης;
Είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή που γιορτάζω τα 50 χρόνια του Θεσσαλικού Θεάτρου και μάλιστα με ένα αγαπημένο μου έργο. Σημαίνει πολλά και το δείχνω έμπρακτα, όλον αυτόν τον καιρό που δούλευα στις πρόβες και τώρα πια κάθε βράδυ στην σκηνή.
Ο Κώστας Τσιάνος έχει μια ξεχωριστή θεατρική ματιά και μακρά πορεία στο ελληνικό θέατρο. Ποια ήταν η σημαντικότερη καλλιτεχνική οδηγία που σας έδωσε κατά τη διάρκεια των προβών και τι κρατάτε από αυτή τη συνεργασία;
Δεν συγκράτησα, μεμονωμένα, κάποια συγκεκριμένη, γιατί η μία οδηγούσε στην άλλη και φτάσαμε στην ολοκληρωμένη πορεία του ήρωα που φέρνω στην σκηνή.
Κρατάω την αγάπη που εχει για τους ηθοποιούς και την όρεξή του για δουλειά. Επίσης, έχει χιούμορ.
Ο Λόρκα έγραψε ένα έργο που, σχεδόν έναν αιώνα μετά, εξακολουθεί να συγκινεί και να προβληματίζει. Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι σήμερα βιώνουν τα ίδια αδιέξοδα στις σχέσεις και στις επιλογές τους όπως οι ήρωες του έργου;
Δεν θα το έλεγα. Σήμερα απατάς τον/την σύντροφό σου ή τον/την χωρίζεις με την ίδια ευκολία που σκρολάρεις στο κινητό. Αδιέξοδα στις σχέσεις πάντα θα υπάρχουν απλά τώρα, είναι πιο εύκολο να μην σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Τότε που έγραψε ο Λόρκα το έργο, η κοινωνία απομόνωνε το άτομο που ξεστράτιζε από την ηθική των ημερών εκείνων ή και το θανάτωνε ακόμα. Είναι με άλλον τρόπο σκληρή η κοινωνία σήμερα, όχι έτσι.
Κάθε βράδυ ένας ηθοποιός καλείται να “ζήσει” έντονα συναισθήματα πάνω στη σκηνή. Υπάρχει κάποια στιγμή της παράστασης που σας συγκλονίζει κάθε φορά, όσο κι αν την έχετε επαναλάβει στις πρόβες;
Αυτό που με προβληματίζει κάθε φορά, είναι πως φτάνει ένας άνθρωπος να βαζει πάνω από την οικογένεια του, το παιδί του, την έγκυο σύζυγό του, έναν ανεκπλήρωτο και ανολοκλήρωτο έρωτα και να φτάνει μέχρι τον ύψιστο βαθμό θυσίας, τον θάνατο.
Σκέφτομαι κάποιες στιγμές, τι βάρος κουβαλούσαν αυτοί οι άνθρωποι εκείνα τα χρόνια, τι κοινωνική καταπίεση.
Η καλοκαιρινή περιοδεία φέρνει το θέατρο σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Πόσο διαφορετική είναι η ενέργεια του κοινού από πόλη σε πόλη και τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε αυτές τις συναντήσεις;
Ανάλογα τον τόπο, ανάλογα το θέατρο ειναι και η ενέργεια. Ρόλο σημαντικό παίζει όμως ο τρόπος που έρχεται ο κόσμος στο θέατρο, πως μπαίνει, πως κάθεται. Τους παρατηρώ πολλές φορές και μου δίνουν την αίσθηση γιορτής αλλά και σεβασμού ως προς τον λόγο που συγκεντρώνονται σε έναν τέτοιο χώρο, που θα κληθούν να αλληλεπιδράσουν μέσα στην επόμενη ώρα με τους ηθοποιούς. Είναι συγκινητικό πολύ αυτό.
Αν μπορούσατε να μιλήσετε στον ίδιο τον Λόρκα μετά το τέλος μιας παράστασης, ποια θα ήταν η πρώτη φράση που θα του λέγατε για το πώς υποδέχεται σήμερα το ελληνικό κοινό τον «Ματωμένο Γάμο»;
Αν είχα τέτοια ευκαιρία δεν θα τον ρωτούσα τίποτα τέτοιο, θα το έβλεπε άλλωστε. Θα τον ρωτούσα για την ζωή, για τον έρωτα και τι μας περιμένει στην αντίπερα όχθη.
Ο «Ματωμένος Γάμος» παραμένει ένα έργο που δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία έρωτα και εκδίκησης. Μέσα από τον ποιητικό λόγο του Λόρκα και τη σκηνοθετική ματιά του Κώστα Τσιάνου, αναδεικνύει τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία και το καθήκον, τη μοίρα και την ελευθερία, την κοινωνική επιβολή και την προσωπική επιλογή. Η επετειακή παραγωγή του Θεσσαλικού Θεάτρου, με τη μουσική του Διονύση Τσακνή και έναν δυναμικό θίασο, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θεατρικές προτάσεις του φετινού καλοκαιριού και μια ξεχωριστή στιγμή για το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας.
Μέσα από τη συζήτησή του με την Ευτυχία Λαμπροπούλου, ο Άγγελος Ανδριόπουλος δεν περιορίζεται στην ανάλυση του ρόλου του. Καταθέτει σκέψεις για τον άνθρωπο, τον έρωτα, τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και τα αδιέξοδα που εξακολουθούν να συνοδεύουν κάθε εποχή. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη του «Ματωμένου Γάμου» να θυμίζει πως, όσο αλλάζουν οι κοινωνίες, τα βαθύτερα ανθρώπινα πάθη εξακολουθούν να γράφουν τις ίδιες, διαχρονικές τραγωδίες.
