Χάρης Δούκας: «Το μεγαλύτερο όπλο μας και η δύναμή μας είναι οι πολίτες»

Ο Δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας,  μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη που θα συζητηθεί, ανοίγει τα χαρτιά του και μιλάει για όλους και για όλα στο περιοδικό «πατινόραμα-hellenic» και τον έγκριτο δημοσιογράφο Γιώργο Καρβουνιάρη

Την τελευταία φορά που τα είπαμε ήταν προ των Αυτοδιοικητικών εκλογών, η πρώτη ερώτηση που προφανώς θα την έχετε απαντήσει αρκετές φορές – δεν ξέρω αν την έχετε απαντήσει επαρκώς και μέσα σας – είναι πώς έγινε αυτή η μεγάλη έκπληξη για τους περισσότερους – η οποία είχε πανελλαδικό αντίκτυπο.

Ήταν μια μεγάλη ανατροπή που νομίζω ότι είχε τη βάση της στην ανάγκη να υπάρξει αλλαγή πορείας
στο Δήμο της Αθήνας και όταν υπήρξε μια ξεκάθαρη εναλλακτική πρόταση και ένα δίλημμα «συνεχίζουμε με τη δημοτική αρχή που υπήρχε εκείνη τη στιγμή ή δοκιμάζουμε μία διαφορετική
προσέγγιση, που έχει έμφαση στο πράσινο, στη βιωσιμότητα, στη συμπερίληψη» τότε ο κόσμος
αποφάσισε ότι είναι η ώρα να προχωρήσουμε σε αυτή την αλλαγή και γι’ αυτό το 14-41 του πρώτου
γύρου, έγινε 56-44 μέσα σε μια εβδομάδα. Αυτό δείχνει ότι υπήρχε μία δυσαρέσκεια, η οποία, μπόρεσε
να εκφραστεί μέσα από την πρόταση, την οποία, παρουσιάσαμε.

Αυτό είναι ένα γενικότερο κλίμα που υπάρχει στη χώρα ή έγινε ειδικά στην Αθήνα κ. Δούκα;

Στην Αθήνα είναι σίγουρο ότι δημιουργήθηκε ακριβώς διότι, υπήρχε προβληματισμός, γιατί τα
έργα που γίνονταν μέχρι σήμερα ήταν έργα βιτρίνας και έργα που δεν είχαν σημαντικό κοινωνικό και περιβαλλοντικό αντίκτυπο για τους κατοίκους, γι’ αυτό και η έμφασή μας είναι πια, τα μικρά αλλά πολύ σημαντικά έργα, τα οποία αγκαλιάζουν τις γειτονιές. Νομίζω ότι γενικά στη χώρα υπάρχει ένας προβληματισμός για το αναπτυξιακό μοντέλο και τον τρόπο που συνολικά προχωράει η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Γιατί και στις εκλογές που εγώ κέρδισα στην Αθήνα υπήρχε μια πολύ μεγάλη αποχή. Εκεί, δηλαδή, στον πρώτο βαθμό εγγύτητας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με τους πολίτες, υπήρχε αποχή 80%. Αυτό δείχνει ότι έχει διαρραγεί η σχέση των δημοτικών αρχών και των αιρετών με τους πολίτες. Νομίζω ότι χρειάζεται να ξαναδούμε το πώς λειτουργεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση, με μια μεγαλύτερη αυτονομία, με μια μεγαλύτερη ανεξαρτησία και με τον πολίτη στο επίκεντρο για να αισθάνεται και ο ίδιος ότι συμμετέχει και αποφασίζει. Άλλωστε αυτός είναι και ο ρόλος της Αυτοδιοίκησης του πρώτου βαθμού, να είναι δίπλα στον πολίτη και να απαντάει άμεσα στα προβλήματα.

Θεωρείτε ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση, αυτή τη στιγμή, έχει τις δυνατότητες, να προχωρήσει τις στρατηγικές, με τις οποίες εξελέγη ο κάθε Δήμαρχος; Ή η Τοπική Αυτοδιοίκηση ασφυκτιά από μία κυβερνητική πίεση που νομίζω ότι εσείς, την αισθάνεστε και περισσότερο;

Δεν προχωράμε, όπως προχωράει όλη η υπόλοιπη Ευρώπη που θέλει να είναι Ευρώπη των πόλεων, των
Δήμων και των Περιφερειών. Αντίθετα, επικρατεί ένα μοντέλο συντηρητισμού, το οποίο, δημιουργεί
και προβλήματα πελατιασμού. Θυμίζω, ότι όταν μπήκαμε στα μνημόνια και είχε έρθει η Τρόικα, είχαν πει ότι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, που η χώρα χρεοκόπησε, είναι ακριβώς ότι δεν έχει προχωρήσει η αποκέντρωση αρμοδιοτήτων, ευθυνών και πόρων. Αποτέλεσμα; Πάρα πολλά χρήματα να ρυθμίζουν πάρα πολλοί λίγοι, Υπουργοί, στην Αθήνα, στα Υπουργεία εννοώ. Θα μπορούσαμε να έχουμε λογοδοσία και κοινωνικό έλεγχο, με μεγαλύτερη δυνατότητα στους Δήμους, στις Περιφέρειες. Κάτι που δεν προχώρησε. Πέρασαν πολλά χρόνια και βλέπουμε ότι ακόμα και σήμερα αυτό είναι το διακύβευμα. Δηλαδή, ενώ λέμε ότι τα προβλήματα είναι στο επίκεντρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης  είμαστε οι πρώτοι που ερχόμαστε Νέα Δημοκρατία και ασφυκτιούν από αυτή την προσέγγιση. Δεν είμαστε επαίτες. Ο στόχος μας δεν είναι να πηγαίνουμε στους διαδρόμους των Υπουργείων και να παρακαλάμε να
ενταχθεί ένα έργο και να πάρουμε μια χρηματοδότηση, αλλά είναι αυτά που υποσχεθήκαμε με το
κοινωνικό μας συμβόλαιο  που αφορά την παιδεία, την υγεία, την καθημερινότητα, την καθαριότητα,
την ασφάλεια – για να μπορέσουμε να το φέρουμε εις πέρας. Και έχουμε υποχρέωση να το καταφέρουμε.

Έχετε πέντε χρόνια μπροστά σας για να το αποδείξετε. Το θέμα είναι, πόσα «όπλα» θα έχετε στη διάθεσή σας όλο αυτό το χρονικό διάστημα, γιατί όπως μας λέτε και βλέπουμε, κάποια σας τα αφαιρούν σταδιακά.

Το μεγαλύτερο όπλο είναι οι πολίτες και εκεί είναι η δύναμή μας. Και γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη
αξία να επικοινωνούμε συνέχεια τις προτεραιότητές μας, τα θέματά μας, τα προβλήματα και τελικά είναι ένας αγώνας αυτός, ο οποίος, θα είναι νικηφόρος. Διότι, όσες δομές και αν προσπαθήσουν να καταργήσουν, θα βρούμε τρόπο να το αντιμετωπίσουμε, γιατί είναι πάρα πολύ μεγάλη η θέλησή μας, η όρεξή μας και πολύ μεγάλη και η στήριξη των πολιτών της Αθήνας.

Τον Δήμο της Αθήνας τον κερδίσατε, τώρα δώσατε έναν άλλο αγώνα, ίσως και πιο δύσκολο, για την ΚΕΔΕ, βρήκατε ευήκοα ώτα στις επαφές και τις συναντήσεις που κάνετε;

Είδα πάρα πολλούς Δημάρχους, δημοτικές αρχές, αντιπολιτεύσεις, στελέχη Αυτοδιοικητικά, τα οποία
μπήκαν στον αγώνα. Αν θέλουμε να ενδυναμώσουμε το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας πρέπει να
δώσουμε δύναμη στους πολίτες να συμμετέχουν, να συνδιαμορφώνουν, να συναποφασίζουμε και να δημιουργούμε μαζί. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο στον πρώτο βαθμό Αυτοδιοίκησης. Γι΄αυτό και πέρα
από χρώματα και κόμματα από όλη την Ελλάδα συστρατεύτηκαν στην προσπάθειά μας αυτή, σε μια
προσπάθεια που έχει τελικό στόχο να ενισχύσει τη φωνή των πολιτών.

Δράττομαι της ευκαιρίας, καθώς απέναντι μου εκτός από το Δήμαρχο Αθηναίων, έχω και έναν Πανεπιστημιακό καθηγητή και επειδή βρίσκεται σε αναταραχή ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, προφανώς οι αγρότες, αλλά βεβαίως και στην Παιδεία υπάρχουν αντίστοιχα θέματα. Θα ήθελα να μου πείτε το σχόλιο σας.

Για τα αγροτικά είναι όλη Ευρώπη σ’ έναν αναβρασμό. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τον πρωτογενή
τομέα, με την ανταγωνιστικότητά του, με τον τρόπο της διάθεσης των Ευρωπαϊκών κονδυλίων.
Και βεβαίως το πρόβλημα αυτό παραμένει και στην Ελλάδα που θα πρέπει να ενισχύσουμε την αγροτική
παραγωγή και τον πρωτογενή τομέα. Και γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία να δούμε πώς θα δημιουργήσουμε συνθήκες ανάπτυξης. Για το θέμα της Παιδείας και των Πανεπιστημίων, νομίζω ότι η
συζήτηση πρέπει να ξεκινάει από την ενίσχυση της δωρεάν, δημόσιας Παιδείας. Εγώ υπηρετούσα μέχρι
πριν δύο μήνες στο δημόσιο Πανεπιστήμιο, έχω σπουδάσει εκεί και θέλω να σας πω ότι γίνεται μια
σπουδαία προσπάθεια. Έχουμε τα καλύτερα μυαλά, έχουμε ανθρώπους που παλεύουν με πολύ δύσκολες συνθήκες, με υποχρηματοδότηση και κάνουν έναν αγώνα σπουδαίο και τους ανθρώπους που βγαίνουν
από εκεί, τους ζητάνε τα κορυφαία Πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο, με υποτροφίες. Άρα εκεί είναι η πρώτη μεγάλη μάχη.

Όσον αφορά την προσπάθεια για τα ιδιωτικά, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, Πανεπιστήμια, η προσέγγισή μου είναι η εξής: Αν είναι να έρθει το Χάβαρντ, το Κέμπριτζ και η Οξφόρδη – και βεβαίως δεν έχω καταλάβει γιατί δεν έχει έρθει τόσα χρόνια – αλλά να βοηθήσουμε όλοι να έρθει. Αλλά να προσέξουμε πάρα πολύ μη τυχόν δημιουργηθεί εμπορευματοποίηση των σπουδών και γενικότερα
δεν ενισχύσουμε το αναπτυξιακό μας μοντέλο, αλλά μειώσουμε το επίπεδο σπουδών, αλλά και το επίπεδο των ανθρώπων που αύριο-μεθαύριο θα βγαίνουν στην αγορά εργασίας. Γι’ αυτό και θα
πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί στα κριτήρια και στις διαδικασίες, μέσα από τις οποίες, θα
προσεγγίσουμε άλλα Πανεπιστήμια. Πρέπει να έρθουν τα κορυφαία και αν αυτό το καταφέρουμε θα
είναι σημαντικό, αλλά η πρώτη μας προτεραιότητα θα πρέπει να είναι η ταυτόχρονη ενίσχυση του δημόσιου Πανεπιστημίου και βεβαίως η δωρεάν Παιδεία για όλους.

Μια και αναφερθήκατε στο θέμα, προσφάτως βγήκε και μια λίστα με τα κορυφαία Πανεπιστημιακά Ιδρύματα στον κόσμο και τα μεγάλα Πανεπιστήμια και της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας βρίσκονται σε πάρα πολύ καλή σειρά. Στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο έχουν μεγάλη ακτινοβολία. Μάλλον, εδώ δεν το βλέπουμε και τόσο πολύ.

Όχι, δεν τα πιστεύουμε. Αυτό καταλαβαίνω. Η κυβέρνηση δεν τα πιστεύει. Ενώ όλη η υπόλοιπη
Ευρώπη αλλά και στην Αμερική ψάχνουν να βρουν – εγώ είμαι καθηγητής στους ηλεκτρολόγους
και τα παιδιά μας εδώ έχουμε δυσκολία να τα κρατήσουμε –με το πού τελειώσουν τα ζητάνε με υποτροφίες τα κορυφαία Αμερικανικά Πανεπιστήμια και αυτό δείχνει ακριβώς την ποιότητα των σπουδών και πώς μπορούμε με πολύ λιγότερους πόρους, υππολλαπλάσιους από έξω να επιτελούμε σπουδαίο έργο και να είμαστε περήφανοι για τα παιδιά που βγάζουμε και την καριέρα που μετά ακολουθούνε. Αυτά τα παιδιά και αυτά τα Πανεπιστήμια πρέπει να στηρίξουμε. Ολα τα υπόλοιπα
πρέπει να τα δούμε με πολύ μεγάλη προσοχή, διότι ξαναλέω, αν είναι να έρθει το Χάρβαρντ και το Κέμπριτζ με μεγάλη μας χαρά, αλλά μη τυχόν περιμένοντας να έρθουν αυτά, έρθουν τα χειρότερα.

WHO IS WHO