Η Ευρυδίκη κάθε φορά που ανεβαίνει στην σκηνή αφήνει σε αυτή ένα κομμάτι από την ψυχή της. Με μια διαδρομή γεμάτη τραγούδια, ανατροπές, φόβους, μεγάλες αποφάσεις και αλήθειες που δεν φοβήθηκε να κοιτάξει κατάματα, συνεχίζει να τραγουδά όχι μόνο όσα έζησε, αλλά και όσα εξακολουθεί να ονειρεύεται.
Πίσω από τη δυναμική σκηνική παρουσία υπάρχει μια γυναίκα που έμαθε να ακούει τη φωνή μέσα της, ακόμη κι όταν όλα γύρω της την καλούσαν να σωπάσει. Μιλά για τη μικρή Ευρυδίκη που τραγουδούσε με θάρρος στη βεράντα του σπιτιού της στη Λευκωσία, για τις στιγμές που χρειάστηκε να τα γκρεμίσει όλα για να ξαναβρεί τον εαυτό της, για τα τραγούδια που απέκτησαν άλλο νόημα μέσα στον χρόνο και για εκείνη τη μοναδική στιγμή που τα μάτια ενός ανθρώπου από το κοινό συναντούν τα δικά της και της αποκαλύπτουν πως ένα τραγούδι άγγιξε κάτι βαθιά προσωπικό.
Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση στη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για το περιοδικό «πατρινόραμα, hellenic», με αφορμή τη μεγάλη μουσική συνάντηση με τον Θοδωρή Μαραντίνη, η Ευρυδίκη μιλά χωρίς φόβο για όσα την κράτησαν όρθια, για όσα την ανάγκασαν να αλλάξει και για τη δύναμη που έχει η αλήθεια όταν γίνεται τραγούδι.
Στις 20 Σεπτεμβρίου, στις 21.00 το βράδυ η σκηνή του ROYAL στην Πάτρα θα γίνει σημείο συνάντησης διαφορετικών μουσικών εποχών και γενεών. Έξι δεκαετίες rock θα περάσουν μέσα από τις φωνές τους, σε μια βραδιά γεμάτη ενέργεια, αναμνήσεις, τραγούδι και συναίσθημα. Και η Ευρυδίκη έχει μόνο μία ευχή για όσα θα συμβούν εκεί, να γίνουν όλοι μια μεγάλη αγκαλιά και να γεμίσει η ψυχή τους χαρά.
Έχετε διανύσει μια μεγάλη και γεμάτη διαδρομή στη μουσική. Αν συναντούσατε σήμερα την Ευρυδίκη των πρώτων σου χρόνων, τι θα της λέγατε να κρατήσει πάση θυσία και τι θα της λέγατε να μην φοβηθεί να αλλάξει;
Θα της έλεγα να κρατήσει την ευαισθησία, τον ρομαντισμό αλλά και τη ροκιά που εξέπεμπε, καθώς αυτά ήταν κάποια από τα στοιχεία στις ερμηνείες της που αποκάλυπταν ποια πραγματικά είναι. Η αλήθεια της ψυχής μας είναι αυτό που μας φανερώνει τον λόγο ύπαρξής μας και μας κάνει ξεχωριστούς.
Και να μη φοβηθεί να ρισκάρει για όλα αυτά που αγαπά. Να μη φοβηθεί την αλλαγή, γιατί η αλλαγή πολλές φορές σημαίνει και εξέλιξη. Και μέσα από αυτή την εξέλιξη – όσο κι αν οι άλλοι μπορεί να μην το θέλουν ή να μην μπορούν να το καταλάβουν -είναι που οδηγούμαστε στο να βρούμε τον εαυτό μας.
Το rock έχει μέσα του ελευθερία, ένταση και μια διαρκή ανάγκη για υπέρβαση. Υπήρξε κάποια στιγμή στη ζωή ή στην καριέρα σας που νιώσατε ότι έπρεπε να τα γκρεμίσετε όλα για να ξαναβρείτε τον εαυτό σας;
Ναι, βέβαια, και μάλιστα όχι μόνο μία φορά. Στο μονοπάτι της ζωής μας μπορούμε να συναντήσουμε τα πάντα. Να γοητευτούμε από πράγματα ή ανθρώπους που «λάμπουν», για να ανακαλύψουμε μετά ότι αυτή η λάμψη ήταν μια ψευδαίσθηση.
Κι όσο κι αν αυτό μπορεί να με τρόμαζε, στο τέλος έπαιρνα πάντα τη σωστή απόφαση. Αν αγαπάς τον εαυτό σου, οφείλεις να τον βάζεις πάνω απ’ όλα. Είτε αυτό αφορά λάθος επιλογές στη δουλειά σου είτε στη ζωή σου.
Το να σκέφτεσαι τι θα πουν οι άλλοι και να βάζεις φρένο στα πραγματικά σου «θέλω» είναι κι αυτό μια λάθος επιλογή, γιατί τότε χάνεις τον εαυτό σου ολοκληρωτικά.
Το να παραδέχεσαι, να αποδέχεσαι τα λάθη σου και να τολμάς να προχωρήσεις, έστω κι αν χρειαστεί να τα γκρεμίσεις όλα, είναι μεγάλη μαγκιά.
Με τον Θοδωρή Μαραντίνη ανήκετε σε διαφορετικές μουσικές διαδρομές, όμως συναντιέστε σε μια σκηνή που ταξιδεύει από τη δεκαετία του ’60 μέχρι σήμερα. Τι ήταν αυτό που αναγνωρίσατε σε εκείνον και σας έκανε να θελήσετε αυτή τη συνάντηση;
Στον Θοδωρή είδα μια διαφορετική ενέργεια. Έναν άνθρωπο που τα δίνει όλα στη σκηνή, που θέλει να μοιράζεται τα πάντα με το κοινό και δημιουργεί πάντα τις καλύτερες προϋποθέσεις για διασκέδαση.
Σε παίρνει από το χέρι και, θες δεν θες, θα φύγεις στο τέλος με ένα χαμόγελο.
Υπάρχουν τραγούδια που ο χρόνος τα αλλάζει μέσα μας. Υπάρχει κάποιο τραγούδι που σήμερα τραγουδάτε διαφορετικά, επειδή η ζωή σας έδωσε ένα άλλο νόημα στους στίχους του;
Το «Πόσο λίγο με ξέρεις».
Πίσω από μια επιτυχημένη πορεία υπάρχουν και στιγμές αμφιβολίας, φόβου και προσωπικών μαχών. Ποια ήταν η στιγμή που σας δοκίμασε περισσότερο και τι ήταν αυτό που τελικά σας κράτησε όρθια;
Ήταν δύο-τρεις οι στιγμές που μπορεί να αμφέβαλα ή να φοβήθηκα. Αλλά σίγουρα αυτό που με κράτησε όρθια και δυνατή ήταν όλες τις φορές το ίδιο πράγμα: η υπόσχεση που έδωσα στη μικρή Ευρυδίκη.
Ότι θα κάνω τα όνειρά της πραγματικότητα. Ότι θα τη σέβομαι και θα την αγαπώ.
Κάθε φορά, λοιπόν, που «λοξοδρόμησα» ή που φοβήθηκα να τολμήσω, έφερνα στο μυαλό μου την εικόνα του κοριτσιού στη βεράντα του σπιτιού μας στη Λευκωσία, που έβγαινε, τραγουδούσε σε όλη τη γειτονιά με τόση αυτοπεποίθηση και τόσο θάρρος, λέγοντας πως «εγώ θα κάνω πάντα αυτό που αγαπώ».
Και αυτό έκανα.
Τι σας συγκινεί περισσότερο σήμερα πάνω στη σκηνή, ένας γεμάτος συναυλιακός χώρος, ένα τραγούδι που έχει μεγαλώσει μαζί σας ή η στιγμή που βλέπετε στα μάτια του κοινού ότι κάποιος συνδέθηκε προσωπικά με αυτό που τραγουδάτε;
Με συγκινούν όλα με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά. Αν πρέπει, όμως, να επιλέξω ένα από τα τρία, θα έλεγα ότι ίσως λίγο περισσότερο χαράσσεται μέσα μου η στιγμή που βλέπω στα μάτια ενός άλλου ανθρώπου τη συγκίνηση που του προκαλεί ένα τραγούδι.
Το έχω πει πολλές φορές ότι αυτό που με ωθεί τα τελευταία χρόνια να κυκλοφορήσω κάποια τραγούδια, τα οποία γνωρίζω εκ των προτέρων ότι δεν απασχολούν μεγάλη μερίδα του κοινού, είναι ακριβώς γιατί, αφενός, είναι μια δική μου ανάγκη να εκφραστώ με έναν συγκεκριμένο τρόπο και, αφετέρου, γιατί ξέρω πολύ καλά πως μια άλλη μερίδα του κοινού περιμένει διακαώς από μένα να μοιραστώ τις πιο βαθιές μου ανησυχίες, τις αλήθειες μου.
Και όταν αυτό το μοίρασμα γίνεται στη σκηνή, η συγκίνηση που δημιουργείται είναι τόσο μεγάλη που δεν συγκρίνεται με τίποτα.
Όπως, για παράδειγμα, τις πρώτες φορές που μοιράστηκα το τραγούδι του μπαμπά μου με το κοινό.
Έπειτα από τόσα χρόνια στη μουσική, τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας κάνει να ανυπομονείτε για το επόμενο βήμα; Υπάρχει κάτι που θέλετε ακόμη να δοκιμάσετε;
Η μουσική για μένα είναι ζωή. Υπάρχω μέσα από αυτή, μεγαλώνω και εξελίσσομαι μέσα από αυτή. Άρα, ανυπομονώ να κάνω πράγματα με τα οποία θα με εκπλήξω.
Ονειρεύομαι παραστάσεις, καινούργια τραγούδια και συνεργασίες με ανθρώπους που αγαπώ και θαυμάζω. Και το μόνο που θέλω είναι να έχω πάντα την ίδια ενέργεια, ώστε να μπορέσω να τα πραγματοποιήσω.
Την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου, στις 21:00, στον Πολυχώρο ROYAL στην Πάτρα, συναντάτε το κοινό μέσα από μια ξεχωριστή rock διαδρομή στις «50 Αποχρώσεις του Rock». Τι περιμένετε από αυτή τη βραδιά και ποιο συναίσθημα θα θέλατε να μείνει στους ανθρώπους που θα βρεθούν εκεί;
Να γίνουμε όλοι μια μεγάλη αγκαλιά, να τραγουδήσουμε μαζί, να χορέψουμε και να γεμίσει η ψυχή μας χαρά.
Αυτό θέλω να μοιραστώ με το κοινό. Τη χαρά.
Η μεγαλύτερη κατάκτηση μιας ολόκληρης μουσικής διαδρομής δεν είναι οι επιτυχίες, τα φώτα, τα γεμάτα στάδια, για να μπορείς, ύστερα από τόσα χρόνια, να κοιτάζεις πίσω και να αναγνωρίζεις ακόμη το παιδί που ήσουν. Να θυμάσαι τι ονειρεύτηκε, τι φοβήθηκε, τι τόλμησε και τι σου ζήτησε να μην προδώσεις ποτέ.
Η Ευρυδίκη δεν ξέχασε τη μικρή εκείνη κοπέλα στη βεράντα της Λευκωσίας που τραγουδούσε με την πίστη πως θα κάνει πάντα αυτό που αγαπά. Την πήρε μαζί της σε κάθε βήμα, σε κάθε λάθος, σε κάθε αλλαγή, σε κάθε τραγούδι. Και ίσως εκεί βρίσκεται όλη η ουσία της εξομολόγησής της. Στο τέλος, η ζωή δεν μας ζητά να μείνουμε ίδιοι. Μας ζητά να μη χάσουμε τον εαυτό μας καθώς αλλάζουμε.
Και όταν τα φώτα ανάψουν στο ROYAL, όταν οι φωνές της Ευρυδίκης και του Θοδωρή Μαραντίνη συναντηθούν και το rock ταξιδέψει μέσα στις δεκαετίες, αυτό που θα μείνει δεν θα είναι μόνο η μουσική. Θα είναι εκείνη η σπάνια στιγμή που πολλοί άνθρωποι, για λίγες ώρες, θα ξεχάσουν όσα τους βαραίνουν και θα τραγουδήσουν μαζί. Γιατί όπως λέει η ίδια, αυτό που θέλει να μοιραστεί με το κοινό είναι η χαρά. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο δυνατό τραγούδι από όλα.