Ο Γιώργος Κούδας είναι ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές, που έχει αγωνιστεί ποτέ στα Ελληνικά γήπεδα και το όνομά του έχει γίνει και στίχος Ελληνικού τραγουδιού, “Πότε Βούδας πότε Κούδας..” του αείμνηστου Νίκου Παπάζογλου. Ο Μέγας Αλέξανδρος του Ελληνικού ποδοσφαίρου, είναι σημείο αναφοράς μιας άλλης εποχής, μιας εποχής αγνής και ρομαντικής, που “μάγεψε” τον κόσμο, που κατέκλυζε όλα τα γήπεδα για να τον θαυμάσουν, μαζί με άλλους μεγάλους άσσους της εποχής. Μιας εποχής με σωστά πρότυπα και είδωλα, όπως ο μεγάλος αρχηγός Γιώργος Κούδας
Συνέντευξη στην Χριστίνα Βάγγαλη
• Από παιδί ονειρευόσασταν ότι θα γίνεται ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής, όπως ονειρεύονται όλα τα παιδιά;
Ήταν μοιραίο να γίνω ποδοσφαιριστής, αφού από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έπαιζα μπάλα στις αλάνες με αυτοσχέδια τις περισσότερες φορές μπάλα, καθώς ήταν δύσκολα χρόνια και δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα για κάτι καλύτερο.
• Πότε και πως ήταν τα πρώτα σας βήματα στο ποδόσφαιρο;
Σε ηλικία 12 ετών το 1958, πήγα στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ. Εκείνη την εποχή πριν τους αγώνες των μεγάλων ομάδων, παίζαμε στο γήπεδο με άλλες ακαδημίες και ο κόσμος ερχόταν από νωρίς για να δει και εμάς τους μικρούς ποδοσφαιριστές. Τότε στις φανέλες μας, υπήρχαν μόνο νούμερα και όχι και τα ονόματά μας και ο κόσμος ή κάποιος που ενδιαφερόταν για νέα “ταλέντα”, ερχόταν να δει το..”επταράκι” που ήμουν εγώ.
• Υπάρχουν παιδιά που ξεχωρίζουν σήμερα στο ποδόσφαιρο, όπως υπήρχαν εκείνη τη δύσκολη εποχή;
Υπήρχαν και υπάρχουν “ταλέντα”, αλλά δε γνωρίζουν οι αρμόδιοι πως να τα αναδείξουν. Εμείς τότε, βάζαμε στόχους. Στα 17 μου, έπαιξα στην 1η ομάδα του ΠΑΟΚ, κάτι που δε συμβαίνει σήμερα. Είχαμε αρχές από την οικογένειά μας, αλλά και οι τότε παράγοντες μας “αγκάλιαζαν” και μας
συμβούλευαν σαν δεύτερη οικογένεια.
• Η δόξα που ήρθε γρήγορα, όπως και τα χρήματα, επηρέασαν το χαρακτήρα και τις αρχές του Γιώργου Κούδα;
Αγαπούσα τόσο πολύ το ποδόσφαιρο, διότι αυτό έκανα από μικρό παιδί και τα χρήματα δε με επηρέασαν καθόλου. Ως αρχηγός τότε της μεγάλης
ομάδας του ΠΑΟΚ, δεν “καβάλησα” το καλάμι και συνεργαζόμουν αρμονικά με τους συμπαίκτες μου.
• Πως βγήκε ο χαρακτηρισμός “ Μέγας Αλέξανδρος”;
Η αγάπη του κόσμου, το γεγονός ότι κατάγομαι από τη Μακεδονία και ήμουν ανέκαθεν αρχηγός του ΠΑΟΚ, οδήγησε τους φιλάθλους να μου δώσουν το όνομα του μεγάλου στρατηλάτη, που σίγουρα είναι για μένα πολύ μεγάλη τιμή.
• Ποιες ήταν οι κορυφαίες στιγμές της καριέρας σας;
Κορυφαία στιγμή ήταν σίγουρα η κατάκτηση του 1ου πρωταθλήματος για τον ΠΑΟΚ, την περίοδο 1975-76 και τα 2 κύπελλα Ελλάδας, 1972 και 1974
που ως αρχηγός, ευτύχησα να σηκώνομαι πρώτος τα τρόπαια αυτά. Ακόμα, μια σημαντική στιγμή για μένα, ήταν η συμμετοχή μου με την Εθνική Ελλάδας, στην τελευταία φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στην Ιταλία και φυσικά, το ότι έπαιξα με μεγάλες ομάδες του εξωτερικού.
• Η Παναχαϊκή του χθες και η Παναχαϊκή του σήμερα. Ποια η άποψή σας;
Η Παναχαϊκή του χθες, ήταν πολύ σπουδαία ομάδα με μεγάλους ποδοσφαιριστές, όπως Δαβουρλή, Στραβοπόδη, Λεβεντάκο, Μιχαλόπουλο, Σπανοσωτηρόπουλο, Ψαρρά (που αργότερα ήρθαν και στον ΠΑΟΚ) και άλλοι. Η Παναχαϊκή, μια ομάδα με πολλούς οπαδούς, που είχε κερδίσει
το σεβασμό όλων των φιλάθλων της Ελλάδας. Σήμερα δυστυχώς δεν προστατέψαμε το Ελληνικό ποδόσφαιρο και μεγάλες ομάδες, ιστορικές και με
βαριά φανέλα, όπως και η Παναχαϊκή που δεν υπάρχει για 20 και πλέον χρόνια στη μεγάλη κατηγορία, πληρώνει τα λάθη του εκάστοτε “σωτήρα” που δε σεβάστηκε την ιστορία, τον κόσμο και την πορεία της ομάδας.
• Μιας και μιλάμε για ιστορικές ομάδες, ποιες άλλες λείπουν κατά την άποψή σας από τη μεγάλη κατηγορία;
Εκτός από τη σπουδαία Παναχαϊκή, σίγουρα λείπουν και άλλα μεγάλα σωματεία όπως ο Ηρακλής, η Καλαμαριά, ο Πανιώνιος και ο Εθνικός. Εδώ στη
Θεσσαλονίκη την τότε εποχή, ο ΠΑΟΚ, ο ΑΡΗΣ, ο Ηρακλής αλλά και η Καλαμαριά, πρωταγωνιστούσαν στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, υπήρχε σεβασμός μεταξύ τους, αλλά και μεταξύ των οπαδών τους. Αυτό το λέω, διότι σήμερα παρατηρούμε δυστυχώς ακραίες καταστάσεις οπαδικής βίας.
• Πως ήταν οι σχέσεις σας με τους ποδοσφαιριστές των άλλων ομάδων, αλλά και πως ήταν οι σχέσεις μεταξύ των οπαδών;
Ήμουν φίλος και σεβόμουν τους αντιπάλους μου. Στον αγώνα υπήρχε αντιπαλότητα, αλλά μετά ήμασταν φίλοι και με αρκετούς κρατώ επαφή μέχρι
σήμερα, Τα γήπεδα ήταν γεμάτα από οπαδούς και των δύο ομάδων, υπήρχε φανατισμός σε λογικά πλαίσια, αλλά δεν υπήρχε αυτή η “τυφλή” οπαδική βία, που δυστυχώς αμαυρώνει την ομορφιά του ποδοσφαίρου και πολλές φορές χάνονται και ανθρώπινες ζωές.
• Τι συμβουλές θα δίνατε σήμερα, σε ένα παιδί που θέλει να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο;
Σήμερα υπάρχουν οργανωμένες ακαδημίες με καταρτισμένους προπονητές – παιδαγωγούς, που πρέπει να είναι το δεύτερο σχολείο τους. Συμβουλεύω λοιπόν, τα παιδιά αυτά να αγαπούν αυτό που κάνουν, να χτίζουν χαρακτήρα και ήθος, να παλεύουν και να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό στην ομάδα τους.
• Σαν επίλογο, ως θεατής και φίλαθλος πια του ποδοσφαίρου, τι έχετε να πείτε για το μέλλον του σημερινού ποδοσφαίρου;
Η γενιά μου ήταν τυχερή, διότι έζησε τη ρομαντική εποχή του ποδοσφαίρου, ενώ σήμερα είναι όλα εμπορικά και στόχο έχουν μόνο το οικονομικό όφελος, χωρίς σεβασμό. Εύχομαι κάποια στιγμή αυτό να αλλάξει, γιατί το ποδόσφαιρο είναι γιορτή.
