Μαίρη Βιδάλη: “Το θέατρο είναι η ζωή μου και η ζωή είναι το θέατρο!

Την Μαίρη την μάθαμε όπως κι ο πιο πολύς κόσμος μέσα από την ταινία «17 σφαίρες για έναν άγγελο» το 1981, ζωντανεύοντας την ηρωίδα Ηρώ Κωνσταντοπούλου και που έγινε τεράστια επιτυχία και την χρονιά της πρώτης προβολής της, ήρθε 9η ανάμεσα σε άλλες 25 Ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν εκείνη τη χρονιά.

Νομίζω πως την ίδια χρονιά μου τη γνωρίζει στο Αίγιο, ο τότε σύζυγός της Ανδρέας Καραχάλιος, καθώς είχαν έρθει για να παίξουν την παράσταση «Κρατικές Υποθέσεις» μαζί με την Τόνια Καζιάνη και τον αείμνηστο Χρήστο Πάρλα. Έλαμπε, υπερκινητική, κομψότατη και με ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη.

Από τότε την παρακολουθώ συχνά-πυκνά. Θεωρώ πως έχω δει τις πιο πολλές της δημιουργίες, ειδικά στο θέατρο. Θεατρίνα παλιάς κοπής, να τα καταφέρνει το ίδιο καλά και στο δράμα και στην κωμωδία. Σπιρτόζα και τσαχπίνα, σέξι και αφοπλιστική στις κομεντί, επιβλητική, δωρική και απόλυτη στα κοινωνικά έργα. Με αδυναμία στο κλασικό ρεπερτόριο πάντρευε πολύ συχνά τους χειμώνες το ρεπερτόριο που ονειρεύεται κάθε ηθοποιός, γι’ αυτό και δημιούργησε το εδώ και μια εικοσαετία, θέατρο «ΔΙΑΧΡΟΝΟ» και το καλοκαίρι τις Ελληνικές τραγωδίες!

Βρισκόμαστε, βλεπόμαστε, τα λέγαμε, χανόμαστε, διαπληκτιζόμαστε, διαφωνούσαμε, τα βρίσκαμε, αλληλοπειραζόμαστε, βγαίναμε για καφεδάκια, μεζεδάκια και κουβέντες, πολλές κουβέντες… Χαθήκαμε μια περίοδο, χωρίς να σημαίνει ότι δεν παρακολουθούσα τις δουλειές της. Μας έφερε ξανά κοντά η καλή μου φίλη Γωγώ Ατζολετάκη!

Ποια είναι η Μαίρη Βιδάλη; Είναι η μητέρα τριών παιδιών, η θιασάρχης, η αντιπεριφερειάρχης, το όμορφο θηλυκό; Είναι η κα Γουόρεν, η Λέλα Καραγιάννη, η Φαίδρα, η Μπελίζ, η Ναταλία; Είναι όλα αυτά μαζί κι ακόμα περισσότερα όπως θα ανακαλύψετε αμέσως τώρα…

 

Συνέντευξη στον Νίκο Ελευθερίου

 

• Μητέρα, ηθοποιός, γυναίκα, αντιπεριφερειάρχης. Για πες μου ποιον τίτλο προτιμάς από όλους;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να αποκαλείσαι από κάποιο πρόσωπο μαμά και μεγαλύτερη συγκίνηση και για αυτό δεν θα ήθελα ποτέ να είμαι άντρας, δεν θα το άλλαζα ποτέ το φύλο μου γιατί έζησα τη στιγμή να φέρω στον κόσμο την ζωή. Και νομίζω αυτό είναι μεγάλη ευλογία από τον πλάστη μας, να μπορεί να φέρνεις στον κόσμο την ζωή.

• Πες μου για τα παιδιά, είναι κοντά σου, είναι επικριτικοί; Σου ζητάνε την γνώμη σου; Μαλώνετε;

Όλα αυτά μας συμβαίνουν με τα παιδιά, αλλά το πιο ουσιαστικό είναι ότι έχω βγάλει τρεις ανθρώπους καλούς, σωστούς για την κοινωνία με καθαρή ψυχή και καθαρό βλέμμα. Το θέμα είναι να έχουν πάρει αυτές τις βάσεις και να είναι χρήσιμοι άνθρωποι στην κοινωνία. Αυτό είναι το δικό μου παράσημο και η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα και τα τρία μου παιδιά να γίνουν ηθοποιοί, αλλά δεν έγινε κανένα.

 

• Ελάχιστοι το λένε, ή τουλάχιστον ελάχιστοι το παραδέχονται ότι θα ήθελαν τα παιδιά τους να ακολουθήσουν το δικό τους επάγγελμα.

Εμένα το στήριγμα μου σε όλες τις δυσκολίες που μου έφερε η ζωή τις προσωπικές εννοώ, ήταν η δουλειά μου και αυτό το σέβομαι και νομίζω ότι αυτός ο δρόμος που διάλεξα ήταν ο μόνος που μπορούσα, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει άλλο επάγγελμα. Ίσως μπορούσα να γίνω και αρχιτέκτονας κι η αλήθεια είναι είχα πετύχει στην αρχιτεκτονική σχολή της Βενετίας την ίδια χρονιά που έδωσα οικονομικά εδώ, αλλά επειδή είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου κρυφά να μπω στην δραματική σχολή προτίμησα να μείνω στο πανεπιστήμιο που πέρασα.

• Μου είπες μητέρα προηγουμένως και κάνεις μία μητέρα στο “Επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν”.

Ναι κάνω μία μητέρα, αλλά καμία σχέση με τον δικό μου τον χαρακτήρα. Κανένα στοιχείο δεν έχει σχέση με την δική μου την προσωπικότητα. Μπορώ να πω ότι ο ρόλος που θα μπορούσα να συμβαδίσω ψυχικά, αλλά και σε επιλογές είναι της κόρης. Αυτός ο ρόλος μου ταιριάζει σαν Μαίρη Βιδάλη, αλλά ως ηθοποιός και αυτή την στιγμή θιασάρχης φυσικά την κυρία Γουόρεν έπρεπε να παίξω.

 

• Πως επιλέγεις ένα έργο; Από το κείμενο; Από το ρόλο κάτι άλλο;

Πάρα πολλές φορές έχω παίξει έργα που μου λένε μα γιατί αυτό; Δεν είναι τόσο σημαντικός ο ρόλος σου. Οι μόνες φορές που δεν έχω παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο είναι σε θίασο δικό μου. Όλες τις άλλες τις φορές έχω παίξει πρώτο ρόλο, γιατί οι θίασοι ήταν άλλων και με φωνάζανε να κάνω τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στο “επάγγελμα¨, η Βίβιαν έχει το μεγαλύτερο ρόλο, αλλά οι ρόλοι δεν είναι στις λέξεις, αλλά είναι στην ουσία.

 

• Έχεις μια γλυκιά εμμονή στα κλασικά πράγματα, στο κλασικό ρεπερτόριο.

Όχι Νίκο μου δεν είναι εμμονή είναι επιλογή. Δεν το κάνω έτσι, γιατί παράλληλα σ’ αυτό, παίζονται και πρωτόπαιχτα ελληνικά έργα σύγχρονων συγγραφέων. Μάλιστα η μεγαλύτερη επιτυχία αυτών των έργων είναι η Λέλα Καραγιάννη του Γιώργου Α. Χριστοδούλου που το παίζω για έβδομη χρονιά σε διάφορα φεστιβάλ, και εδώ παίχτηκε τρεις σεζόν. Κάθε θέατρο νομίζω, κάθε θεατρικός χώρος και ειδικά off Broadway όπως το “Σύγχρονο” που είναι ένα μικρό θέατρο και σε μία γωνιά της Αθήνας στο Νέο Κόσμο, πρέπει να έχει τη δική του ταυτότητα.

 

• Επομένως λειτουργείς έχοντας τις προοπτικές, δηλαδή λες ότι του χρόνου, υπάρχει ένα πλάνο, θα ανεβάσω Σαίξπηρ, τον επόμενο χρόνο θα ανεβάσω …

Υπάρχει γνώση του ρεπερτορίου να σου δώσω να καταλάβεις υπήρχε μια σεζόν που θέλαμε να ανεβάσουμε ένα έργο του Τσέχωφ και είδαμε ότι ανεβαίνει σε δύο άλλες σκηνές της Αθήνας οπότε δεν γινότανε να ανέβει “Ο θείος Βάνιας” τότε. Ο θίασος ήταν έτοιμος, έπρεπε άμεσα να βρω εναλλακτική λύση. Βρήκα “Ο ιδανικός σύζυγος” του Όσκαρ Γουάιλντ. Όταν έχεις μελετήσει κλασικό ρεπερτόριο την εναλλακτική λύση την έχεις πολύ εύκολα.

 

• Θέλω να μου πεις τι γίνονται οι ρόλοι όταν τελειώνει η παράσταση; Τους κουβαλάς; Έχεις κρατήσει μνήμες; Γιατί έχεις επιστρέψει σε κάποιους και δεύτερη και τρίτη φορά και παραπάνω. Σε μια δύσκολη περίπτωση ανατρέχεις σ’ αυτούς ή μπαίνουν στο χρονοντούλαπο;

Από την στιγμή που τελειώνει μία σεζόν, κάνω, αμέσως τον διαγράφω. Αλλά αν μετά από δύο – τρία χρόνια, γιατί έχει συμβεί αυτό, για κάποιο λόγο ας πούμε, έτυχε να πάμε στην Αυστραλία, ξανάπαιξα τις “Κρατικές υποθέσεις”, στην δεύτερη πρόβα ήρθε όλος ο ρόλος. Πιστεύω ότι κάθε ηθοποιός έχει δικό του πρόγραμμα εγκεφάλου και δεν με επηρεάζει καθόλου αφού τελειώσει η παράσταση ο ρόλος. Ένας ρόλος όμως με ακολουθούσε και μετά την παράσταση και δεν μπορούσα να φάω για βράδυ, στο “Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι”. Η Κάθριν λέει για τον διαμελισμό του Σεμπάστιαν και έχει
ένα μονόλογο που νομίζει ότι τον κατασπάραξαν όρνια, αλλά στην πραγματικότητα τον κατασπάραξαν παιδιά. Καμιά άλλη φορά δεν με επηρέασε τόσο ένα έργο.

 

• Επιστρέφεις στα πράγματα που έχεις κάνει κατά καιρούς; Κάνεις έτσι αναπόληση και λες αυτό θα έπρεπε να το ’χω κάνει αλλιώς. Ίσως να διαχωρίζεις και τα πράγματα…

Τις πιο πολλές φορές μετανιώνω για αυτά που δεν έκανα, όχι που έκανα. Προτίμησα ας πούμε μια δουλειά από μία άλλη, ένα πρόσωπο από ένα άλλο. Για τέτοια πράγματα έχω μετανιώσει, αλλά πράγματα που έχω κάνει, δεν μετάνιωσα. Το μότο της ζωής μου, ότι τίποτα δεν είμαστε, και είναι ωραίο να τη ζούμε τη ζωή μας σαν όνειρο, σαν να φύγει την άλλη μέρα το πρωί και χωρίς κακίες, χωρίς κακούς ανταγωνισμούς, συναγωνισμούς ναι, όχι ανταγωνισμούς.

 

• Θεωρείς κάποια πράγματα ότι σε έχουν στιγματίσει;

Οπωσδήποτε “Οι δεκαεφτά σφαίρες για έναν άγγελο”. Η “Ηρώ Κωνσταντοπούλου”. Είναι καταπληκτικό, έχουν περάσει τόσα χρόνια και υπάρχουν άνθρωποι που είναι στην ηλικία των 20 των 25 χρονών και το βλέπουν από το διαδίκτυο και μου λένε αχ με έχει σημαδέψει αυτή η ταινία. Χαίρομαι πάρα πολύ που μετά από πολλά χρόνια παίζω τη Ζωή, τη Λέλα Καραγιάννη, δύο ηρωίδες που συνυπήρχαν στο ίδιο κελί συζούσαν για πέντε – έξι μέρες λίγο πριν τις εκτελέσουν.

 

• Υπάρχει διαφορετική προσέγγιση για τα υπαρκτά πρόσωπα; Ή όλα είναι ένας ρόλος;

Το μόνο πρόσωπο, τέλος πάντων μορφή, που δεν μπορώ να πω ότι ενσάρκωσα αυτό το ρόλο, είναι ο ρόλος της Παναγίας στο Χριστό πάσχοντα. Εκεί ήταν κάτι σαν να ανάβω ένα κερί, αλλά όλοι οι άλλοι είναι ρόλοι, ναι. Γιατί και υπαρκτά πρόσωπα να ’ναι, δεν παύει και εμείς κάποια
στιγμή να είμαστε ρόλοι στην μνήμη κάποιων, να είμαστε φιγούρες που πέρασαν στο χρόνο. Που χάθηκαν.

 

• Στο πέρασμα του χρόνου θυμάσαι συνεργασίες ή έργα πιο πολύ;

Και τα δύο. Αλλά είμαι τόσο ευγνώμων για αυτούς τους ανθρώπους που γνώρισα δηλαδή, εμένα με πήρε από το χέρι η Σμαρούλα Γιούλη βγαίνοντας, στον θίασο της και ήμουν 21 έτους και ενώ στην αρχή έλεγε τώρα τι την θέλω αυτήν τη μικρή μετά με βοηθούσε βήμα – βήμα να ανοιχτώ στη σκηνή, γιατί ήταν κωμωδία. Στην τηλεόραση η πρώτη εμφάνιση ήταν με παρτενέρ το Μάνο Κατράκη. Στον κινηματογράφο συμπρωταγωνίστρια με
τον Αντρέα Μπάρκουλη, όταν επέστρεψε από την Αμερική πρώτη μου ταινία. Μετά με τον Φούντα, με Ντίνο Ηλιόπουλο, Κώστα Βουτσά και αμέσως με πήρε πρωτα γωνίστρια στο θίασο του. Την Αλεξάνδρα Λαδικού και πολλούς άλλους…

• Διαχωρίζεις τα μέσα; Θεωρείς ότι είναι διαφορετική η οπτική στο θέατρο, στη τηλεόραση, στο κινηματογράφο;

Ναι, στον κινηματογράφο είναι εντελώς διαφορετική τεχνική, αν είναι μονοκάμερη η τηλεόραση αν είναι όμως τρικάμερο είναι πιο κοντά στο θέατρο. Αλλά και πάλι πιο λιτό παίξιμο, γιατί έρχεται ο φακός ανά πάσα στιγμή κοντά.

• Σου λείπει η τηλεόραση;

Τώρα ναι. Δεν μου έλειπε πριν τρία χρόνια, την απωθούσα αλλά εδώ και τρία χρόνια που άρχισε η μυθοπλασία και που βλέπω τόσο σημαντικούς ηθοποιούς του θεάτρου να παίζουν και πια οι σκηνοθέτες να μην φοβούνται να βλέπουν ηθοποιούς να παίζουν, να τους λένε παίξε, κλάψε.

 

• Είσαι ανοιχτή σε προτάσεις δηλαδή να υποθέσω, ή δεν έχεις χρόνο λόγω της περιφέρειας;

Έχω ένα βαρύ πρόγραμμα και να φοβούνται γιατί την μια το 2021 ήμουνα αντιπεριφερειάρχης πολιτισμού, αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούσε κάποιος να με σκεφτεί, να μου κάνει πρόταση, γιατί ξέρουν ότι όλα τα πρωινά είμαι στην περιφέρεια. Ακόμα και τώρα που είμαι εντεταλμένη πολιτισμού και τομεάρχης της Νέας αρχής δεν μπορώ να παίξω καθημερινές παίζω σαββατοκύριακα. Βέβαια πια μπορώ να κάνω τηλεόραση, γιατί δεν έχω το πρόγραμμα που είχα ως αντιπεριφερειάρχης.

 

• Μία όμορφη γυναίκα, μία όμορφη ηθοποιός μερικές φορές είναι εφαλτήριο για ένα κάνει πράγματα, γυρίζει και μπούμερανγκ κάποιες άλλες; Στον αντίποδα;

Είναι ανάλογα πόση βαρύτητα δίνεις σε αυτό. Αν εστιάσεις μόνο στην εξωτερική σου εμφάνιση μιλάω όταν ξεκινάς και στο πόσο θα προβληθείς μέσω της εξωτερικής σου εμφάνισης και δεν εμβαθύνεις στην μελέτη του αντικειμένου και στην ουσία του θεάτρου, αυτό που λένε «Δια βίου μάθηση» ισχύει απόλυτα στο θέατρο και νομίζω σε κάθε επάγγελμα αν θέλεις να κάνεις μια μακροπρόθεσμη καριέρα. Εκεί δεν έχει νόημα, δεν δίνεις
τόσο βάρος στην εμφάνιση. Είναι ένα δώρο που μας έστειλε ο Θεός δεν πρέπει να το παραβλέψουμε.

 

• Ναι παρόλα αυτά όλοι έλεγαν ότι ήσουν και είσαι μία πολύ ωραία γυναίκα, εσύ… αφιερώνεις χρόνο στον εαυτό;

Καθόλου. Εσύ με ξέρεις. Πρώτον, εγώ δεν βάφομαι στη ζωή μου ποτέ. Βάφομαι μόνο για λόγους επαγγελματικούς. Αν με δεις το πρωί θα είμαι εντελώς άβαφη, δεν δίνω πολύ μεγάλη σημασία στο ντύσιμο μου. Βέβαια ανάλογα την περίπτωση, αλλά δεν είμαι από τις γυναίκες που κοιτάζει τι είναι της μόδας να πάει να το βάλει ή να εμφανιστεί, πώς θα εμφανιστεί. Είμαι από τις γυναίκες που με ενδιαφέρει πιο πολύ το σπίτι δηλαδή η επίπλωση. Έχω ξεπεράσει την φιλαυτία, την ματαιοδοξία, και είμαι ένας άνθρωπος που χαίρεται που έχει αποδοχή για αυτό που προσφέρει και για αυτό που του προσφέρουν.

• Το Διάχρονο πως και αποφάσισες να το κάνεις;

Όταν έφτασα με μία ηλικία που είχα πάει στα μεγαλύτερα θέατρα της Αθήνας και στα φεστιβάλ και όλα αυτά σκέφτηκα ότι καλό είναι μεγαλώνοντας να έχω ένα χώρο που η ψυχή μου να μην γεράσει, ούτε των συνεργατών μου και να μπορώ να επιλέγω όχι μόνο έργα, αλλά και ανθρώπους. Όπως ξέρεις επειδή παρακολουθείς το Διάχρονο από το ξεκίνημά του, εναλλάσσονται ίδιοι ηθοποιοί, βέβαια εκτιμώ κάποιους ανθρώπους όχι μόνο καλλιτεχνικά, αλλά και προσωπικά. Και είναι πάρα πολύ ωραίο να έχεις μία πολύ ζεστή ατμόσφαιρα και στο παρασκήνιο και όσο παίζεις με τον ίδιο άνθρωπο ξέρεις τους ρυθμούς του, τις παύσεις του, την ανάσα του και αυτό απογειώνει την παράσταση.

 

• Η ιδιότητα του ηθοποιού είναι να εναλλάσσεται, να κάνει και κωμωδία και δράμα, κοινωνικό, σύγχρονο και αρχαίο δράμα.

Βέβαια αυτό είναι το ιδιαίτερο του επαγγέλματός μας. Αλλά δεν μπορούν να το κάνουν όλοι. Ναι δεν μπορώ να πω ότι είμαι η Ρένα Βλαχοπούλου, αλλά έχω παίξει κωμωδία. Κάποιοι έχουν το χάρισμα να είναι αυτό το είδος τους. Έχω παίξει θα έλεγα όλα τα είδη. Μία φορά μόνο έπαιξα επιθεώρηση για είκοσι μέρες και έφυγα, γιατί δεν μπορούσα να ανέχομαι τα νούμερα των άλλων, δε μου άρεσε ο τρόπος, η ποιότητα.

 

  • Είναι εύκολο να περνάς από το ένα στο άλλο; Και να το επιβάλεις κιόλας;

Κάνεις επιτυχία σαν δραματική ηθοποιός και ξαφνικά στο θέατρο σε βλέπουμε σε κωμικά και μετά εναλλάσσεις ρεπερτόριο. Αυτό είναι το προσόν της δουλειάς μας η μεταμόρφωση. Πάρα πολύ εύκολο θα έλεγα και έχει τύχει να παίζω τα καλοκαίρια τρία έργα την ίδια σεζόν. Είναι φυσικό για μένα, δηλαδή δεν μπορώ να αφήσω την “Λέλα Καραγιάννη” αφού την συζητάνε γιατί έχω τις “ψευτοσπουδαίες”, ή να αρνηθώ μία τραγωδία…

• Υπάρχει ρόλος απωθημένο που έχει λόγους που δεν τον έκανες;

Υπήρχε η Μπλάνς στο “Λεωφορείον ο πόθος”, αλλά είναι σαν να μην την έκανα γιατί είχε τόσο μεγάλη επιτυχία καλλιτεχνική γράψανε ύμνους, αλλά παίχτηκε μόνο 14 παραστάσεις, λόγω πανδημίας. Μετά από 25 μέρες, παίζανε τριήμερα αναγκαστήκαμε και κλείσαμε και ήταν σαν να μην την έπαιξα.

 

• Υπάρχει χρόνος για τα προσωπική ζωή με όλα αυτά που κάνεις; Ή τα έχεις αφήσει στην άκρη;

Ποια προσωπικά; Εμένα το θέατρο είναι η ζωή μου και η ζωή είναι το θέατρο. Όλη η ζωή αυτό που λες εσύ προσωπικά είναι μέσα στο θέατρο, γυρίζουν όλα γύρω από εδώ. Τα παιδιά μου, είναι μαζί σε όλα, ξέρουν θα έρθουνε εδώ, το πρόγραμμα μου τα πάντα και έχουν αποδεχθεί το πρόγραμμά μου, το έχουν αποδεχθεί απόλυτα. Είμαι και μαμά, δεν τους λείπει η μαμά. Ποτέ δεν έλειπε ούτε από το σχολείο, ούτε από τις εκδρομές τους. Τα προλάβαινα.

 

• Με τα γεγονότα που έγιναν και πήραν δημοσιότητα στο θέατρο, θεωρείς ότι βάλθηκε το θέατρο, ή το αντίθετο;

Κάθε άλλο είναι προς τιμή μας γιατί σε όλους τους κλάδους υπάρχει αυτό, η παρενόχληση, η έννοια, η αίσθηση της εξουσίας από κάποια πρόσωπα και είναι προς τιμή και του αθλητισμού και του πολιτισμού στην συγκεκριμένη περίπτωση που μπήκαν μπροστά να ανοίξουν οι κλειστές πόρτες. Τώρα για τα επιμέρους θέματα και για το μέγεθος κάθε σκανδάλου θα αποφανθεί η δικαιοσύνη, αλλά και βέβαια στεναχωρήθηκα για κάποια πρόσωπα που εκτιμούσα καλλιτεχνικά.

• Τα άμεσα σχέδια ποια είναι; Για το καλοκαίρι ας πούμε;

Τα άμεσα σχέδια είναι να πάλι περιοδεία σε μεγάλα θέατρα. Ναι σε φεστιβάλ το καλοκαίρι και επίσης θα παιχτεί η “Λέλα” στο εξωτερικό, έχω ήδη προτάσεις για Γερμανία και Αμερική.

 

 

 

Διαβάστε την παραπάνω συνέντευξη στο “πατρινόραμα” Απριλίου που κυκλοφορεί στα περίπτερα όλης της Ελλάδας.