Γράφει ο Νικόλαος Ζαχαριάδης
Καθηγητής Θεολογίας – Συγγραφέας
Τηλ.: 6907546676
Νικόλαος Ζαχαριάδης
Αγαπητοί Αναγνώστες
Σήμερα, μια εποχή παραθρησκείας – μαγείας – σχισμάτων –πλανών και αιρέσεων, γίνεται δυστυχώς μέσα στον ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΩΡΟ μια νόθευση της ορθοδόξου εκκλησιολογίας με την παραδοχή της αιρετικής θεωρίας των ΚΛΑΔΩΝ. Έτσι η ορθόδοξη εκκλησία να χάνει την μοναδικότητά της και να συμπεριλαμβάνεται με τις άλλες ομολογίες σαν μια εκκλησία από τις πολλές…
Επιθυμώ μέσα από αυτές τις ορθόδοξες παραδοχές που βασίζονται στους πατέρες της Εκκλησίας μας και στην Αγία Γραφή, να καταδείξω την αιρετική διδασκαλία των παπικών και ότι πρέπει να παραμείνουμε οι ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ της πίστεώς μας και ομολογητές της αλήθειας η οποία πρέπει να λέγεται ανεξαρτήτως κόστους.
Πολλοί σήμερα μιλούν για εκσυγχρονισμό και ανανέωση της εκκλησίας μας λες και η εκκλησία μας είναι πολιτικό κόμμα, αφού εκσυγχρονισμός και ανανέωση της εκκλησίας μας κατά τον Απόστολο Παύλο, είναι δυνατή δια μέσου των αιώνων, πάντοτε κατά την αγιοπατερικήν και βιβλικήν αντίληψη και ουχί την ΚΟΣΜΙΚΗ γιατί ο λόγος της εκκλησίας είναι επίκαιρος, αναλλοίωτος, αυθεντικός και σωτήριος σε κάθε εποχή αφού είναι ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ.
Σήμερα υποστηρίζεται ότι όποιος αποκαλεί τον άλλον αιρετικό είναι καβγατζής και ψυχοπαθής. Ερωτώ: Οι Πατέρες της εκκλησίας μας που καταπολέμησαν τις αιρέσεις ήταν ψυχοπαθείς ή ήταν καβγαντζήδες; (Μέγας Φώτιος, Γρηγόριος Παλαμάς, Ο Εφέσσου Μάρκος ο Ευγενικός, Ο Μέγας Βασίλειος, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός).
Ο λόγιος, αείμνηστος δάσκαλός μου πατήρ Θεόκλητος Διονυσιάτης μοναχός, μου τόνιζε συνεχώς όταν ήμουν μαθητής στην Αθωνιάδα Σχολή του Αγίου Όρους. «Ο χρυσούς αιώνας της εκκλησίας ανά τους αιώνας ήταν οι εποχές των αιρέσεων… γιατί μέσα από την δοκιμασία των αιρέσεων ξεκαθάριζε η αλήθεια και μόνον η αλήθεια, η οποία έλαμπε ως χρυσός». Για να φτάσουμε να πάρουμε καθαρό χρυσό, πρέπει να κάνουμε εξόρυξη και θραύση του πετρώματος και να ακολουθήσει η επίπονη διαδικασία του διαχωρισμού και εμπλουτισμού. Μέσα από τον βαρυτικό διαχωρισμό, όπου ο βαρύτερος χρυσός ξεχωρίζει από το χώμα και τις ακαθαρσίες. Στη συνέχεια μέσα από την διαδικασία της κυανίωσης γίνεται χημικός καθαρισμός του χρυσού από τις ακαθαρσίες και τα πετρώματα. Τέλος ο εξαγνισμός που συντελείται μέσα σε κλιβάνους με υψηλές θερμοκρασίας. Ακριβώς μέσα από παρόμοιες διαδικασίες ξεκαθάρισε η Αγία μας Ορθοδοξία την Αλήθεια από τις πλάνες, την Αλήθεια από το ψέμα, τις κακοδοξίες και τις αιρέσεις.
Και έρχεται ο αείμνηστος αγιορείτης μοναχός πατήρ Θεόκλητος Διονυσιάτης να ΦΩΝΑΞΕΙ ότι: «Η Αγία μας Ορθοδοξία δεν συζητά, γιατί δεν αναζητά, Δίδει διαρκώς γιατί έχει το ΠΑΝ.»
Το μακροσκελές κείμενό μας, τονίζει τις πλάνες των παπικών δογμάτων:
- Πρωτείο του Πάπα
- Αλάθητο του Πάπα
- Την παπική αίρεση του FIlioque που ήταν και η αιτία του σχίσματος το 1054 που μετατράπηκε ο παπισμός σε αίρεση και παναίρεση.
- Ακολούθως παραθέτουμε την βαπτισματική Θεολογία και την
- ΟΥΝΙΑ που είναι ο δούρειος ίππος του παπισμού που σκοπό έχει να αλώσει την αγία μας Ορθοδοξία.
Αδελφοί μου «μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχεται» (Εφεσίους 5. Στιχ. 11)
Θέλω να επισημάνω ότι η ορθόδοξη θεολογία, χωρίς εμπειρία της χάριτος του Θεού και χωρίς Θεία ευχαριστία είναι μια παρασυναγωγή. Οι αγαπολογίες με τον Πάπα δεν επιφέρουν κανένα αποτέλσμα τους ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ που γίνονται ανά τους αιώνας γιατι ο εκάστοτε Πάπας παραμένει αμετανόητος.
«Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις…» (Β΄Θεσσαλονικείς κεφ Β’ στιχ. 15).
ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς παρομοίασε τη Δυτική Εκκλησία με το μεγαλύτερο ζώο, τον Ελέφαντα. Όπως ο ελέφαντας όταν πέσει λόγω του βάρους του (πολυσαρκία), δεν μπορεί να σηκωθεί, έτσι και οι παπικοί δεν μπορούν να σηκωθούν μετά την πτώση τους εξαιτίας του τύφου τους. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς υπήρξε ο ελεγκτής και στηλιτευτής της νοθείας της Δύσεως. Γι’ αυτό οι παπικοί τον κατέταξαν μεταξύ των κορυφαίων εχθρών τους.
Οι παπικοί χρησιμοποιούν το «Πρωτείο» του Απ. Πέτρου το οποίο δεν θεμελιώνεται πουθενά στην Αγία Γραφή ή την Ι. Παράδοση της Εκκλησίας. Αν υποτεθεί ότι ο Απ. Πέτρος ήταν πράγματι ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Ρώμης, αυτό δεν δίνει πρωτείο εξουσίας στον επίσκοπο της πόλης αυτής, γιατί ο Πέτρος και οι άλλοι Απόστολοι δεν ήταν Επίσκοποι συγκεκριμένων εκκλησιών, αλλά είχαν τη γενική εποπτεία της Εκκλησίας, ενώ για τις επιμέρους εκκλησίες καθιστούν τοπικούς επισκόπους.
Ύστερα δεν είναι μόνο η Ρώμη που έχει (αν ιστορικά έχει αυτό το δικαίωμα…) Πέτρειον Αποστολικότητα. Άμεσα ή έμμεσα ο Απ. Πέτρος θεωρείται ιδρυτής της Εκκλησίας της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας, της Καισάρειας, της Παλαιστίνης, της Τριπόλεως, της Λαοδικείας και της Κορίνθου. Σύμφωνα με την παπική συλλογιστική θα έπρεπε ο επίσκοπος κάθε μιας από τις πιο πάνω πόλεις να διεκδικεί για το θρόνο του τα «πρωτεία», θεωρώντας τον εαυτό του διάδοχο του κορυφαίου Αποστόλου.
Τότε το δόγμα του Πρωτείου θα γινόταν καταγέλαστο. Αλλά σ’ αυτήν την πλάνη δεν έπεσαν οι πιο πάνω Εκκλησίες. Μάλιστα τέτοιες αξιώσεις δεν ήγειρε ούτε αυτή η εκκλησία των Ιεροσολύμων, που είναι η Μητέρα όλων των χριστιανικών Εκκλησιών.
Έπειτα, αν ο επίσκοπος Ρώμης έχει πραγματικά πρωτείον εξουσίας από το Θεό, αν είναι ο μοναδικός αντιπρόσωπος του Χριστού πάνω στη γη, ο ταμειούχος και διανομέας της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, αν στο πρόσωπο του συνοψίζεται ολόκληρη η Εκκλησία η οποία χωρίς αυτόν (κατά τους Παπικούς πάντοτε) δεν μπορεί καν να νοηθεί, τότε γιατί στην αρχαία εκκλησία ο επίσκοπος Ρώμης είχε μόνο μια ψήφο στις συνόδους, όπως και οι άλλοι Επίσκοποι και γιατί αυτές οι σύνοδοι συνέρχονταν χωρίς την προεδρία του ή τη συμμετοχή ή και την συγκατάθεσή του; Και γιατί έπαιρναν αποφάσεις που ήταν κάποτε αντίθετες προς τη γνώμη ή και τη θέλησή του ή και καταδικαστικές γι’ αυτόν;
Δεν είναι, λοιπόν, και γραφικά και ιστορικά αστήρικτο το πρωτείο του αιρεσιάρχη Πάπα; Και δεν είναι η αξίωση για πρωτοκαθεδρίες και δυναστικές εξουσίες διαστροφική και αντίστροφη της χριστιανικής ταπεινοφροσύνης που είναι η βάση κάθε χριστιανικής αρετής και ο πρώτος όρος για την κληρονομιά της βασιλείας των ουρανών; Ή μήπως ο Ιησουϊτισμός των παπικών θα φτάσει σε τέτοια μέτρα υποκρισίας ώστε να ισχυριστεί ότι το πρωτείο που ζητά ο Ρώμης είναι πρωτείο «διακονίας»; Αλλά ο θέλων γενέσθαι πάντων διάκονος, αναλαμβάνει τη διακονία της εξουσίας καλούμενος όχι πιέζοντας και καταπιέζοντας αυτούς που υποτίθεται θέλει να διακονήσει.
Νομίζω ότι αποδείχθηκε επαρκώς η ανεπάρκεια των παπικών ισχυρισμών όσων αφορά τόσο το πρωτείο του Απ. Πέτρου όσο και της προσπάθειας θεμελίωσης του παπικού πρωτείου στη μοναδικότητα της σημασίας του ιδίου Αποστόλου σε σχέση με τους άλλους Αγίους Αποστόλους.
Ο παπικός Θεολόγος K. Rahnerτονίζει ότι «οι Επίσκοποι (καρδινάλιοι) δεν είναι ει μη υπάλληλοι του Πάπα».
Ο Ντοστογιέφσκι τονίζει σχετικά με τον Παπισμό ότι: «Ο Πάπας άρπαξε γη, έκατσε σε θρόνο και πήρε ξίφος στα χέρια του. Ο Παπισμός της Ρώμης είναι χειρότερος από αθεϊσμό. Ο αθεϊσμός κηρύττει το μηδέν, ο παπισμός προχώρησε πιο πέρα ακόμα. Κηρύττει ένα διαστρεβλωμένο Χριστό, ένα Χριστό αντίθετο του Χριστού».
Ο παπισμός κατεδικάσθη ως ΑΙΡΕΣΗ από την Η’ Οικουμενική Σύνοδο η οποία έγινε επί Μ. Φωτίου αλλά και από άλλες συνόδους της Κων/πόλεως 14ος αιών επί Αγίου Γρηγορίου Παλαμά οι οποίες αναθεματίζουν τους παπικούς. Ο Παπισμός κατεδικάσθη ως αίρεση από τους Μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, Μ. Φώτιο, Γρηγόριο Παλαμά, Συμεών τον Θεσσαλονίκης, Μάρκο τον Ευγενικό, Νικόδημο τον Αγιορείτη, Άγιο Νεκτάριο κ.λπ.
Λυπάμαι και νιώθω αγανάκτηση όταν βλέπω ότι στους διαλόγους με τους παπικούς δίνεται η εντύπωση ότι το θέμα της πίστεως είναι δευτερεύον. Θέλω να τονίσω ότι χρειάζεται θάρρος, ομολογία και παρρησία, ενώ οι μουσουλμάνοι απειλούσαν το Βυζάντιο, οι Θεοφόροι Πατέρες μας στις συζητήσεις τους με αυτούς τόνιζαν ότι ο αληθινός Θεός είναι ο τριαδικός Θεός, ο μόνος Σωτήρας του κόσμου ο Ιησούς Χριστός, ενώ ο Μωάμεθ είναι ψευτοπροφήτης.
Ας φυλάττουμε τη Θεοπαράδοτο πίστη μας γιατί η εκκοσμίκευση είναι προϊόν του Δυτικού αθεϊσμού που σαν αρρώστια αρχίζει να τρώει το σώμα του Ορθόδοξου λαού μας.
Επιτέλους να καταλάβουμε τόσον το χριστεπώνυμο ποίμνιο όσο και οι άξιοι επίσκοποί μας ότι οι Παπικοί δεν κάνουν λόγο για «Ένωση» αλλά για «επανένωση», δηλαδή επιστροφή όλων στους κόλπους του Παπισμού.
Και κάτι άλλο, εσφαλμένα μερικοί μιλούν για «καθολικός» που ταυτίζεται με το «ορθόδοξος» ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς επίσης και ο όρος εκκλησία δεν αρμόζει στο Κράτος του Βατικανού.
Πρέπει να προσέξουμε και τον ΞΕ’ Αποστολικό Κανόνα που λέει «Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον, αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθαι».
Τέλος, πρέπει να γνωρίζουμε ότι όσοι αγαπούν δεν φοβούνται να πουν την αλήθεια, διότι μόνη η αλήθεια σώζει.
Όσοι δεν αγαπούν ή αγαπούν υποκριτικά κρύπτουν την αλήθεια για ιδιοτελείς σκοπούς. Ο Άγιος Πολύκαρπος προς ένα αιρετικό ρωτά – Μαρκίων «Με γνωρίζεις;». Ο Άγιος Πολύκαρπος Σμύρνης: «Επιγνώσκω σε τον πρωτότοκο του Σατανά».
ΑΛΑΘΗΤΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ
Το Βατικανό όπως έγραψε το μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Μιχαήλ «Είναι η Εκκλησία των μεγάλων πλανών και των εσκεμμένων αιρέσεων». Δυστυχώς παρατηρώ μετά λύπης μου ότι τα αιρετικά δόγματα που παπισμού (πρωτείο, αλάθητο, παποκαισαρισμός, filioque, κτιστή χάρη κ.λπ.) στους διαλόγους με εμάς τους Ορθοδόξους δεν αναφέρονται ως βασικές δογματικές διαφορές. Αυτά δυστυχώς, οδήγησαν στο Σχίσμα του 1054. Οι μεγάλοι Πατέρες (Μ. Φώτιος, Γρηγόριος ο Παλαμάς, Μάρκος ο Ευγενικός) και άλλοι αναφέρουν ότι αν οι Παπικοί αποκηρύξουν τις κακοδοξίες τους είναι έτοιμοι να αναγνωρίσουν τον Πάπα όχι απλώς σαν Ορθόδοξο, αλλά σαν πρώτο μεταξύ ίσων.
Στενά συνδεδεμένο με το Παπικό πρωτείο είναι και το αλάθητο του Πάπα. Το δόγμα, δηλαδή, ότι ο Πάπας όταν μιλά από καθέδρας (ex-cathedra) είναι αλάθητος. Το Παπικό αλάθητο είναι το πιο πρόσφατο και το πιο εξοργιστικό από τα επινοήματα του Παπισμού και η κορωνίδα των καινοτομιών του σε βάρος της χριστιανικής πίστης. Το αποκύημα αυτό της Α’ Βατικάνειας Συνόδου του 1870, υιοθέτησε πρώτο το διαβόητο τάγμα των Ιησουϊτών.
Στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται άλλος αλάθητος εκτός από τον Χριστό. Ο ίδιος ο Απόστολος Πέτρος (του οποίου ανιστόρητα οι παπικοί ισχυρίζονται ότι ο Πάπας είναι διάδοχος, όχι μόνο δεν υπήρξε αλάθητος (ο Πέτρος) αλλά πολλές φορές ο Κύριος τον επιτίμησε για τα σφάλματά του. Αλλά και κατά τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος, η Εκκλησία υιοθέτησε τη Θεολογία του Απ. Παύλου και όχι του Απ. Πέτρου. Που λοιπόν αναφέρεται στην Αγία Γραφή το αλάθητο του Αγίου Απ. Πέτρου από το οποίο ο πάπας ισχυρίζεται ότι αντλεί το δικό του αλάθητο;
Ύστερα τι χρειάζονταν οι Οικουμενικές Σύνοδοι αν ίσχυε το Παπικό αλάθητο;
Όποτε αναφύονταν δογματική διαμάχη, η Εκκλησία θα προσέφευγε στην αλάθητη ετυμηγορία του πάπα για να λύσει τα προβλήματά της. Η Εκκλησία, όμως, δεν έκανε ποτέ κάτι τέτοιο.
Αντίθετα, στις Συνόδους που συγκαλούντο για δογματικά θέματα, όχι μόνο δεν υπολόγισαν τη γνώμη του πάπα, αλλά υπήρξαν και περιπτώσεις που η γνώμη του πάπα απορρίφθηκε σαν κακόδοξη και αιρετική.
Ο Άγιος Νεκτάριος αναφέρει 10 ονόματα Παπών που καταδικάσθηκαν σαν αιρετικοί, ενώ περισσότεροι από 50 Πάπες υποστήριξαν το σατανικό σύστημα της «Ιεράς Εξέτασης» που «ευεργέτησε» (αναμφίβολα) ποικιλότροπα και την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό και τον παπικό θεσμό. Μάλιστα, πριν αρκετά χρόνια ανακηρύχτηκαν σαν «άγιοι» από την Παπική μονοκρατορία κάποιοι ιεροεξεταστές, σαν «ευεργέτες» δίχως άλλο της Χριστιανοσύνης!
Μέχρι αυτού του βαθμού πλάνης κατέπεσαν οι αιρεσιάρχες της Ρώμης που απαιτούν μάλιστα να τους αναγνωρισθεί το αλάθητο!! Όπως δε αναφέρει ο νεότερος πατέρας της Εκκλησίας μας Άγιος Νεκτάριος, η ανακήρυξη τουαλάθητου του Πάπα διασάλευσετα θεμέλια της Δυτικής «Εκκλησίας» (που δεν είναι Εκκλησία αλλά κράτος εν κράτει), γιατί άφησε χώρο για υπόνοιες όσον αφορά την αυθεντία των συνόδων και γιατί εξάρτησε τον εαυτό της τη νοητική και πνευματική κατάσταση εν προσώπω, του Πάπα, αφού κάθε Πάπας κρίνει σαν αληθινό ό,τι του φαίνεται σωστό και ερμηνεύει την Αγία Γραφή όπως εκείνος θεωρεί ορθό! Έτσι στον παπισμό ένα άτομο αποτελεί ουσιαστικά την «Εκκλησία» σ’ αντίθεση με τον Προτεσταντισμό, όπου το κάθε άτομο αποτελεί από μόνο του μια «Εκκλησία».
Αλήθεια πόσο διαφορετικά λειτουργούν στην Ορθόδοξη παράδοση μας η πίστη όπου αγία και αλάθητη θεωρείται μόνο ολόκληρη η Εκκλησία, επειδή είναι το Σώμα που έχει για κεφαλή του τον Άγιο και Αλάθητο Θεάνθρωπο μας Ιησού Χριστό και γιατί τη ζωοποιεί το Άγιο Πνεύμα της Αληθείας.
Αλήθεια, ποια αβυσσαλέα αγεφύρωτη διαφορά στηρίζεται μεταξύ της Θεανθρώπινης Ορθοδοξίας και του ανθρωποκέφαλου Παπισμού!!
Στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις του Αδάμ, του Ιούδα και του Πάπα.
Με το δόγμα περί αλάθητου του Πάπα, στην πραγματικότητα ανακηρύχθηκε σε Εκκλησία και ο Πάπας άνθρωπος κατέλαβε τη θέση του Θεανθρώπου. Αυτός είναι ο τελικός θρίαμβος του ουμανισμού, αλλά συγχρόνως και ο «δεύτερος θάνατος» (Αποκάλυψη 20 κεφ., στιχ. 14 και 21 κεφ. Στιχ. 8) του Παπισμού, μέσω δε αυτού και του κάθε ουμανισμού. Καμία αίρεση δεν εξηγέρθη τόσον ολοκληρωτικά κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας Του ως έπραξε τούτο ο παπισμός δια του δόγματος περί του αλάθητου του Πάπα – ανθρώπου.
«Δεν υπάρχει αμφιβολία. Το δόγμα αυτό περί αλάθητου του Πάπα είναι η αίρεση των αιρέσεων, μια άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού» (Ιουστίνος Πόποβιτς).
Οι Άγιοι Πατέρες μας πίστευαν ότι «ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της πίστεως». «Κάθε πάπας που εμμένει στο Πρωτείο, αλάθητο, filioque, κτιστή χάρη κ.λπ. δεν είναι άγιος, είναι αιρεσιάρχης». (Γεώργιος Καψάνης), ηγούμενος Μονής Γρηγορίου Αγ. Όρους).
Διαβάστε εδώ το Β’ Μέρος: https://www.patrinorama.com.gr/nikolaos-zachariadis-kathigitis-theologias-syggrafeas-quot-planes-kai-aireseis-toy-papismoy-quot-meros-v/