H Ουρανία Νταλαχάνη είναι πολυσχιδής προσωπικότητα, το θέατρο, η μουσική, η συγγραφή και η σκηνοθεσία αποτελούν τις μεγάλες της αγάπες. Καθώς με ό,τι καταπιάνεται καταθέτει την ψυχή της. Έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του θεάτρου και της μουσικής, Θεοδωράκης, Χατζηδάκης, Γιώργος Θεοδοσιάδης, Ελένη Χατζηαργύρη είναι οι άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα της στα πρώτα της βήματα και εξακολούθησαν να την τιμούν με την παρουσία τους στο διάβα της ζωής της.
Η Ουρανία Νταλαχάνη έχει Mάστερ Δημιουργικής Γραφής στο Πανεπιστήμιο – Διιδρυματικό Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Δυτικής Μακεδονίας. Σπούδασε θέατρο στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη με δασκάλους την Ελένη Χατζηαργύρη, τον Γ.Θεοδωσιάδη, Γ.Μοσχίδη, Αγγ. Αντωνόπουλο, Νίκο Βασταρδή κ.α. Σπούδασε κλασικό τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών με καθηγήτρια την Καίτη Παπαλεξοπούλου. Ηθοποιός, σκηνοθέτης, μουσικός (mezzo soprano) και καλλιτεχνική διευθύντρια του Αεικίνητου Θεάτρου Ευρίπου. – Το Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου είναι η σκηνή με τη μεγαλύτερη δραστηριότητα στο ποιοτικό και κλασσικό θέατρο και την εκπαίδευση νέων ηθοποιών στην κεντρική Ελλάδα από το 1994 μέχρι σήμερα, με πρόεδρο την Ελένη Χατζηαργύρη και στην καλλιτεχνική διεύθυνση τους Γιώργο Μοσχίδη και Γιώργο Θεοδοσιάδη. Πήρε μέρος σε θεατρικές παραστάσεις στο Ηρώδειο, Επίδαυρο (όπως Λυσιστράτη – σκηνοθεσία. Αλ.Σολωμός) στη Λυρική Σκηνή (όπως Βέρθερος του Μασνέ, κ.α.). Υπήρξε μέλος των χορωδιών του Μ.Χατζηδάκη και Μ.Θεοδωράκη (δισκογραφική συνεργασία ως mezzo soprano στην Τέταρτη Συμφωνία των Χορικών του Μ.Θεοδωρακη). Πήρε μέρος σε τηλεοπτικά σήριαλ: Μικρογραφίες, η ζωή του Παπαδιαμάντη (σκην. Μ. Μανουσάκη) και άλλα. Στη Χαλκίδα από το 1994 έως σήμερα ανέβασε 130 θεατρικές παραστάσεις και πήρε το Πρώτο Βραβείο στους Α’ Πολιτιστικούς Αγώνες Νεότητας του Δήμου Χαλκιδέων. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το παιδικό και εφηβικο θέατρο και ανέλαβε τη μουσική επένδυση των παραστάσεων, την ερμηνεία των τραγουδιών κι έγραψε τους στίχους.
Έχει διασκευάσει τα έργα Βασιλιάς Λυρ και Λίμνη των Κύκνων. Έχει γράψει σενάρια για ντοκιμαντέρ και ταινίες μικρού μήκους για την τηλεόραση και για το θέατρο στα πλαίσια του Μεταπτυχιακού Δημιουργικής Γραφής στο Πανεπιστήμιο – Αριστοτέλειο Παν Θεσ. και Δυτικής Μακεδονίας.
Το πανελλαδικό περιοδικό «πατρινόραμα-hellenic» και η δημοσιογράφος Ευτυχία Λαμπροπούλου πραγματοποίησαν μία άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση με την κ. Ουρανία Νταλαχάνη, την οποία σας παραθέτουμε.
Τι ήταν εκείνο το στοιχείο που σας οδήγησε στο θέατρο;
Η ποίηση με οδήγησε στο θέατρο, το πάθος, η μαγεία, η συγκίνηση και το μήνυμα του ποιητή. Η ποίηση έδωσε φως στη ζωή μου πιο δυνατό κι από τον ήλιο, ήταν ένα παράθυρο που όταν το άνοιξα αντίκρισα όλες τις τέχνες και την αλήθεια της ζωής, την αλήθεια για τον άνθρωπο.
Ήρθα σε επαφή με τους τραγικούς ποιητές και το αρχαίο δράμα από πολύ μικρή ηλικία, το λάτρεψα. Ήταν για μένα συναρπαστικό να ανακαλύψω το μήνυμα του ποιητή, το όραμά του , τη φιλοσοφία του, τη πολιτική και κοινωνική του αντίληψη αλλά κυρίως την αλήθεια και την ποιητική του αντίληψη για τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο μέσα στο χώρο και το χρόνο.
Ζητήματα ηθικής, δικαιοσύνης και εξουσίας που τίθενται από τον ποιητή. Τέλος η δυνατότητα έκφρασης επικοινωνίας και συγκίνησης που σου δίνεται μέσα από την τέχνη της υποκριτικής. Στο θέατρο συμμετέχεις με το σώμα σου, το πνεύμα σου και την ψυχή σου. Το θέατρο για μένα είναι ανάσα, έρωτική επικοινωνία, είναι μορφή εκδήλωσης του ψυχικού μου κόσμου. είναι μια άσβεστη φλόγα που καίει ασίγαστα μέσα μου, είναι μια μορφή επανάστασης.
Πως εξέλαβε η οικογένειά σας την ενασχόλησή σας με το θέατρο;
Η οικογένειά μου είναι η αιτία αυτής της ενασχόλησης. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον καλλιεργημένων ανθρώπων που αγαπούσαν με πάθος τις τέχνες και τα γράμματα. Ο πατέρας με ξυπνούσε με ποιήματα και η μάνα με κοίμιζε με τραγούδια. Ο πατέρας μου ήταν ιδεολόγος, επαναστάτης, ασυμβίβαστος. Ήταν κατά της ατομικής ιδιοκτησίας, πίστευε πως όλα τα δεινά προέρχονται από την αγάπη των ανθρώπων για τα υλικά αγαθά. Ως εκ τούτου έμαθα πως δεν μπορείς να είσαι ελεύθερος αν θυσιάσεις αυτή την ελευθερία για τα υλικά αγαθά. Δεν υπήρχε καμία αγωνία λοιπόν για το επάγγελμα μου. Με έμαθε να κάνω αυτό που αγαπάω, να είμαι εργατική , να έχω ήθος και αξίες. Να σέβομαι τον εαυτό μου και τους συνανθρώπους μου, να αγαπώ την ελευθερία και τη δικαιοσύνη.
Πως είναι για έναν νέο ηθοποιό να βρεθεί δίπλα στους ιερούς αυτούς «θεατρανθρώπους» όπως Αλέξη Σολωμό, Ελένη Χατζηαργυρη, Γιώργο Θεοδωσιάδη, Γιώργο Μοσχίδη κ.α;
Θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικά τυχερό που βρέθηκε δίπλα σε αυτά τα ιερά τέρατα της Τέχνης. Με επέλεξαν, με δίδαξαν στάθηκαν δίπλα μου ως το τέλος της ζωής τους. Νομίζω πως το σημαντικότερο μάθημα που πήρα από όλους είχε να κάνει με τον κώδικα αξιών που μετέδωσαν σε μένα και τους συναδέλφους μου. Η κ. Ελένη Χατζηαργύρη η οποία υπήρξε και η Πρόεδρος του «Αεικίνητου Θεάτρου Ευρίπου» που μαζί δημιουργήσαμε στην Χαλκίδα από την οποία καταγόταν, ήταν πραγματικά μια μεγάλη Κυρία του Θεάτρου. Διδάχτηκα με πολύ αγάπη την τέχνη της τραγωδίας από αυτήν.
Πηγαίναμε σπίτι της μετά από το μάθημα και συνέχιζε τη διδασκαλία καθαρίζοντας ψάρια στην κουζίνα της. Προσπαθούσε να μας διδάξει με απλότητα και αμεσότητα. Έδινε μεγάλη σημασία στην αγωγή του λόγου στο ήθος στη συνέπεια και στη συνέχεια. Τι να πω για τον μέγιστο για μένα δάσκαλο Γιώργο Μοσχίδη; Με έμαθε πως το θέατρο είναι έρωτας και πάθος! Είχε θεία τρέλα μέσα του! Διδάχτηκα την αξία της σιωπής και των γεμάτων παύσεων. Την αξία της απλότητας στο λόγο.
Με έμαθε παίζοντας να αλλάζω τους παλμούς της καρδιάς μου, κάτι που μόνο όταν ερωτεύεσαι το νιώθεις!
Γιώργος Θεοδοσιάδης, σκηνοθέτης δάσκαλος και Θείος. Έτσι τον αποκαλούσαμε οι μαθητές του. Δεν μας χάιδευε τα αυτιά, ήταν προσγειωμένος, ρεαλιστής, εξαιρετικός στη δουλειά του.
Το σημαντικότερο που έμαθα , ήταν η διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού στη δουλειά μου σαν παραγωγός και σκηνοθέτης. Δεν θα ξεχάσω τη συμβουλή του: “Να είστε βέβαιοι για τον εαυτό σας, αλλά ποτέ υπερβέβαιοι”.
Αλέξης Σολωμός, κλασικός σκηνοθέτης με παιδεία και μεγάλο σεβασμό στα αρχαία κείμενα. Ήταν σαν να παρακολουθούσες μάθημα στο πανεπιστήμιο μαζί του όταν σκηνοθετούσε. Απλός και γλυκός άνθρωπος. Στα είκοσι μου χρόνια ήταν εξαιρετική τύχη να με επιλέξει για το ελεύθερο προσκήνιο.
Ποια ήταν η εμπειρία σας από την Επίδαυρο στην παράσταση ”Λυσιστράτη” σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού δίπλα στην Αείμνηστη Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Μάνο Χατζιδάκι;
Ήταν πραγματικά μια αξέχαστη εμπειρία για μένα από όλες τις απόψεις, ήταν η χρονιά που αποφοιτούσα από τη σχολή μου, η παρθενική μου εμφάνιση στη σκηνή η οποία πραγματοποιήθηκε στο θέατρο της Επιδαύρου μετά από μια σειρά οντισιόν που είχαμε δώσει γύρω στα 2000 άτομα.
Η απόφαση ήταν ομόφωνη, Ο Χατζιδάκις ήταν ο πρώτος που με επέλεξε, διότι δίναμε εξετάσεις και στο τραγούδι. Ολοκλήρωνα παράλληλα και τις σπουδές μου στο κλασικό τραγούδι σαν mezzo soprano στο εθνικό ωδείο με την κ. Καίτη Παπαλεξοπούλου, εξαιρετική καθηγήτρια και για ηθοποιούς στη σχολή του Κούν.
Ο Χατζιδάκις ήταν πραγματικά ένας εξαιρετικά προοδευτικός άνθρωπος με κουλτούρα ταλέντο ευαισθησία και βαθύτατη γνώση της μουσικής. Η συνεργασία μαζί του ήταν μια καθημερινή γιορτή. Η απλότητα ήταν το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του. Η μουσική που έγραψε για τη Λυσιστράτη και τις Όρνιθες νομίζω θα παραμείνει αξεπέραστη!!!
Η Αλίκη ήταν μια άριστη επαγγελματίας και συνεργάτης με σεβασμό σε όλους μας! Πραγματικός στρατιώτης, από την πρώτη μέρα γνώριζε το κείμενο ολόκληρης της παράστασης. Ερχόταν πρώτη και έφευγε τελευταία. Ακολουθούσε με σεβασμό τις οδηγίες του σκηνοθέτη. Με επέλεξε πριν ακόμη με ακούσει. Μου είπε πως της άρεσα πολύ και πως αν τα έλεγα θα με έπαιρνε σίγουρα. Έτσι κι έγινε. Σε όλη τη διάρκεια των προβών και της περιοδείας με είχε κοντά της και με συμβούλευε για τα πάντα με αγάπη. Δεν ξεχνώ πως υπερασπίστηκε μια νεαρή ηθοποιό που έδιωξε ο σκηνοθέτης ξεσηκώνοντας μας όλες να κάνουμε απεργία για να την υπερασπιστούμε.
Η εμπειρία στο Θέατρο της Επιδαύρου με έργο του Αριστοφάνη με όλους αυτούς τους συντελεστές ήταν πραγματικά μαγική.
Έναν Αριστοφάνη που τα βάζει διαχρονικά με Θεούς και δαίμονες με ιερείς και εξουσία, με αφέντες και αρχόντους. Αντιιμπεριαλιστή που τοποθετεί το ποιητή σαν σύμβολο του λαού!
Η παράσταση αυτή πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία σε θέατρα κατάμεστα από κόσμο.
Η σκηνοθεσία του κ.Αλέξη Σολωμού ήταν κλασσική με σεβασμό στο κείμενο. Στη συγκεκριμένη παράσταση οι κριτικές ήταν άριστες!
Έχετε συνεργαστεί με το Μάνο Χατζιδάκι και το Μίκη Θεοδωράκη, μιλήστε μας γι’ αυτό.
Η αρχή της συνεργασίας με τον Μάνο Χατζιδάκι ξεκίνησε από αυτήν την παράσταση και ήταν κατά κάποιο τρόπο μέντορας για μένα. Ήταν πολύ απλός άνθρωπος. Είχαμε μια σχέση αγάπης. Στη συνέχεια με πήρε μόνιμα στη χορωδία του όπου διδασκαλία έκανε η κ. Έλλη Νικολαΐδου δασκάλα που είχε και ο Μίκης Θεοδωράκης στου οποίου τη χορωδία υπήρξα μέλος επί σειρά ετών καθώς και στη χορωδία της Λυρικής σκηνής.
Με τον Μίκη Θεοδωράκη ηχογραφήσαμε την έκτη συμφωνία των χορικών και δώσαμε πολλές συναυλίες. Ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν μια επιβλητική προσωπικότητα!
Λένε πως το λυρικό τραγούδι είναι το πιο δύσκολο είδος, ως mezzo soprano τι έχετε να πείτε σχετικά με αυτό;
Το τραγούδι είναι η μεγάλη μου αγάπη, ο λυρικός τραγουδιστής παίρνει ένα κομμάτι χαρτί με νότες από το συνθέτη και το μετατρεπει σε μουσική μπροστά στα μάτια των θεατών. Το σώμα του είναι μουσικό όργανο. Η εκπαίδευσή μας ξεκινάει γύρω στην εφηβεία όταν έχουν ολοκληρωθεί τα όργανα του σώματος που παράγουν τη φωνή. Για να τραγουδήσει κανείς όπερα χρειάζεται ένα συγκεκριμένο τρόπο αναπνοής και χρήσης του αέρα. Χρειάζεται μεγάλη πειθαρχία και καθημερινή μελέτη και θυσίες.
Η ζωή μας είναι σαν των αθλητών. Δεν χρησιμοποιούμε μικρόφωνο στη σκηνή, διότι ο τρόπος της εκπαίδευσης μας εξασφαλίζει ότι η φωνή μας θα ακούγεται καθαρά διότι το σώμα μας λειτουργεί σαν φυσικό ηχείο. Η εκπαίδευση μου έγινε σε δύο γλώσσες, γερμανικά και ιταλικά.
Ωστόσο δεν ένιωσα ποτέ να με δυσκολεύει το τραγούδι, αντιθέτως νιώθω να με απελευθερώνει. Προέρχομαι από μουσική οικογένεια, η μαμά τραγουδούσε κι έπαιζε ακορντεόν. Παίζω κιθάρα και τραγουδώ όλα τα είδη της μουσικής, έντεχνα, παραδοσιακά, νησιώτικα, μικρασιάτικα, λαϊκά κτλ.
Τα παιδιά μου παίζουν όλα μουσική. Ο γιος μου Aris Valeris είναι βιρτουόζος πιανίστας και συνθέτης.
Είστε καλλιτεχνική διευθύντρια του «Αεικίνητου Θεάτρου Ευρίπου» μιλήστε μας για την καλλιτεχνική δράση και το έργο σας, μιας και αναλάβατε ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα;
To Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου είναι η σκηνή με τη μεγαλύτερη δραστηριότητα στο ποιοτικό θέατρο και στην εκπαίδευση νέων ηθοποιών από το 1994 μέχρι σήμερα με έδρα τη Χαλκίδα.
Το πάθος μας για το θέατρο αλλά και όλες τις μορφές της καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης οδήγησε εμένα και τους ανθρώπους που αποτέλεσαν τον πυρήνα του Αεικίνητου στην ίδρυση του και στη δημιουργία της πρώτης θεατρικής στέγης στην πόλη της Χαλκίδας.
Οι δημιουργοί του «Α.Θ.Ε.» ήταν άνθρωποι από όλες τις ειδικότητες. Σκηνοθέτες, ηθοποιοί, μουσικοί, θεατρολόγοι, ψυχολόγοι, εμψυχωτές θεατρικού παιχνιδιού, φιλόλογοι, συγγραφείς, μεταφραστές, λογοτέχνες, χορογράφοι, ζωγράφοι, σκηνογράφοι, ενδυματολόγοι, λογοτέχνες κ.τ.λ..
Στόχος μας ήταν να δημιουργήσουμε ένα φυτώριο νέων ανθρώπων που η εκπαίδευσή τους θα αποτελούσε μια καλλιτεχνική και πνευματική λειτουργία συνυφασμένη με την εξέλιξη και την ανύψωση του ανθρώπου. Το ενδιαφέρον μας ήταν να συμβάλουμε στην πνευματική εξέλιξη του τόπου μας.
Οι παραστάσεις μας ήταν αποτέλεσμα που προερχόταν από την εκπαίδευσή των μαθητών σε όλα τα επίπεδα. Από τους φωτισμούς, τα σκηνικά, τα κοστούμια, τη μουσική μέχρι και τη δημιουργία της αφίσας. Ανεβάσαμε μέχρι σήμερα 130 Θεατρικές παραστάσεις κυρίως κλασικού θεάτρου.
Κάναμε παιδικό θέατρο, εφηβικό θέατρο, θέατρο ενηλίκων, μιούζικαλ, θέατρο για κωφούς, θέατρο για παιδιά με ειδικές ανάγκες (με τη διαφορά ότι τα εντάσσαμε στις κανονικές ομάδες με μεγάλη επιτυχία) κ.τ.λ..
Ο χώρος μας αποτέλεσε μια κυψέλη πολιτισμού όπου φιλοξένησε εκθέσεις ζωγραφικής, συναυλίες, ποιητικές βραδιές κτλ. Η μεγαλύτερη μας επιτυχία ήταν η δημιουργία του κοινού που υπήρξε ο μεγαλύτερος χορηγός του ονείρου μας.
Το 2009 μου ζητήθηκε από το Δήμο Χαλκιδέων να αναλάβω τη δημιουργία δημοτικής σχολής Θεατρικής Αγωγής η οποία λειτούργησε για 3 έτη στη διάρκεια των οποίων ανεβάσαμε 19 Θεατρικές παραστάσεις με μεγάλη επιτυχία.
Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε θεατρική στέγη αλλά όπως έλεγε ο Μολιέρος «αρκούν δύο τετραγωνικά πόδια σκηνής και ένα ή δυο πάθη για να παίξουμε θέατρο».
Έχετε βραβευτεί κατά καιρούς, μιλήστε μας γι’ άυτή την πραγματικά μεγάλη καταξίωση που έρχεται σε έναν άνθρωπο του πνεύματος μέσα από τη επιβράβευση του έργου του;
Είναι ιδιαίτερα τιμητικό να επιβραβεύεται η δουλειά ενός καλλιτέχνη και στην περίπτωσή μου ένα βραβείο δίνει μεγάλη χαρά σε όλη την ομάδα που εργάστηκε μαζί μου. Ωστόσο και χωρίς να κινδυνεύω να χαρακτηριστώ αγνώμων, δεν υπάρχει για μένα μεγαλύτερο βραβείο από το να βλέπω μετά από τρία χρόνια δουλειάς ένα παιδί με αυτισμό να παίζει θέατρο πάνω στη σκηνή, να βλέπω μια κωφάλαλη να παίζει θέατρο χωρίς να ακούει τη φωνή της και με τις δονήσεις του σώματος της να ξέρει πότε πρέπει να μιλήσει και πότε όχι.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβράβευση από το να έχω στη σκηνή παιδιά μαθητών μου ύστερα από είκοσι ή τριάντα χρόνια και πολλές φορές να παίζουν γονείς και παιδιά μαζί. Μαθητές μας που κάνουν καριέρα, ηθοποιοί σκηνοθέτες, ενδυματολόγοι, συγγραφείς, τραγουδιστές στην όπερα κτλ.
Ανθρώπους μέσα από προγράμματα επανένταξης που κατάφεραν με την ενασχόλησή τους με το θέατρο να απεξαρτηθούν και να πατήσουν γερά στα πόδια τους. Ανθρώπους από νυχτερινά σχολεία, από υποβαθμισμένες περιοχές, οδοκαθαριστές, ξυλουργούς, τεχνίτες και γενικά ανθρώπους όλων των επαγγελμάτων που έμαθαν τον Ευριπίδη , το Σοφοκλή, τον Αριστοφάνη, τον Ελύτη, τον Καβάφη, το Σεφέρη, τον Πλάτωνα κτλ..
Ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μας σε δύσκολες και όμορφες στιγμές. Όπως όταν χάσαμε το κτίριο που ήταν η πρώτη μας θεατρική στέγη, που ήταν το πατρικό σπίτι του συζύγου μου σκηνοθέτη και ηθοποιού Βασίλη Βαλέρη, ήρθαν στην αυλή του σπιτιού μας και έφτιαξαν σκηνικά, κατεβάσαμε τις κουρτίνες και ράψανε κοστούμια, κόλλησαν αφίσες, εργάστηκαν επί μήνες αφιλοκερδώς για να ξαναστήσουμε το θέατρο.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβράβευση από το χειροκρότημα του κοινού που μας ακολουθεί πιστά και μας στηρίζει όλα αυτά τα χρόνια. Καταφέραμε μέσα από κάθε μας έργο και από τη στάση της ζωής μας να περάσουμε μηνύματα για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβράβευση από την αποδοχή των τριών παιδιών μου για τις επιλογές μας!
Κατά καιρούς έχετε πραγματοποιήσει παραστάσεις στις φυλακές πως το εισέπραξαν οι κρατούμενοι; Τι νιώσατε μπαίνοντας και βγαίνοντας από το χώρο των φυλακών;
Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγαμε στις φυλακές της Χαλκίδας να δώσουμε παράσταση. Πήγαμε από την προηγούμενη μέρα να δούμε το χώρο να στήσουμε τα σκηνικά και να κάνουμε πρόβα. Ήταν απόγευμα βγήκαμε στο προαύλιο. Σήκωσα τα μάτια μου στο γαλάζιο ουρανό και είδα τα πουλιά να πετάνε, έπειτα κοίταξα τους πανυψηλους τοίχους και τα συρματοπλέγματα πάνω τους. Οι φυλακισμένοι μου φάνηκαν άνθρωποι της διπλανής πόρτας μαζί με ανθρώπους που είχαν διαπράξει σοβαρότερα αδικήματα.
Ένιωσα δύσπνοια, άφησα το σύζυγό μου κι έφυγα. Έμεινε μαζί τους τον βοήθησαν να στήσει τα σκηνικά. Την επομένη μόλις μπήκαμε στη φυλακή φώναζαν όλοι ρυθμικά το όνομά του. Η παράσταση ήταν κωμωδία, συμμετείχαν με μεγάλο ενθουσιασμό σαν να ήταν μικρά παιδιά. Φεύγοντας ένιωσα σαν να τους είχαμε κάνει το μεγαλύτερο δώρο. Σαν να είχε γίνει ένα μικρό θαύμα!
Πέραν όλων των άλλων έχετε master με Άριστα στη δημιουργική γραφή και έχετε γράψει στίχους ποιήματα κ.τ.λ. τι σημαίνει για σας η συγγραφή;
Αγαπώ πολύ το διάβασμα, δεν υπάρχει δωμάτιο στο σπίτι μου χωρίς βιβλία, τα βιβλία είναι το μαξιλάρι μου. Το γράψιμο είναι ένας ακόμη τρόπος έκφρασης για μένα, είναι σαν τη φαντασία, σαν τη θάλασσα και τον ουρανό, σαν την ψυχή μου που δεν έχει όρια.
Γράφω από μικρό παιδί σε χαρτοπετσέτες, άδεια κουτιά, όπου να ‘ναι και συνήθως τα χαρίζω και μετά τα ξεχνάω, είναι σαν να δίνω ένα φιλί ή μια αγκαλιά. Ωστόσο όταν ασχολήθηκα με την παραγωγή και τη σκηνοθεσία έμαθα να κάνω τα πάντα, από το σχεδιασμό των κοστουμιών και τους φωτισμούς μέχρι και τη συγγραφή. Ξεκίνησα με τη διασκευή κλασικών έργων για παιδικό θέατρο γιατί ήθελα να γνωρίσω στα παιδιά όλους αυτούς τους συγγραφείς με ένα τρόπο διαφορετικό.
Τα έργα μου ήταν διαδραστικά, σχεδόν έβαλα παιδιά και κοινό να συμμετέχουν ενεργά μέσα στην παράσταση, να την βιώσουν. Αυτό είχε μεγάλη απήχηση και έτσι κάπως ξεκίνησα να γράφω. Στη συνέχεια ήρθε στη ζωή μας η καραντίνα, την εποχή εκείνη που δεν μπορούσα να εκφραστώ δημιουργικά μέσα από τη δουλειά μου ξεκίνησα το μεταπτυχιακό μου στη δημιουργική γραφή. Πραγματικά άνοιξε ένας καινούργιος μαγικός κόσμος για μένα. Έγραφα σενάρια, θεατρικά κτλ και το σώμα μου παλλόταν από τη συγκίνηση, το συναίσθημα ήταν πιο δυνατό κι απ΄ αυτό που ένιωθα παίζοντας θέατρο πάνω στη σκηνή.
Όπως έλεγε και ο Τσέχωφ, δε γράφω ούτε για το χρήμα ούτε για τη φήμη γιατί και τα δυο με αφήνουν αδιάφορη.
Ποιά είναι τα νέα σας σχέδια; Τέλος τι ετοιμάζετε το προσεχές διάστημα;
Αυτή την εποχή σκηνοθετώ το «Ρινόκερο του Ιονέσκο» και την «Κορδέλια» διασκευή δική μου από το «Βασιλιά Ληρ» για παιδιά με μουσική του Ari Valeri. Επίσης για του χρόνου στα σχέδιά μου είναι δύο έργα της βραβευμένης συγγραφέως Ζέτης Φίτσιου, «Το Πάτωμα» και «Το Κουνούπι» και ο «Προμηθέας Δεσμώτης».
Μόλις έχω ολοκληρώσει ένα σενάριο με τίτλο «Χαμένες μας Πατρίδες» και σκέφτομαι να κάνω την πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα για ταινία μικρού μήκους.
Επίσης έχω έτοιμο ένα σενάριο για ντοκιμαντέρ που έχει ήδη παρουσιαστεί στο έκτο διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στο Καστελόριζο ενώ έχει βραβευτεί και πανελλαδικά με τιτλο «Πολεμιστές Ποιητές» και αφορά την ιστορία του αεροπόρου πατέρα μου που βρέθηκε στη μέση ανατολή και στο Σύρμα κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου μαζί με τον ποιητή Φ. Αγγουλέ και πολλούς άλλους αγωνιστές και εργάζομαι ώστε να γίνει ταινία. Παράλληλα έχω ξεκινήσει να γράφω αυτή την ιστορία ελπίζοντας να γίνει βιβλίο ενώ παράλληλα δουλεύω πάνω σε μια καινούργια ιδέα για παιδικό θέατρο.