Τον ‘χρειάζεται’ ο Έλληνας τον Αρκά του;

Όλες οι κοινωνίες και όλες οι εποχές έχουν ανάγκη τη σάτιρα, την καυστική πένα και τους δημιουργούς που διακωμωδούν και στηλιτεύουν τα κακώς κείμενα και δίνουν στο κοινό «τροφή» για σκέψη. Από τον Αριστοφάνη που δεν δίσταζε να σατιρίσει τους έχοντες εξουσία ή ακόμα και φιλοσόφους όπως τον Σωκράτη μέχρι τις μέρες μας. Η ελληνική κοινωνία του σήμερα και κάθε κοινωνία, κάθε εποχή τον χρειάζεται τον «Αρκά» της, ναι. Μέσα από τους αρχετυπικούς χαρακτήρες του, όλοι και όλες μας μπορούμε να βρούμε στοιχεία που μας ταιριάζουν και να αντλήσουμε διδάγματα. Πάνω απ΄ όλα βέβαια, μπορούμε να γελάσουμε. Να γελάσουμε όχι μόνο με τους άλλους, αλλά με τους ίδιους μας τους εαυτούς και αυτό είναι το πιο λυτρωτικό απ’ όλα.

• “Η ελληνική κοινωνία του σήμερα και κάθε κοινωνία, κάθε εποχή τον χρειάζεται τον «Αρκά» της, ναι”

Είναι κατά τη γνώμη σου ο Αρκάς, ο σημερινός Σουρής, σατυρίζοντας και καυτηριάζοντας εύστοχα την επικαιρότητα;

Ο Αρκάς έχει αναμφισβήτητα μία από τις πιο καυστικές και διορατικές πένες της εποχής μας.  Όπως λέει και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος «Το κατόρθωμα του Αρκά είναι, όπως βέβαια κάθε μεγάλου γελοιογράφου, να αφηγηθεί σε τρία σκίτσα μια συνθήκη, μια σχέση, μια ανατροπή και ένα άχρηστο δίδαγμα.». Κάθε εποχή βέβαια έχει τις δικές της ιδιαίτερες συνθήκες που σμιλεύουν και γαλουχούν αντίστοιχα τους καλλιτέχνες και δημιουργούς της εκάστοτε περιόδου και οι αναλογίες πρέπει πάντα να γίνονται με προσοχή. Ο Σουρής χρησιμοποίησε την ποίηση (“Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;” …) για να σατιρίσει περισσότερο το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της εποχής του, ενώ ο Αρκάς με τις γελοιογραφίες του πλάθει χαρακτήρες της διπλανής πόρτας, με τους οποίους καμιά φορά μπορεί και να ταυτιστούμε.

Το γέλιο είναι σανίδα σωτηρίας σε όλα αυτά τα δύσκολα που περνάμε τα τελευταία χρόνια ως χώρα;

Το γέλιο είναι πηγή ζωής, είναι υγεία, ομορφιά και ευτυχία. Είναι το καλύτερο φάρμακο και αντίδοτο στον πόνο και στο στρες και διώχνει μακριά τα αρνητικά συναισθήματα. Ναι, είναι σαφέστατα το βάλσαμο μας για να ανταπεξέλθουμε τις δυσκολίες που περνάμε ειδικά τα τελευταία χρόνια με την έλευση της πανδημίας στις ζωές μας.

Ποιούς γνώριμους χαρακτήρες από τα κόμικ του Αρκά ζωντανεύεις στην παράσταση «Εκτός Ελέγχου»;

Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς χαρακτήρες που ερμηνεύω είναι ο Ισοβίτης! Ο Ισοβίτης παρά το ότι βρίσκεται στη φυλακή λόγω δικαστικής πλάνης, επιδεικνύει ιώβεια υπομονή, χωρίς να χάνει το κουράγιο του. Έχει την πεποίθηση ότι κάποια στιγμή θα δικαιωθεί και θα αποκατασταθεί η αλήθεια για τον ίδιο. Και μέχρι τότε, προσπαθεί να διατηρήσει το ηθικό του ακμαιότατο. Κάνει παρέα με τον Μοντεχρήστο, έναν αρουραίο που διαθέτει απαράμιλλο σκωπτικό πνεύμα και επί σκηνής τον ενσαρκώνει μοναδικά ο Σωτήρης Καλυβάτσης. Επίσης, υποδύομαι την γλυκύτατη κυρία Ιουλία με τις δύο εμβληματικές γάτες της τον Καστράτο και τη Λουκρητία. Και είναι και άλλοι ρόλοι που δεν θα σας αποκαλύψω για να έρθετε να τους δείτε στην παράσταση.

• “Από μικρός ήθελα να κάνω τους άλλους να χαίρονται και να γελούν”

Κι από την μια κωμωδία στην άλλη. «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» στην τηλεόραση. Σε κυνηγά η κωμωδία, σε έχουμε ταυτίσει τόσο πολύ σε εκείνη, ή το ευχαριστιέσαι κι Εσύ;

Ναι με κυνηγάει η κωμωδία, αλλά την κυνηγάω κ ‘γω χαχαχαχα και το ευχαριστιέμαι πάρα πολύ…. Από μικρός ήθελα να κάνω τους άλλους να χαίρονται και να γελούν. Στην Ιερατική Σχολή που σπούδασα 5 χρόνια στην Τηνο, ανέβαζα σατιρικά σκετς, γιατί ήθελα να βλέπω πλατιά χαμόγελα και να δίνω χαρά στους συμμαθητές μου στο οικοτροφείο. Ήξερα, λοιπόν, ότι θέλω να γίνω ηθοποιός, ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΓΕΛΙΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή για μένα και για κάθε κωμικό ηθοποιό, είναι να εισπράττει ότι ο κόσμος που έρχεται να μας δει, περνάει όμορφα, ξεχνάει τα προβλήματα του και γελάει με την ψυχή του.

 

Θα ήθελες Πάνο να δοκιμαστείς και σε άλλα είδη θεάτρου, το έχεις κάνει κατά καιρούς, όμως είναι τελικά, μεγάλος έρωτας η κωμωδία για Σένα;

Στη Δραματική σχολή, μαθαίνουμε και παίζουμε όλα τα είδη θεάτρου. Απ’ ότι έλεγαν οι δάσκαλοί μου, ήμουν καλός και στην τραγωδία και σε δραματικούς ρόλους. Ο πρώτος μου ρόλος στο θέατρο επαγγελματικά στο έργο «Η ΑΝΕΡΑΣΤΗ» ήταν δραματικός. Στην πορεία, μου εμπιστεύτηκε δραματικό ρόλο ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης «ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ». Επίσης, οι Παπαθανασίου – Ρέππας στο Εθνικό Θέατρο στο έργα «ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΠΟ ΧΑΡΤΙ». Και πιο πρόσφατα η Μιμή Ντενίση στο «ΚΙ ΑΠΟ ΣΜΥΡΝΗ…ΣΑΛΟΝΙΚΗ». Όμως, ο μεγάλος μου έρωτας σίγουρα είναι η κωμωδία. Βέβαια, θα ήθελα κατά περιόδους να παίζω και δραματικούς ρόλους. Δεν σου κρύβω ότι είναι αρκετές οι φορές που έχω δει παραστάσεις και έχω πει: «Να… αυτόν τον δραματικό ρόλο, θα ήθελα να τον ερμηνεύσω. Μακάρι, να υπάρξουν οι ευκαιρίες και οι σκηνοθέτες που θα μου εμπιστευτούν τέτοιους ρόλους.

• “Η Τέχνη μπορεί να αποτελέσει ένα πανίσχυρο εργαλείο για να αρθρώσεις λόγο για πράγματα σημαντικά, για να εκφράσεις ιδέες, να αφυπνίσεις συνειδήσεις ”

Μπορεί θεωρείς η Τέχνη να ευαισθητοποιήσει και να κινητοποιήσει, να αφυπνήσει, ή λειτουργεί κυρίως και μόνο ως μέσο έκφρασης συναισθημάτων;

Η Τέχνη για να παραφράσω τον Καρυωτάκη δεν είναι μόνο «… το καταφύγιο που φθονούμε». Μπορεί να αποτελέσει ένα πανίσχυρο εργαλείο για να αρθρώσεις λόγο για πράγματα σημαντικά, για να εκφράσεις ιδέες, να αφυπνίσεις συνειδήσεις. Μπορεί να εκκινεί από το προσωπικό όραμα του καλλιτέχνη/δημιουργού, αλλά στη συνέχεια μετατρέπεται σε κάτι οικουμενικό, ερμηνεύεται και αναπλάθεται συνεχώς. Και δεν μιλάω απαραίτητα για «στρατευμένη τέχνη», αλλά για τους αναρίθμητους τρόπους με τους οποίους ένα έργο Τέχνης θα φύγει από την «αγκαλιά» του δημιουργού του και θα επηρεάσει έναν άνθρωπο ή μια ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων.

Η Υποκριτική, τι είναι για Σένα; Μια εσωτερική ανάγκη, τρόπος έκφρασης, κάτι που σε κάνει να ξεφεύγεις γλυκά από τη μονότονη καθημερινότητα-πραγματικότητα, ή κάτι άλλο;

Είναι αυτό που ένιωσα 5 χρονών παιδάκι, όταν με ανέβασαν στη σκηνή του σχολείου, για να πω ένα ποίημα που μου είχε γράψει η μάνα μου. Αυτή η χαρά της προετοιμασίας η λαχτάρα του πότε θα έρθει η μέρα της… παράστασης, το βλέμμα της ικανοποίησης στα πρόσωπα των θεατών, το πολύτιμο χειροκρότημα… Και, ξάφνου, μου έρχεται πάλι το ποίημα του Καρυωτάκη:

«Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες,

κάτι απίστευτες αντένες,

κάτι διάχυτες αισθήσεις

στο σώμα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες.

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.». Αυτό νιώθω είναι η Υποκριτική τέχνη. Ένα μέσο, μία διάχυτη αντένα, για να μιλήσουμε για όλα αυτά που μας πονάνε, για να γίνουμε ο Άλλος που φοβόμαστε και να πάψουμε να τον φοβόμαστε.

Όλα αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα που ήρθαν στο φως, θεωρείς που έβλαψαν την εικόνα του θεάτρου, ή το αντίθετο, ευτυχώς που ξεκαθάρισε το τοπίο;

Σίγουρα δεν είναι καθόλου ευχάριστο, να συμβαίνουν αυτά, γενικά στην κοινωνία, πολύ περισσότερο στον χώρο του θεάτρου που μας «αγγίζει» άμεσα. Όμως, σίγουρα ξεκαθαρίζει το τοπίο. Το Θέατρο θα συνεχίσει την πορεία του και οι άνθρωποι που το υπηρετούν θα συνεχίσουν απρόσκοπτα τη δουλειά τους. Το παρήγορο είναι ότι μετά την καραντίνα με την επαναλειτουργία των πολιτιστικών χώρων, το κοινό ανταποκρίθηκε άμεσα και έσπευσε πάλι στα θέατρα να δει παραστάσεις και να ψυχαγωγηθεί. Αυτό σημαίνει ότι το θεατρόφιλο κοινό δεν επηρεάστηκε αρνητικά με κάποια μεμονωμένα άσχημα κ καταδικαστέα περιστατικά.

Πως βρίσκεις τις ισορροπίες σου, έτσι ώστε τα πράγματα να είναι εναρμονισμένα με τέτοιο τρόπο, τόσο στην εργασία σου, όσο και στην προσωπική σου ζωή;

Δεν είναι καθόλου εύκολο να μπορείς να βρεις ισορροπίες ανάμεσα στο Θέατρο και στην προσωπική ζωή και δεν ξέρω και αν τις βρίσκω πάντα… Προσπαθώ, βέβαια όσο γίνεται, όσο μου το επιτρέπουν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, να βρίσκω χρόνο για τον Πάνο, για να χαλαρώσω με απλά πράγματα.. Βρίσκομαι με φίλους για φαγητό και συζητήσεις και με την πρώτη ευκαιρία πάω στο χωριό μου που είναι κοντά στην Αμαλιάδα, δίπλα στην Αρχαία Ήλιδα. Βλέπω τους γονείς μου, τα αδέλφια μου, ανίψια και αγαπημένα πρόσωπα. Ασχολούμαι με τα ζώα κ τον κήπο μας που έχουν απίστευτα ευεργετική επίδραση και παίρνω ενέργεια κ δύναμη.