Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης είναι ένας χαριτωμένος άνθρωπος, που έχει την ηθική και την πνευματική αξία να επικοινωνεί με τους συνανθρώπους του μέσα από την πιο ανθρώπινη τέχνη, το θέατρο, άμεσα και αστραπιαία.
Ηθοποιός ευαίσθητης ποιητικής ιδιοσυγκρασίας , που οι ερμηνείες του παρέχουν μια περίσσεια ευφορία από σκηνής στο κοινό, σαν να κατεβαίνει στην πλατεία, που πάντα τον αποθεώνει. Παντρεμένος με την εκλεκτή συνάδελφό του Έφη Μουρίκη, που είναι μαζί 35 χρόνια , από τα πιο αγαπημένα θεατρικά ζευγάρια, βγήκαν γρήγορα από την στενωπό και έγιναν ανεπανάληπτοι εκτός συντεχνίας. Ο Αχιλλέας Παπαδιονυσίου τηλεοπτικός παραγωγός και δημοσιογράφος και το «π» φιλοξενούν τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη τον ηθοποιό, που όποιος ρόλος μπήκε μέσα του, βρήκε την δικαίωσή του…
Πώς θυμάστε την πρώτη φορά που βρεθήκατε στο θέατρο; Μιλήστε μας για τους δασκάλους σας;
Με πολύ όμορφο τρόπο. Δηλαδή , μόλις δημιουργήθηκε το 1979 η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης Θεσσαλονίκης, μου άρεσε να πηγαίνω να παρακολουθώ πρόβες εξαιτίας του φίλου του αδελφού μου Χρήστου Αγνωμάλη, που δεν είναι πια στη ζωή.
Στη συνέχεια έγινα ο υποβολέας της παράστασης και έτσι σιγά-σιγά εντάχθηκα στο γκρουπ και από το 1980 μπήκα στη Δραματική σχολή. Συνέχισα να παίζω στην Πειραματική Σκηνή της Τέχνης Θεσσαλονίκης. Ήταν σχεδόν καρμικό αυτό που συνέβη. Πραγματικά εκεί βρήκα το σπίτι μου, την οικογένειά μου, ήταν η χαρά μου, από τότε δεν έχω σταματήσει να δουλεύω. Δεν ήταν καθόλου στα ενδιαφέροντα να ασχοληθώ με το θέατρο έγινε όλως τυχαίως και καλά έκανε που έγινε! Την υποκριτική τέχνη την διδάχτηκα από την Ρούλα Πατεράκη, τον Γιάννη Παλαμιώτη και άλλους σπουδαίους δασκάλους.
Τί σας καθόρισε ως άνθρωπο;
Οι αλάνες που παίζαμε, οι χωματόδρομοι, οι φίλοι, οι πρώτοι έρωτες. Παιδιά Δημοτικού ακόμα, που δεν ξέραμε τι είναι ο έρωτας αλλά κάτι μας γαργαλούσε την ψυχούλα από εκεί και πέρα η ζωή με τους γονείς, η βιοπάλη, και ο αγώνας για την επιβίωση.
Πώς βρεθήκατε σε ταινία του Hollywood το 1982 «Οι εραστές του καλοκαιριού»;
Και αυτό τυχαία έγινε. Ενόσω ήμουν στη δραματική σχολή, μία φίλη μου στην Αθήνα εργαζόταν στο γραφείο παραγωγής,που συνεργάστηκε με την αμερικάνικη παραγωγή, και με ρώτησε, αν θα ήθελα να κάνω ένα Casting για μία ταινία αμερικάνικη. Πράγματι πήγα έκανα το δοκιμαστικό, άρεσε στον σκηνοθέτη και ταξίδεψα στη Σαντορίνη να κάνω τα γυρίσματα. Η εμπειρία ήταν υπέροχη. Δεν το είχα ξαναζήσει.
Η ταινία γυρίστηκε με αμερικανικά κεφάλαια, που σημαίνει πως και οι συνθήκες ήταν υπέροχες. Άλλο λοιπόν το Hollywood και άλλο η Ευρώπη. Τότε γνώρισα πολλούς συναδέλφους. Ακόμα συνδέομαι φιλικά με τον πρωταγωνιστή της ταινίας Petter Gallagher. Είχα περάσει πάρα πολύ όμορφα στα γυρίσματα.
Να σας ρωτήσω για την σκηνοθετική απόπειρα στο σινεμά;
Αυτή ήταν μία ιδέα που τη γεννήσαμε μαζί με τη γυναίκα μου. Ήταν μία καλότυχη στιγμή. Την ώρα που περπατούσαμε στο δρόμο είδαμε κάποιους, να πειράζουν κάποιον gay και ταυτόχρονα σκεφτήκαμε και οι δύο, αν ήταν αντίστροφο, τι θα γινόταν; Έτσι δημιουργήσαμε μία ταινία ενάντια στο ρατσισμό, αν λοιπόν ήταν αντίστροφη η κοινωνία πως θα ήταν, έτσι κάναμε το «straight Story».
Τί αγαπάτε περισσότερο το θέατρο ή τον κινηματογράφο και γιατί;
Ο κινηματογράφος είναι μια τέχνη πειθαρχίας. Στον κινηματογράφο ο ηθοποιός πρέπει να μάθει να γίνει κρυφός ηθοποιός, ώστε να αναγκάσει την κάμερα να του κλέψει από μέσα αυτό που συμβαίνει, που είναι αρκετά δύσκολη τεχνική. Από την άλλη όταν λέω, ότι είναι μία τέχνη πειθαρχίας.
Είναι πως πρέπει να κρατήσεις συνοχή σαν ηθοποιός με άτακτο πρόγραμμα, την πειθαρχία του χαρακτήρα που καλείσαι να υποδυθείς. Αυτό είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορείς να κάνεις στο κινηματογράφο.
Για μένα βέβαια η τέχνη του κινηματογράφου είναι η αναπαράσταση της ζωής ,ενώ το θέατρο είναι ο αντίλαλος της ζωής. Έχει διαφορά το ένα με το άλλο. Το θέμα είναι ότι στο θέατρο υπάρχουν οι μεγάλοι συγγραφείς και είναι πόλος έλξης γιατί εμάς τους ηθοποιούς είναι ό,τι πιο σημαντικό το να ερχόμαστε αντιμέτωποι με μεγάλους συγγραφείς και με μεγάλους ρόλους.
Φυσικά και στον κινηματογράφο μου έχουν δοθεί διαμάντια και είμαι χαρούμενος, όταν δουλεύω, άλλα για να μιλήσω ειλικρινά, το θέατρο είναι εκείνο που με αφορά πιο πολύ και αυτό που θα με κρατήσει μέχρι το τέλος ζωής μου με ενδιαφέρον.
Πώς βλέπετε τον κινηματογράφο σήμερα;
Ο Ευρωπαϊκός κινηματογράφος κάνει κάποιες προσπάθειές για να μπορέσει να δημιουργήσει μέσα από φεστιβαλι κές ταινίες ένα άλλο κλίμα, με ένα άλλο ύφος αλλά νομίζω ότι υπάρχει μία δυστοκία στο σενάριο.
Απλός ηθοποιός ή ηθοποιός και παραγωγός;
Όταν γίνεις παραγωγός, όπως έγινα εγώ, κάποια στιγμή είναι πολύ δημιουργικό αλλά και πολύ ριψοκίνδυνο, γιατί το θέατρο δεν σου δίνει καμία ασφάλεια .Θα σου δώσει μία και θα σου πάρει πέντε και όταν συμβεί αυτό θα στα πάρει άσχημα.
Είναι ένα πολύ παράτολμο παιχνίδι αλλά ταυτόχρονα πολύ γοητευτικό. Όταν γίνεις παραγωγός αποφασίζεις για το σύνολο της παράστασης από την επιλογή του έργου, μέχρι τους συντελεστές και ακόμα και για την βίδα που θα μπει στο σκηνικό. Επιλέγουμε κάποιοι από μας να γίνουμε και παραγωγοί, γιατί δεν οφείλει ο κάθε παραγωγός να ασπαστεί το όραμα μας. Ακόμα και τώρα ,που έχω παραγωγό, αν κάποια στιγμή πει αυτό που μου προτείνεις, δεν μου αρέσει, μπορώ να το κάνω μόνος μου με οποιεσδήποτε συνέπειες. Αν πάμε μόνο με οικονομικούς όρους πρέπει να είσαι αρκετά αφελής για να πεις , ότι θα κερδίσω χρήματα από το θέατρο. Εγώ βγήκα μία φορά κερδισμένος και άλλες τρεις χαμένος αλλά και πάλι το ευχαριστήθηκα.
Όπως έχει διαμορφωθεί το τοπίο πως είναι σήμερα να είσαι ηθοποιός;
Πλέον είμαι 40 χρόνια στο επάγγελμα, ποτέ δεν ήταν εύκολο. Είναι ένα εποχιακό επάγγελμα και δεν έχει καμία σιγουριά. Αυτό σημαίνει ότι κάθε έξι μήνες πρέπει να ψάξεις να βρεις δουλειά. Αν υπολογίσουμε,ότι βγαίνουν 4.000 ηθοποιοί κάθε χρόνο από τις Σχολές, καταλαβαίνετε ότι είναι αδύνατον μία μικρή χώρα, σαν τη δική μας να τους απορροφήσει όλους τόσο η κινηματογραφική βιομηχανία, όσο και η τηλεοπτική και η θεατρική βιομηχανία. Ας μην ξεχνάμε, ότι η φύση της δουλειάς μας έχει και κάτι άλλο… Έχει την ποίηση, έχει το όραμα. Έτσι τα νέα παιδιά, που μπορεί να μην αμείβονται, μαζεύονται φτιάχνουν μία θεατρική ομάδα και κάνουν πράξη το όνειρό τους και εγώ λατρεύω αυτές τις θεατρικές ομάδες.
Ποια είναι η άποψη σας για τα σίριαλ;
Είναι ριψοκίνδυνο αυτό που θα πω αλλά έχει εξελιχθεί έτσι η τεχνολογία, που το σήριαλ είναι το μοντέρνο μυθιστόρημα. Απλά, τι γίνεται, δεν διαβάζεις ένα βιβλίο και φτιάχνεις την εικόνα, αλλά σου δίνει την εικόνα. Έτσι εξασκούνται τα νέα παιδιά σήμερα που βλέπουν σίριαλ στις πλατφόρμες είναι σαν να το καινούργιο μυθιστόρημα.
Τέλος, τι άλλο να περιμένουμε από εσάς;
Είμαστε για δεύτερη χρονιά στο θέατρο «Ζίνα» με το κορυφαίο έργο Άρθουρ Μίλερ, «Ο Θάνατος του εμποράκου» που θα παίζουμε μέχρι τέλος Φεβρουαρίου. Το Μάρτιο θα ταξιδέψουμε στη Θεσσαλονίκη, τη γενέτειρα πόλη και θα δώσουμε παραστάσεις για πέντε εβδομάδες στο «Radio City».
Είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου αυτή η παράσταση, και ευχαριστώ πάρα πολύ τον παραγωγό μου, γιατί αυτός μου το πρότεινε και τη γυναίκα μου Έφη Μουρίκη που με έπεισε να εντάξω το ομότιτλο έργο στο ρεπερτόριό μας. Υποδύομαι το ρόλο του Willi Loman. Το έργο είναι τόσο επίκαιρο, παρότι γράφτηκε το 1948-49. Αυτά που περιγράφει συμβαίνουν σήμερα. Όταν το άλογο γερνάει το σκοτώνεις. Το σύστημα σε πετάει έξω και ό,τι όνειρο και αν έχεις πάει στράφι.
Δηλαδή δεν θα μπορέσει ο άνθρωπος να σηκώσει κεφάλι μπροστά σε ένα σύστημα που δεν του προσφέρει άλλα αυτά που του υποσχέθηκε.
Στη μικρή οθόνη θα κάνω μία μίνι σειρά με τον φίλο μου τον Σωτήρη Τσαφούλια για την Cosmote και τον άλλο χρόνο ελπίζω, ότι θα ανεβάσουμε το αριστούργημα του Έντουαρντ Άλμπυ «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» σε διδασκαλία Σωτήρη Τσαφούλια.
Αναδημοσίευση από το περιοδικό “πατρινόραμα hellenic” που κυκλοφορεί την Πρωτοχρονιά στα περίπτερα όλης της Ελλάδας:
