Η Πρώτη Συχνότητα Μας Ενώνει φέρνει μια ραδιοφωνική εκπομπή ζωντανά στη θεατρική σκηνή, σε μια βραδιά γεμάτη συναίσθημα και δημιουργία. Την Τετάρτη 1 Απριλίου, στις 21.00, στο θέατρο Γραμμές Τέχνης στην Πάτρα, μπορείτε και εσείς αγαπητοί αναγνώστες να γίνετε μέρος αυτής της μοναδικής συνάντησης. Τα κείμενα και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Αθηνά Καλλιμάνη Γεωργιτσοπούλου, στο μικρόφωνο η ραδιοφωνική παραγωγός Ελευθερία Στεργιοπούλου, και το Θεατρικό Εργαστήρι Πολυφωνικής Πατρών με τους ταλαντούχους ηθοποιούς σας μεταφέρουν στη μαγεία του ραδιοφώνου. Η Αθηνά Γεωργιτσοπούλου Καλλιμάνη συναντά την δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου σε μια συνομιλία για το πατρινόραμα-hellenic που ξεπερνά τα όρια της σκηνής και εισχωρεί στον πυρήνα της ανθρώπινης εμπειρίας. Με αφετηρία το ραδιόφωνο ως ζωντανή δύναμη επικοινωνίας και όχι ως αόρατο μέσο, ξεδιπλώνεται μια καλλιτεχνική προσέγγιση όπου η φωνή γίνεται σώμα, η σιωπή αποκτά ένταση και ο λόγος μετατρέπεται σε κοινό τόπο συνάντησης. Μέσα από τη μουσικοθεατρική σύνθεση αναδεικνύεται η ανάγκη του ανθρώπου να συνδεθεί, να εκφραστεί, να υπάρξει. Μια συνέντευξη που δεν περιορίζεται σε απαντήσεις αλλά λειτουργεί ως ένας ζωντανός παλμός, που ταξιδεύει πέρα από σύνορα και χρόνους, αγγίζοντας την ουσία της τέχνης και της ζωής.
Πώς προσεγγίσατε σκηνοθετικά τη μεταφορά ενός «αόρατου» μέσου όπως το ραδιόφωνο στη σκηνή;
Το ραδιόφωνο, πιστεύω για τους λάτρεις ακροατές του όπως και για μένα, δεν είναι ένα αόρατο μέσο. Είναι πιο ορατό του ορατού, γιατί καθώς εκπέμπει μας ακολουθεί και το ακολουθούμε. Άνθρωπος και ραδιόφωνο λειτουργούν καθημερινά σε παράλληλες τροχιές. Στον ελάχιστο χρόνο που είχα και έχω στην διάθεσή μου, για να γράψω τα κείμενα και ταυτόχρονα να σκηνοθετώ, σχεδόν τρεις εβδομάδες, εστίασα στη δυναμική της φωνής του ραδιοφώνου. Η φωνή του ραδιοφώνου είναι η φωνή του ραδιοφωνικού παραγωγού, του εκφωνητή, του συνθέτη, του στιχουργού, του ηθοποιού, του όποιου ακροατή. Μέσα από όλες αυτές τις οντότητες το ραδιόφωνο γίνεται η φωνή της κάθε ηλικίας, του κάθε τόπου, της κάθε ανθρώπινης ιστορίας, της ζωντανής επικοινωνίας, των συναισθημάτων, των ανατροπών, της επανάστασης, του κοινωνικού γίγνεσθαι. Το ραδιόφωνο είναι η φωνή που δεν την εμποδίζουν τα σύνορα.
Με ποια κριτήρια επιλέξατε τα ποιήματα;
Τα ποιήματα επιλέχτηκαν βάσει των θεμάτων που απασχολούν τον κάθε άνθρωπο διαχρονικά μέχρι σήμερα σε όλο τον κόσμο και όχι μέσα σε στενά ηλικιακά ή τοπικά όρια. Γιατί οι άνθρωποι, με μέσο επικοινωνίας το ραδιόφωνο, σπάνε τους τοίχους, μηδενίζουν τις αποστάσεις και με τις επιλογές τους, τις αποφάσεις τους, τις ενέργειές τους αλληλοεπιδρούν και διαμορφώνουν την καθημερινότητα και ορίζουν τις αξίες της ύπαρξης.
Πώς «συνομιλούν» τα ποιητικά κείμενα με τη μουσική και τον λόγο μέσα στην παράσταση;
Τα ποιητικά κείμενα είναι η δυναμική και μεστή τέχνη της έκφρασης, του λόγου όπου η μια λέξη γεννάει μυριάδες λέξεις. Οι στίχοι των τραγουδιών είναι η λαϊκή αλλά και η ποιητική τέχνη του λόγου. Οι μελωδίες των τραγουδιών είναι η τέχνη του λόγου σε μορφή ήχου. Όλα τα χαρακτηριστικά λοιπόν μιας ραδιοφωνικής εκπομπής έχουν σημείο τομής τον λόγο, τη συνομιλία που συνθέτει ακόμη και μέσα από τις αντιθέσεις.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη συγγραφή των κειμένων αυτής της μουσικοθεατρικής σύνθεσης;
Η μεγαλύτερη πρόκληση στη συγγραφή των κειμένων αυτής της μουσικοθεατρικής σύνθεσης ήταν πρώτα από όλα λειτουργική, δηλαδή να ξεπεράσω, να νικήσω τον διαθέσιμο χρόνο που δεν σταματούσε να τρέχει και στη συνέχεια το περιεχόμενο των κειμένων να μπορεί να προκαλέσει τη γρήγορη ζύμωση της θεατρικής ομάδας όσον αφορά στην εν συναίσθηση του εγχειρήματος.
Τι ρόλο παίζει η σιωπή, πέρα από τον ήχο, σε μια παράσταση που έχει ως κεντρικό άξονα το ραδιόφωνο;
Η σιωπή είναι υπαρκτή μέσα στο χωροχρόνο του ραδιοφώνου και αποτελεί τον πιο δυνατό τρόπο συνομιλίας με τον εαυτό μας. Επί πλέον η σιωπή, ως βουβό κύμα, πάλλεται σε όλη τη διάρκεια της παράστασης μέσα από τους θεατές που στην πραγματικότητα δεν σιωπούν αλλά συμμετέχουν ενεργά και αλληλεπιδρούν με τους ηθοποιούς.
Πώς δουλέψατε με τους ηθοποιούς ώστε να αποδώσουν αυτή τη λεπτή ισορροπία μεταξύ αφήγησης και ακρόασης;
Ο ηθοποιός είναι ο τυχαίος ακροατής. Τον παρασύρει η μαγεία της ραδιοφωνικής εκπομπής, φαντάζεται, δημιουργεί εικόνες όπου μέσα τους πότε δρα και πότε όχι. Αφήγηση και ακρόαση αποτελούν ένα σώμα.
Επί τη ευκαιρία θα ήθελα να ευχαριστήσω την ομάδα μου, τα μέλη του θεατρικού Εργαστηρίου Πολυφωνικής, που συνδημιουργούμε για δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια, που ανταποκρίθηκαν και σε αυτή την τόσο απαιτητική πρόκληση δίνοντας για μία ακόμη φορά τον καλύτερο τους εαυτό.
Τέλος, αν το ραδιόφωνο είναι «φωνή», ποια θα λέγατε ότι είναι η «ψυχή» αυτής της παράστασης;
Το ραδιόφωνο είναι η φωνή της ύπαρξης, της φύσης. Είναι φωνή αισθαντική, υποστηρικτική, ανατρεπτική, αισιοδοξίας, αμφισβήτησης. Είναι η φωνή της μνήμης, η φωνή του αδιέξοδου, της μοναξιάς. Φωνή με χιούμορ μα και ειρωνική. Τι άλλο λοιπόν εκτός από το ραδιόφωνο θα μπορούσε να είναι η ψυχή της παράστασης;
