Η Ευαγγελία Κεφαλά, μέλος του Θεατρικού Εργαστηρίου της Πολυφωνικής Πάτρας, μιλάει για την Αθηνά της καρδιάς της, για την Αθηνά Καλλιμάνη – Γεωργιτσοπούλου που επιλέγει να είναι «Ελεύθερη» και υπηρετεί με ανεξάντλητο πάθος την τέχνη του θεάτρου.
Μια τυχαία πρόβα κάποιας Τετάρτης και ένα ταξίδι κάπου στην Ανατολή ήταν αρκετά για να αγαπήσω τον ΑΝΘΡΩΠΟ που λέγεται Αθηνά Καλλιμάνη – Γεωργιτσοπούλου και η αρχή μιας φιλίας – απ’ αυτές που σπάνια μπορείς να αποκτήσεις. Η Αθηνά, όσον αφορά στην καλλιτεχνική της φύση, είναι ένα ταλέντο που αρκέστηκε να δημιουργεί στην επαρχία για την επαρχία. Γράφει ποίηση, καραγκιόζη, παιδικό θέατρο, σκηνοθετεί. Δημιουργεί παραστάσεις από μεράκι και μόνο, μια και έχει επιλέξει να μην αμείβεται για να είναι όπως δηλώνει η ίδια «Ελεύθερη». Αν θα την ρωτήσουν τι επαγγέλλεται θα απαντήσει εκπαιδευτικός. Και αν παρακολουθήσεις παράστασή της θα δια πιστώσεις ότι είναι άκρως επαγγελματικό το αποτέλεσμα και ας δηλώνει πως ασχολείται «και λίγο» με θέατρο. Πως γίνεται αυτό; Ίσως το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της, η κοφτερή ματιά της, η ευστροφία της, το πείσμα της, η αστείρευτη υπομονή και επιμονή της, η φαντασία της, το παιδί που κρύβει μέσα της, που αγκαλιάζει τους πάντες και τους δέχεται στην ομάδα της, που δεν ξεχωρίζει κανέναν και δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους. Είναι εκείνη που δίνει κίνητρα να ασχοληθείς με το θέατρο για να ανακαλύψεις τις ομορφιές και τις αδυναμίες του εαυτού σου και να ξεδιπλώσεις το όποιο ταλέντο σου – μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Με ευαισθησία, διακριτικότητα και υπέρμετρη ανθρωπιά δουλεύει το υλικό για το στήσιμο κάθε παράστασης και παράλληλα σε μεταμορφώνει ολοκληρωτικά, ενώ εσύ νομίζεις ότι έχεις παραμείνει ο ίδιος, επηρεάζοντας τη στάση ζωής σου απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό αλλά κυρίως απέναντι στο συνάνθρωπό σου.
Με την αγάπη της για τον άνθρωπο και το θέατρο κατάφερε να δημιουργήσει 2 ομάδες -ανηλίκων / ενηλίκων- στο θεατρικό εργαστήρι της Πολυφωνικής –σκηνοθετώντας παραστάσεις με δυνατό αποτύπωμα. Οι παραστάσεις που δημιουργεί πρωτότυπες χωρίς κλισέ, με γρήγορες εναλλαγές όπου απαιτείται, με θεματικές υπέρ της ειρήνης, ενάντια στο φασισμό, στην εκ μετάλλευση, στην αδικία, και με στόχευση την αυτοβελτίωση. Κατορθώνει να συνδυάζει ταυτόχρονα διαφορετικές ηλικιακές ομάδες και πολλά άτομα επί σκηνής («Γουρουνάκια Κουμπαράδες» του Ευγένιου Τριβιζά, «Τα μάγια της πεταλούδας» του Λόρκα, «Δον Κιχώτης» του Στρατή Πασχάλη), με ευφάνταστα κοστούμια και ζωντανή μουσική από σημαντικούς δημιουργούς που δεν τους αισθάνεται συνεργάτες αλλά οικογένειά της. Συλλογική στιγμή χαράς, που μας χάρισε η Αθηνά, η πρόσφατη διάκρισή μας στο 39ο φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας, με το έργο «Ίλιον – Τρωικός Πόλεμος» του Νίκου Γουσέτη, όπου η ομάδα μας απέσπασε τα τρία πρώτα βραβεία. Συγκλονιστική όμως στιγμή, θεατρικά μαζί της, ήταν η συμμετοχή μου στην παράσταση «Ο πόνος ξεκινάει πάντα από τα ονόματα». Eνα αφιέρωμα, στη μνήμη των αδικοχαμένων συνανθρώπων μας στα Τέμπη, βασισμένο σε δραματοποιημένη ποίηση- σημαντικών Πατρινών ποιητών- για ένα τραγικό γεγονός που ενώ συγκλόνισε και συγκλονίζει το πανελλήνιο η Αθηνά δεν φοβήθηκε να το αγγίξει, αλλά μας επισήμανε ότι είμαστε υποχρεωμένοι ως άνθρωποι που ασχολούμαστε με την τέχνη του θεάτρου, αλλά κυρίως ως άνθρωποι- να το υπηρετήσουμε με απόλυτο σεβασμό. Στον σιδηροδρομικό σταθμό Βραχνεΐκων – στήνοντας σκηνικό λιτό, ένα βαγόνι οι ανάσες όλων όσων συμμετείχαμε και των θεατών, οι ανάσες όλων μας έσμιξαν για να συναντήσουν τις ανάσες των αδικοχαμένων συνανθρώπων μας.
*Διαβάστε στο Αποκριάτικο “πατρινόραμα” plus που κυκλοφορεί :
