Μνήμης εγκώμιον…
Στον πρωτοπρεσβύτερο – φιλόθεο και Χριστοφόρο της ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΣ
Π. ΑΝΤΩΝΙΟ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ
(+1941 – 2026)
Γράφει ο Νικόλαος Ζαχαριάδης
Καθηγητής Θεολόγος – Συγγραφέας
Τηλ.: 6907546676
Την 21ην Ιουλίου 2026, μέσα στον καύσωνα του Καλοκαιριού εκοιμήθη εν Κυρίω ο π. Αντώνιος Καλογήρου «άνδρας πλήρης πίστεως και δυνάμεως». Μεγάλο το πένθος, για ολόκληρη την ΚΥΠΡΟ μας!!… Βουνό ο πόνος!!! Ποτάμι τα δάκρυα!!! Χαρμολύπη για τον αγωνιζόμενο χριστιανό! Άφατη λύπη για όλους μας, που τον γνωρίσαμε, κυρίως για την σύζυγο και συνοδοιπόρο της ζωή του, την αγαπητή μας Ορθοδοξία, η οποία μαζί του, αφήσανε καταβολάδες, τα παιδιά τους, την Χρυστάλλα, την Μαρία και τον Γιώργο και με τα εγγόνια του, γαλουχημένα πάντοτε, με τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και την πανανθρώπινες αξίες…
Η κηδεία του έγινε, την 22αν Ιουλίου 2026, στον Ιερό ναό του Αγίου Ανδρέα στο συνοικισμό Στροβόλου – Λευκωσίας στην ΚΥΠΡΟ. Πλήθος χριστιανών έλαβαν μέρος στην εξόδιο ακολουθία, περί τους 70 ιερείς, 6 Αρχιερείς και με προεξάρχοντα τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο – Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου κ. Γεώργιο.
Στην τελευταία του κατοικία στον τάφο, τον π. Αντώνιο, τον συνόδευαν οι ψαλμωδίες της Εκκλησίας μας. Το συγκινητικότατο πάντων είναι ότι ο γιός του Γεώργιος μουσικός, την ώρα που το φέρετρο κατέβαινε… του τραγούδησε με την ωραία του φωνή το αγαπημένο του π. Αντωνίου αγαπημένο κυπριακό τραγούδι «Ο Βοσκός». Ρίγη συγκινήσεως κατέλαβε το ευλογημένο πλήθος!!!…
Ο μακαριστός και πεφιλημένος μου π. Αντώνιος ήταν καθηγητής μου (το 1971) 3 χρόνια στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας, όπου μετά συνέχισα σπουδές στην Αθωνιάδα εκκλησιαστική σχολή του Αγίου Όρους. Πήρα πολλά… Είμαι ευγνώμων… Έκτισε πάνω στην προσωπικότητά μου «νουν και φρόνηση Χριστού». Ήταν δωρικός δηλ. σταθερός στις απόψεις του. Είχε ζήλον κατ’ επίγνωση. Όταν ερχόταν για κήρυγμα στο ναό της Παναγίας της Ευαγγελίστριας στο χωριό μου, το Δάλι, οι μακαριστοί μου γονείς Ανδρέας και Ελένη του παρέθεταν τραπέζι… εκεί με το σπιρτόζικο, χιουμοριστικό του πνεύμα προκαλούσε, ευχάριστη ατμόσφαιρα γιατί ο λόγος του, ήταν πάντοτε Εν χάριτι ηρτυσμένος.
Ήταν προικισμένος με αρετές: φυσική ευφυία – κρίση ορθή, μνήμη καθαρή, μνήμη θανάτου, που δεν γόγγυσε στη δοκιμασία του – θέληση δυνατή και στείρευτη καλοσύνη, με μεγαλοψυχία, γι’ αυτό, όσοι είχαν την ευλογία, να τον γνωρίσουν, κέρδισε την αγάπη τους…
Γεννήθηκε το 1941 στο Φρέναρος της τουρκοκρατούμενης, σήμερα Αμμοχώστου. Στα 15 χρόνια του, υπήρξε ενεργό μέλος στον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. (1955 – 1959), αφού υπηρέτησε σε διάφορα πόστα. Το 2005 υπήρξε διευθυντής στη Ιερατική σχολή της Κύπρου μας «Απόστολος Βαρνάβας». Δημοσίευσε μελέτες Θεολογικού – προφορικού και παιδαγωγικού περιεχομένου. Από μικρός είχε κάποιο τάμα, το οποίον εκπληρώθηκε. Έτσι τάχθηκε να γίνει Θεολόγος και Ιερέας.
Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος, όπου πήρε και το οφίκιο του πρωτοπρεσβύτερου από ποιόν; Τον πρώην μαθητήν του Θεοφιλέστατον Επίσκοπον Κωνσταντίας κ. Βασίλειο.
Ως ιερέας, αναλώθηκε στην ενορία του Αγίου Ανδρέα για 20 χρόνια… Ηγάπησε και ηγαπήθηκε ουκ ολγόν…
Ο π. Αντώνιος ήταν σπουδαίος στο πνεύμα και μεγάλος στην καρδιά!!! Ένιωθε μέσα στην ιερατική του καρδιά ότι: «Ιησούς Χριστός και σήμερον, ο αυτός και εις τους αιώνας». (Εβραίους Κεφ. 13ο).
Σύνθημα του πάντοτε ήταν: «Τοις αγαπώσι τον Θεό πάντα συνεργεί εις αγαθόν». (Ρωμ. 8ον κεφ. στιχ.28).
Ο πεφιλημένος μας παπά – Αντώνης, ήταν πάντοτε «ανεπίληπτος – νηφάλιος – σώφρον νηστευτής – κόσμιος – φιλόξενος – διδακτικός και φιλακόλουθος, στο ιερό του καθήκον». (Τιμοθ. Επιστ. 13ον κεφ. στιχ. 2-3)
Η παρουσία του, στην Μαρτυρική μας ΚΥΠΡΟ θύμιζε «ορμητικό χείμαρρο», γιατί ήταν δοχείο της χάριτος του Θεού. Όταν μιλούσε σε δίδασκε… και όταν σιωπούσε, σε οικοδομούσε. Μου τόνιζε στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις μας ότι: Νικόλαε στη ζωή μας να έχουμε την «Εμπειρία του μεγάλου και το άδολον του μικρού παιδιού».
Ο μακαριστός μας παπά – Αντώνης, κολυμπούσε μέσα στο μοσχοβολιστό από την Ορθόδοξη Παράδοσή μας αγιοκοσματικό ήθος. Το έχουμε ανάγκη αυτό σήμερα, γιατί η θρησκευτική ουδετερότητα, που είναι βελούδινος διασυρμός της Εκκλησίας μας, στα τεχνάσματα της Νέας τάξης πραγμάτων, που οι «μυρμηκολέοντες» προσπαθούν να επιβάλουν…
Εφάρμοζε και το «Λάθε βιώσας». Ήταν η γνησιότητα στο μεγαλείο της!!! Είχε φλόγα και θέρμη, να μεταδώσει στα ελληνόπουλα της Κύπρου μας, γνώσεις αλλά και γνώση δηλ. διάκριση – αξιοπρέπεια κ.λ.π. με τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη…
Το κήρυγμα του, υπήρξε ένας «επώδυνος τοκετός» του πνεύματος. Αγιοπατερικός – αγιογραφικός – Χριστοκεντρικός και επίκαιρος. Ήταν μια ζωντανή ιστορία, μιας ολοζώντανης μορφής!!
Πόσοι ευεργετήθηκαν από τον παπά – Αντώνη; Πόσοι βρήκαν ανάπαυση στο προβλήματά τους; Ο αείμνηστος μας παπά – Αντώνης Καλογήρου, ο μαχητής και ο ομολογητής του Χριστού, αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο, στη σύγχρονη Κυπριακή εκκλησιαστική ιστορία. «Εμαρτύρησε τον λόγο του Θεού και την μαρτυρίαν Ιησού Χριστού». (Αποκαλ. 1ο κεφ. στιχ. 2).
Η ευγένεια του σε καθήλωνε, που η ευγένεια ενώ κοστίζει λίγα – αγοράζει τα πάντα… Ο λόγος του, όπως τον έζησα, ήταν αντίλαλος του λόγου της Αγίας Γραφής και τον Πατέρων της Εκκλησίας μας. Έφυγε ο π. Αντώνιος για την θριαμβεύουσα εκκλησία, σε μια εποχή, που η πίστη στο Θεό, έχει αντικατασταθεί με την γεωπολιτική – την πολιτική – τον ελιγμό – την διπλωματία και την υποκρισία.
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι: «Ο υποκριτής μοιάζει σαν την καμένη την λάμπα». Δίκαια μου ετόνιζε στο Άγιον Όρος ο μεγάλος μου διδάσκαλος π. Θεόκλητος Διονυσιάτης ότι: «Η Αγία μας Ορθοδοξία – δεν συζητά – γιατί δεν αναζητά, δίδει – δίδει γιατί έχει το παν». Ακόμα μέσα από την βιωτή του π. Αντωνίου συνδειδητοποιώ ότι: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία – χωρίς την ορθόδοξη θεολογία – χωρίς την εμπειρία της χάριτος του Θεού και χωρίς την Θεία Ευχαριστία, είναι μια παρασυναγωγή» (Ν.Ζ.).
Μακαριστέ μας π. Αντώνιε, πεφιλημένε και αξέχαστε μου, ήσουνα σε όλα Λεβέντης!!! Έλληνας Ρωμιός της Κύπρου μας.
Γαλήνη θεϊκή ας απλωθεί, στο μνήμα σου τριγύρω, όπως συμβολικά εσκόρπιζες του θυμιατού το μύρο!! «Μακάριοι οι νεκροί, εν Κυρίω αποθνήσκοντες». (Αποκ. 14ο κεφ. στιχ. 13).
Άρχοντας ήταν!!!
Στον πεφιλημένο μας, αξιοσέβαστο και μακαριστό μου διδάσκαλο παπά – Αντώνη
Αιωνία αυτού η μνήμη.
ΑΜΗΝ
