Λάμπρυνε τη Χαλκίδα η βραδιά ποίησης με τον ποιητή και καθηγητή Χρίστο Μπελλέ

Εντυπωσίασε  η παρουσίαση του έργου του από την κ. Αικατερίνη  Βλαχοπαναγιώτου-Μπατάλια  (Πρόεδρο της Διεθνούς Εταιρείας  Ελλήνων  Λογοτεχνών-Καλλιτεχνών και μιας από της 50 γυναίκες της Ευρώπης  που βραβεύτηκαν το 2024 για το έργο τους), η ποία παρουσιάζοντας το έργο του καταξιωμένου ποιητή και καθηγητή κ. Χρίστο Mπελλέ, στην ομιλία της, ανέφερε τα παρακάτω:

 

Εκλεκτοί καλεσμένοι

Αγαπητοί μαθητές, σπουδαστές, φίλοι

καλησπέρα σας

Είναι στα αλήθεια ανεκλάλητη η  χαρά μας και η  τιμή να ανταμώσουμε σήμερα  στην πρωτεύουσα της Εύβοιας, στην ιστορική Χαλκίδα,  με  την πολύχρονη  πνευματική, πολιτιστική, κοινωνική  δράση της, εδώ στο περίαπτο κτίριο του Δημαρχείου και να απευθύνουμε  τις θερμότερες ευχές μας  σε όλους εσάς και στον κάθε ένα χωριστά.

H πρόσκληση μας έχει ως περιεχόμενο ένα ταξίδι στο όνειρο, στην άνοιξη, στο ΦΩΣ!!! μέσα από το φιλοσοφικό  ποιητικό έργο του διακεκριμένου λογοτέχνη-καθηγητή Παν/μίου, ιστορικού  Χρίστου Στεργίου  Μπελλέ με τον συμβολικό τίτλο «ΔΙΟΤΙΜΑ», από την ομώνυμη ιέρεια, σπουδαία  Πυθαγόρεια  Φιλόσοφο, εκδόσεων ΙΩΝΙΑ.

Ο Χρίστος Μπελλές με την ευρυμάθεια του, τον οργανωμένο εσωτερικό κόσμο, την  πεπαιδευμένη σαφήνεια,  ιερουργεί  με την  ποιητική συλλογή «ΔΙΟΤΙΜΑ» στον ναό της  ποίησης με συναίσθημα ευθύνης,   για να ικανοποιήσει την δίψα του για την ζωή, τον Άνθρωπο, τον έρωτα, το φως…

Η Διοτίμα αποτελεί σταθμόν έμπνευσης και εύστοχης έκφρασης, με πρωτότυπον τρόπον εκφράζοντα  ενσυναίσθηση και πειθώ.

Η ψυχή του διψάει γι αυτό που όλοι περιμένουμε, να ρθει μια μέρα/ «΄Εσεται ήμαρ» που θα δουλεύουμε, μαζί /για την αποστολή των «ανεπίδοτων γραμμάτων», / για την δίκαιη μοιρασιά των άστρων / για ένα κομμάτι ουρανό,/ για ένα άλικο τριαντάφυλλο και μια Ανάσταση – Δικαίωμα … να ρθεί μια μέρα… (σελ.25 Διοτίμα)

Ο ποιητής κατασκευάζει με τους στίχους την δική του σχεδία να πλεύσει μέσα στο μεγάλο ποτάμι, έτσι αποκαλεί την ζωή στο ποίημα «Άδραξε την Ζωή» «carpe diem».

«Λυτρωτικό, αδηφάγο, ζείδωρο, μα και ανήλεο ποτάμι η ζωή μας μέσα στον ηλιοβόρο χρόνο, τον αδηβόρο… κάθε φορά που συνδιαλέγεται με την βροχή, τον κεραυνό, με τα αηδόνια, τα φεγγάρια, το πέλαγο…»                                (σελ.24 Διοτίμα)

   Ψάχνει απαντήσεις με ανείπωτη βουλιμία,  τι είναι η ζωή, η αγάπη, ο έρωτας … για να πάρει την απάντηση που πηγάζει από τα βάθη των αιώνων :

« όλα γνόφος … όλα γνόφος, γιε μου,  αντάρα,  σκότος, Θύελλα, καταχνιά , καταιγίδα, ένας κόσμος ωκεανός και  ο θάνατος, η αχίλλειος πτέρνα μας,             ένα αιώνιο λιμάνι που όλοι προσεγγίζουμε ανεξαίρετα, αδιάλειπτα.

Ένα αιώνιο Λιμάνι –επικράτεια ο Θάνατος,

όλα γνόφος … γνόφος, γιε μου κι ένας θεός Βιγλάτορας και Φρυκτωρός                      και Πρωτομάστορας κι Αλάστορας …μαζί!                                                                                                μα προλαβαίνουμε να ψηλαφίσουμε Θεό και ΄Ύπαρξη». (σελ.26 Διοτίμα)

Καταγράφει την ποίηση του σε μια υπέργεια οθόνη την οποία καθαγιάζει ευγενώς ο οίστρος με τους μύθους της πραγματικής ζωής. Πειθαρχημένος με ευπρέπεια στοχάζεται το άφθαρτο και το αιώνιο, όπως αυτά βρίσκονται στον κόσμο μας χρησιμοποιώντας την ποίηση, ως  μηχανισμό άμυνας, ως λύτρωση  και ανάσταση  για να εξασφαλίσει  αθανασία και να καταφέρει να δημιουργεί, ατενίζει το μέλλον, ανωθρόσκει ουρανό, καταπαλεύει – νικά το «κακό, τον Κύκλωπα και τον “Κανένα”, το homo Hominis lupus, τον θάνατο». (σελ.53 Διοτίμα). «Θυσιάζει», όπως είπε και ο Σεφέρης, εύκολα  την ζωή του, αλλά την αιωνιότητα του, δεν την «θυσιάζει».

• Αν, λοιπόν, ο κάθε ένας από εμάς, διακηρύττει ο Ποιητής Χ.Μ., μπορεί να δημιουργεί σαν αθάνατος,
• αν μπορεί να ατενίζει το μέλλον σαν αθάνατος,
• αν μπορεί να αναθρώσκει ουρανό σαν αθάνατος,
• αν μπορεί να καταπαλεύει, να νικά το θάνατο, τούτο το οφείλει στην Ποίηση, την Τέχνη, γενικά.
• Να, γιατί ο Ελύτης προτρέπει: «Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη»
• Αυτό σημαίνει ότι η Ποίηση, η Τέχνη είναι συμπονετική, παρηγορητική, φιλάλληλος, λυτρωτική, ζείδωρη. Είναι το αλεξιφάρμακο της ανθρώπινης ψυχής, είναι το καταφύγιο σε κάθε αρμαγεδδώνα. Μέσα στον ηλιοβόρο χρόνο κι όσο υπάρχουν άνθρωποι, «πάντοτε θα ξεπροβάλλει η Ποίηση για την πιο μεγάλη αναμέτρηση του ανθρώπου» με το Θεό, την Ύπαρξη, τον Κύκλωπα, τον «Κανένα», λύκος ο άνθρωπος για τον άνθρωπο κι όπου υπάρχει το ποικιλώνυμο «κακό»…

Να, λοιπόν, γιατί το λόγο, εδώ και τώρα, έχει η ποίηση.

Νιώθει ευγνωμοσύνη στους μεγάλους ποιητές και όπως είπε και ο Νίκος Εγγονόπουλος για τον Καβάφη συγκαταλέγεται  στους «ευεργέτες της ανθρωπότητας», επειδή «μας βοηθάει να ζήσουμε». Οι αξίες του αναδύονται από το «οφείλειν» και το «δραν» της ανθρώπινης ύπαρξης τα οποία ενεργούν ως βουλητικά στοιχεία.

Οπλισμένος με τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό και την Ορθοδοξία, νιώθει ότι ζωογονείται από μια θεϊκή μυστική πνοή που έρχεται από τα βάθη των αιώνων και τον Ουράνιο Πατέρα μας .

Είναι για τον  Χρίστο Μπελλέ  η ποίηση  ρίζα φυσικής ζωικής ανάγκης, ανθός και καρπός μαζί λυτρωτικού εκφραστικού ξεσπάσματος, απόθεμα ζωής με πλούσιους χυμούς, που βάζει την σκέψη να δουλέψει με ευστροφία για «Φως – Πέλαγος – Λαμπρή» (σελ.29 Διοτίμα) διώχνοντας την δέσμια πραγματικότητα, «με τα σβηστά φώτα» (σελ.57 Διοτίμα)              

/Προσπαθεί να σταυρώσει την ου-τοπία μ ένα κλωνάρι ελιάς και μια ανατολή./     Να δέσει κόμπο τις χρυσές κλωστές του ήλιου/ με το δάκρυ ενός παιδιού/ (σελ.13 Διοτίμα)

Για τον ποιητή  ουτοπία (ου+ τόπος) δε σημαίνει το μη πραγματοποιήσιμο,  αλλά αυτό που δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί…

Ο Χρίστος Μπελλές θιασώτης της καθαρής ποίησης είναι γλωσσολάτρης και γλωσσοπλάστης, θεματοφύλακας   της πολιτιστικής μας κληρονομίας και  με τον σταυρό της μικρής η της μεγάλης Ελπίδας, «δίνει ένα κομμάτι ουρανό που όλοι διψάμε….» (σελ.66 Διοτίμα), μας προσκαλεί «ν΄ απλώσουμε τα χέρια μας ν΄ αγκαλιάσουμε τη γης, να οικιάζουμε λεύτεροι…», επιμένει πως χάθηκε μια μάχη μα όχι ο πόλεμος. (σελ.55 Διοτίμα)

Ένας επιπρόσθετος λόγος που  γράφει ποίηση ο ποιητής, Χ.Μ., είναι για να έχει συνέχεια η ελληνική μας γλώσσα, η  γλώσσα των θεών, η ελληνική ιστορία. Η γλώσσα ενσαρκώνει τη σκέψη και η σκέψη μετουσιώνεται σε γλώσσα. Η γλώσσα αποτελεί το χειμαρρώδη ποταμό, που πηγάζει απ’ τα βάθη των αιώνων μεταφέροντας και καταυγάζοντας στα πέρατα του κόσμου Ρίζες, Ιστορία, Παράδοση, Πολιτισμό. «Δεν κατοικούμε μια χώρα, κατοικούμε μια Γλώσσα και μια Ιστορία». ‘Έχει  τους δικούς του Νόμους και θεσμούς, σημαία, Πολιτεία, νόμισμα και γλώσσα Ελληνική.

Το έργο του γενικά και ιδιαίτερα η ποιητική συλλογή « Διοτίμα» έχει στο σύνολο της  μεταφραστεί στην Αγγλική, Γαλλική, Ιταλική , Αραβική, Ρωσική  γλώσσα και αποσπάσματα της σε πολλές άλλες γλώσσες του κόσμου.

Όταν πρόκειται να εκφράσει και να εξυμνήσει την Πατρίδα του, έτσι αποκαλεί την Χίο απ όπου κατάγεται, και   το υπέροχο ελληνικό μεγαλείο, αισθάνεται μαζί και ένα απέραντο «δέος», μια «θεϊκή  ενέργεια τον κατακλύζει» (σελ.22 Διοτίμα) γιατί γνωρίζει ότι η ψυχή του θα αντισταθεί με «ουράνιες δυνάμεις» σε κάθε επιθετική πρόκληση απ όπου και να προέρχεται. Στέκεται με σεβασμό στην ιστορία της χώρας μας: «Έλληνες είμαστε  κι η ιδιότητα αρκεί..» (σελ.23 Διοτίμα)

Η μάνα είναι η «Πρώτη Πατρίδα». Εννέα μήνες σ’ αυτή την ιερή και καθοριστική μήτρα ζωής, εννέα μήνες σεργιάνι σ’ έναν… τόσο δα μικρό σάκο αγάπης, της αγάπης της.

Η ποίηση του διακρίνεται για την   εικονοπλαστική δύναμη, το πλούσιο λεξιλόγιο, εσώτερη ποιότητα, καθαρή αποκρυστάλλωση, πληθώρα θεματολογίας. Οι λέξεις κλειδιά που κυριαρχούν είναι: «ζωή, αρετή, ευτυχία, ηθική τελειότητα, παιδεία, αγάπη, ισότητα, ειρήνη, δικαιοσύνη, ελευθερία». Αυτές οι έννοιες αποτελούν τις ψηφίδες του για να τις  φωτίσουν με έντονο ή απαλό φως «του είναι» και «του γίγνεσθαι» της ζωής. Η κοινωνία μας καλείται σε συναγερμό για την εξύψωση των ηθικών αξιών. Πιστεύει ακράδαντα στις διαχρονικές ιδέες της Ελληνικής Παιδείας, οι οποίες μπορούν να αποτελέσουν αντίπαλο δέος στο επερχόμενο κύμα της παγκοσμιοποίησης « Μόνο με την παιδεία θα μπορέσεις να αντιληφθείς πως η ζωή είναι ένας θάνατος που συνεχώς αναβάλλεται» (σελ.9 Διοτίμα) Μπορεί να σε προδώσουν όλοι και όλα, ποτέ, όμως, οι γνώσεις, η εκπαίδευση, η Παιδεία, ποτέ εφ’ όρου ζωής…

Μόνο με την Παιδεία θα μπορέσεις να βιώσεις το άχρονο μέσα στο χρόνο

και το άτοπο μέσα στον τόπο…

Μόνο με την Παιδεία θα μπορέσεις να προσεγγίσεις τον Κόσμο των Ιδεών,

κατά Πλάτωνα, τον ίδιο το Θεό, ακόμα και να τον ξεπεράσεις…

Μόνο με την Παιδεία θα αντιληφθείς ότι η αγάπη είναι ζητούμενο και όχι

δεδομένο, ότι βασικό γνώρισμα της αγάπης είναι η θυσία και ότι για ν’ αγαπή-

σεις πολύ, πρέπει να πονέσεις πολύ…

Μόνο με την Παιδεία θα μπορέσεις να αφουγκραστείς τους ψιθύρους της

ύπαρξης, να ανιχνέψεις σκιές, ανάσες και αρώματα του χθες, μα και του μέλ-

λοντος, καταπώς υποστηρίζει ο μεγάλος Ελύτης: «Ως κι ένα περιβόλι ολόκληρο έβγαλα γιομάτο εσπεριδοειδή που μύριζαν Ηράκλειτο και Αρχίλοχο.

Μα ’ταν τόση η ευωδιά που φοβήθηκα. Κι έπιασα σιγά-σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά, να την καλύψω τη χώρα που αγαπούσα…».

Μόνο με την Παιδεία θα μπορέσεις να αντιληφθείς το «σκιάς όναρ άνθρω-

πος» του Πίνδαρου, τουτέστιν (σε ελεύθερη απόδοση) ότι έχουμε την επικαρπία και όχι την κυριότητα επί της γης… Επικαρπωτές, λοιπόν και όχι ιδιοκτήτες…

Η  Ιστορία διακηρύττει ότι γράφεται στους «δρόμους» με ανυπακοή, άρνηση και αντίσταση. Ο κόσμος, αγαπημένοι μου, αλλάζει με πράξεις, με δράση. Η ποίηση, η τέχνη, γενικά, όμως, δημιουργεί κάτι εξίσου σπουδαίο: μπορεί, σίγουρα, να αλλάξει τις συνειδήσεις, οι οποίες συνειδήσεις ορίζουν και κατευθύνουν τις πράξεις.

Ο ποιητής Χρίστος Μπελλές πίνει από την δική του δίψα για μάθηση, προστρέχει τα βλέμματά μας στην απεραντοσύνη του ουρανού, του ωκεανού, στα σύνορα της θάλασσας και προσφέρει ανεπιτήδευτα τα δώρα της ελπίδας, στεκόμενος στην καρδιά μας ως οραματιστής  σημαιοφόρος,   ως φωτοστάτης εξομολογούμενος, ως αναμορφωτής και  όπως είπε και ο Άλμπερτ Καμύ «σκορπίζοντας φως, λάμψη ευτυχίας  στα πρόσωπα που τον περιτριγυρίζουν …»,

«Να μερέψουμε, μας γνέφει, τις κατεβασιές του χειμώνα πλέκοντας πεφταστέρια στις κορυφές των κυπαρισσιών,/ να σμιλέψουμε στο δικό μας εργαστήρι τα όνειρο – δακτυλίδι για να παντρέψουμε τον κόσμο…/ να μείνουμε Πρωτόπλαστοι / να δώσουμε τον τελευταίο λόγο την αγάπη…. Και μ΄ ένα περίαπτο Χριστό στα στήθη μας (σελ56) να μπολιάσουμε την Άνοιξη….»

Η ποίηση του Χρίστου Μπελλέ ─ που δεν κομίζω «γλαύκα ες Αθήνας», αν  την νοματίσω,  με γνώση και επίγνωση περισσή,  εφάμιλλη εκείνης του Γιώργου Σεφέρη, του Νικηφόρου Βρεττάκου και  του  Οδυσσέα Ελύτη ─ σε κρατά σε διαρκή εγρήγορση νιώθοντας την αναγκαιότητα για περισσότερες αναγνώσεις και οι σκέψεις, οι προβληματισμοί, το ταξίδι της «ΔΙΟΤΙΜΑ»  σε παρασέρνουν να γράφεις συνεχώς,  αλλά  δυστυχώς με μεγάλη μου λύπη υποχρεούμαι να σταματήσω να κορυβαντιώ.

Κλείνοντας αυτό το πνευματικό  μας αντάμωμα θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στον Δήμο της Χαλκίδας  για την υποστήριξη,

στους διοργανωτές  της εκδήλωσης :

• Ιδρυτή και Πρόεδρο του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ
• ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΕΥΡΙΠΟΥ
• Όμιλο Ρητορικής Τέχνης και Διπλωματίας του 1^ου Πρότυπου Λυκείου Χαλκίδος

Στους παρουσιαστές :

• Σπύρο Μιχαλόπουλο (Σκηνοθέτη )
• Ερίτιμη κ. Ελένη Κατσάλη (Φιλόλογο)

Στους διαβάζοντες τα κείμενα :

• Ουρανία Νταλαχάνη / Βασίλη Βαλέρη (Σκηνοθέτες – Ηθοποιούς)
• Στον πολυβραβευμένο Βιρτουόζο Πιανίστα Άρη Βαλέρη

Και τέλος όλους εσάς που μας τιμήσατε με την παρουσία σας .

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα