Σε απέραντη θλίψη έχει βυθιστεί ο αθλητικός- και όχι μόνο, κόσμος της χώρας, κατόπιν της τραγικής είδησης του θανάτου του Αλέξανδρου Νικολαΐδη. Ο Ολυμπιονίκης, κατόπιν της σκληρής και γενναίας μάχης που έδωσε με τον καρκίνο, τελικά δεν τα κατάφερε, με τον θάνατό του να γίνεται γνωστός το πρωί της Παρασκευής 14 Οκτωβρίου. Στο οικογενειακό του περιβάλλον ήταν εδώ και λίγο καιρό γνωστό το μη αναστρέψιμο της κατάστασής του, αλλά εκείνος δεν είχε θελήσει να επικοινωνήσει δημόσια κάτι επ’ αυτού.
Το τραγικό γεγονός αρχικά ανακοινώθηκε μέσα από το προσωπικό λογαριασμό που διατηρούσε ο ίδιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με ένα μάλιστα μήνυμα που είχε γράψει ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης πριν «νικηθεί» από την σπάνια μορφή καρκίνου από την οποία έπασχε, το καρκίνωμα nut. Στο εν λόγω κείμενο στο προφίλ του στο Facebook, ο αθλητής έγραφε:
Θα ξεκινήσω με αυτό το κλισέ, ότι για να διαβάζετε τώρα αυτήν την δημοσίευση μου, μάλλον έχω φύγει για κάπου καλύτερα ή και για το πουθενά.
Δύο χρόνια, βασανίστηκα κι εγώ με τον καρκίνο. Με έναν τόσο σπάνιο τύπο καρκίνου, το καρκίνωμα nut, που αυτή τη στιγμή εννέα στους δέκα Έλληνες γιατρούς που το διαβάζουν, το ακούν για πρώτη φορά και θα σπεύσουν να το ψάξουν. Ευτυχώς ο δικός μου γιατρός, ο υπέροχος Γιάννης Μπουκοβίνας που με πήρε από το χέρι στο πιο δύσκολο ταξίδι της ζωής μου, τον γνώριζε αυτόν τον σπάνιο τύπο και έκανε τα πάντα για να με σώσει ή να μου χαρίσει λίγη παραπάνω ζωή. Κίνησε γη και ουρανό, να φέρει φάρμακα κυριολεκτικά από την άλλη άκρη της γης για να τα δοκιμάσω.
Δύο χρόνια δεν είπα ποτέ «Γιατί σε εμένα»; Δεν υπάρχει πιο εγωιστική σκέψη από αυτή. Σε κάποιον τυχαίνει, στον διπλανό μας, στον γείτονά μας, στον συνάνθρωπό μας.
Και πλέον τυχαίνει σε πολλούς. Αν βάλω ένα πρόσημο τύχης στη ζωή μου, θα σας πω ακόμα και τώρα, ότι ήμουν τυχερός άνθρωπος. Είχα την ευλογία να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, να ανέβω στο βάθρο πολλές φορές, να δοξάσω τον αθλητισμό και την χώρα μου, να γνωρίσω ανθρώπους από όλον τον κόσμο, να μάθω το σεβασμό, την ευγενή άμιλλα, αξίες τόσο σημαντικές και να προσπαθήσω να τις κάνω πράξη και στη ζωή μου.
Είχα την τύχη να με αγαπήσει η πιο υπέροχη γυναίκα του κόσμου, το δώρο μου από το Θεό, όπως είναι και το όνομα της, και να αποκτήσουμε μια πανέμορφη οικογένεια.
Έτσι και σε αυτή την ατυχία που με βρήκε, είπα ευχαριστώ, που αν αυτό ήταν γραφτό να έρθει στην οικογένειά μου, δεν βρήκε εκείνη ή τα παιδιά μου. Εγώ έπρεπε να το ανέβω αυτό το βουνό, έχω έπρεπε να σηκώσω αυτό το βάρος. Όχι εκείνοι.
Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, στάθηκα τυχερός γιατί συνοδοιπόρο είχα την αλληλεγγύη και την φροντίδα τόσων πολλών ανθρώπων, που πολλές φορές αναρωτήθηκα τι έκανα για να αξίζω όλα αυτά που με ανιδιοτέλεια μου προσέφεραν. Πρώτος ο γιατρός μου ο κ. Μπουκοβίνας, ο πρύτανης, ο κ. Δημόπουλος, που βοήθησε τόσο πολύ στην πρώτη φάση της ασθένειάς μου αλλά και αργότερα, στο να πάρω κάθε θεραπεία όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ο κ. Ηλιάδης ο θωρακοχειρούργος μου, ένας εξαιρετικός επιστήμονας που με αγκάλιασε σαν πατέρας στο πολύ δύσκολο χειρουργείο μου, στους πνεύμονες, ο κ. Πέιος, ο νευροχειρούργος που μου απάλυνε τους φριχτούς πόνους και πολλοί πολλοί άλλοι, από νοσηλευτές μέχρι τραυματιοφορείς, όλοι μου έδειχναν την αγάπη τους και αυτή η αγάπη μου έδινε δύναμη.
Και τέλος θέλω να σταθώ στον άνθρωπο με άλφα κεφαλαίο, τον Αλέξη Τσίπρα, ήρθε πολύ πρόσφατα στη ζωή μου και μου χάρισε την φιλία του, την σκέψη του, το αδελφικό του νοιάξιμο, σαν να με ήξερε από πάντα. Μου απέδειξε ότι η όλα όσα πρεσβεύει ο ίδιος και η αριστερά είναι πραγματική στάση ζωής. Με στήριξε ηθικά και πρακτικά και έκανε και αυτός τα αδύνατα δυνατά για να έχω την καλύτερη φροντίδα.
Θέλω να πω σε όλους τους κάτι.
Πετύχατε. Με κρατήσατε στη ζωή περισσότερο από όσο αναλογούσε στον πολύ επιθετικό καρκίνο μου, μου χαρίσατε το χρυσό μετάλλιο της παράτασης της ζωής μου σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, όταν η κόρη μου η Ελεάννα ήταν μόλις 3,5 ετών και δεν θα θυμόταν τίποτα από εμένα, ενώ τώρα στα 5,5 της χρόνια θα με θυμάται έστω σαν μακρινή ανάμνηση και θα μπορεί να διηγηθεί ιστορίες στον μικρό της αδερφό τον Γιώργο, ώστε να με κρατήσουν ζωντανό στην καρδιά τους για πάντα.
Φίλοι μου, σε αυτή τη ζωή που είμαστε όλοι περαστικοί, μεγαλύτερη σημασία έχει τι αποτύπωμα θα έχουμε αφήσει, και όχι πώς ή πότε θα φύγουμε.
Για αυτό αν είμαι εγώ ο πρώτος καταγεγραμμένος ασθενής με καρκίνωμα nut στην χώρα μας, ας γίνω η αφορμή για την ενημέρωση γιατρών, ασθενών, πάνω σε αυτόν τον τύπο καρκίνου που αν διαγνωσθεί εγκαίρως ίσως σωθούν ζωές. Ας γίνω η αφορμή για να ενισχυθεί ουσιαστικά το εθνικό μας σύστημα υγείας που τόσο υποτιμήθηκε τα τελευταία χρόνια, όχι να περιμένουν ουρές για μια αξονική, για μια χημειοθεραπεία ή ένα χειρουργείο και να χάνεται πολύτιμος χρόνος, να σταματήσει ο χρονοβόρος δαίδαλος της γραφειοκρατίας και των νομικών κωλυμάτων του ΕΟΦ όταν πρέπει να εγκριθούν άμεσα δοκιμαστικά φάρμακα που μπορεί να σώσουν ζωές.
Αν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή για κάποιο σκοπό, εγώ έχω αποφασίσει ποιος θα είναι αυτός. Να προσφέρω ελπίδα μέσα από όσα κατάφερα στην ζωή μου, από τα όμορφα μέχρι τα άσχημα. Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνο, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις παναθρώπινες αξίες. Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου.
Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου.
Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου.
Η μάχη με το καρκίνωμα nut
Σύμφωνα με πληροφορίες του gazzeta.gr, ο δις αργυρός Ολυμπιονίκης στο Τάε Κβον Ντο ήρθε αντιμέτωπος με μια πολύ επιθετική μορφή του καρκινώματος nut, για την οποία χρειάστηκε να υποβληθεί σε αμέτρητες αγωγές . Μάλιστα, είχε ταξιδέψει για θεραπεία ακόμη και στην Αμερική προκειμένου να ανταπεξέλθει, αλλά τελικά ο χρόνος δεν κυλούσε υπέρ του, με τον οργανισμό του να έχει ήδη καταπονηθεί αρκετά και την κατάσταση της υγείας του να έχει επιδεινωθεί.
Σύμφωνα και πάλι με το ρεπορτάζ του gazzetta.gr, ο Ολυμπιονίκης τον τελευταίο καιρό ουσιαστικά μπαινόβγαινε στο Διαβαλκανικό, αναμένοντας να ξεκινήσει και νέα θεραπεία. Ωστόσο, δυστυχώς τελικά δεν πρόλαβε. Όπως πληροφορεί ο στενός κύκλος και οι δικοί του άνθρωποι, είχε κανονικά επαφή με το περιβάλλον μέχρι και τα τελευταία 24ωρα πριν πεθάνει.
Τα λόγια της συναθλήτριάς του, Έλλης Μυστακίδου
Η συναθλήτριά του και επίσης Ολυμπιονίκης στο Τάε Κβον Ντο, Έλλη Μυστακίδου, μίλησε στην ΕΡΤ για τον θάνατο του Αλέξανδρου Νικολαΐδη. Αποκάλυψε μάλιστα ότι η ίδια έτρεφε ελπίδες βελτίωσης της κατάστασης του, ενώ ενημερωνόταν για κάθε σχετική εξέλιξη από τον αδερφό του.
«Γνώριζα για την σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας του αλλά είχαμε ελπίδες» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Τα συλλυπητήρια του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθανάσιου Δημόπουλου
Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθανάσιος Δημόπουλος, ήταν στο πλευρό του Αλέξανδρου Νικολαΐδη αδιαλείπτως. Οπότε, θέλησε να στείλει και εκείνος το δικό του συλλυπητήριο μήνυμα στην οικογένεια του Ολυμπιονίκη. Μιλώντας στην εκπομπή της Σταματίνας Τσιμτσιλή, Happy Day, είπε χαρακτηριστικά:
Είναι μία ιδιαίτερα δυσάρεστη ημέρα. Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του Αλέξανδρου για τη συμπαράσταση που του έδειξαν στην προσπάθεια αυτή που κατέβαλε επί δύο χρόνια, στον αγώνα για τον καρκίνο και να έχουν δύναμη να τον θυμούνται και να τιμούν τη μνήμη του.
Όντως, διεγνώσθη, πριν από δύο χρόνια, με μία πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του πνεύμονα σε προχωρημένο ήδη στάδιο από την περίοδο της διάγνωσης. Αντιμετωπίστηκε με όλες τις ενδεδειγμένες θεραπευτικές αγωγές, ωφελήθηκε από αυτές για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά δυστυχώς ότι διαγνώστηκε με τη νόσο σε μεταστατικό στάδιο δεν του έδωσε τη δυνατότητα να το ξεπεράσεις.
Όντας παθολόγος, ογκολόγος και ερχόμενος καθημερινά σε επαφή με ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο, προφανώς είναι μία δύσκολη περίοδος ιδιαίτερα όταν αφορούν νέα άτομα, ιδιαίτερα όταν αυτά αισθάνονται και την υποχρέωση και το βάρος της οικογένειας, των μικρών παιδιών, τον φόβο ότι μπορεί να τα αφήσουν πίσω, χωρίς να έχουν βοηθήσει στην ολοκλήρωση των σπουδών τους και στην αποκατάστασή τους, δημιουργεί ένα επιπλέον άγχος. Γι’ αυτό και ενδεχομένως οι λίγοι μήνες παράτασης ζωής να έχουν σημασία, ακόμη και ψυχολογική γι’ αυτούς» πρόσθεσε ο πρύτανης του ΕΚΠΑ.
Έλαβε όλα τα ενδεδειγμένα φάρμακα για την περίπτωσή του, όπως γίνεται με όλους τους Έλληνες ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο. Προφανώς η νόσος αυτή όταν είναι μεταστατική προκαλεί συμπτώματα τα οποία χρειάζονται την κατάλληλη αντιμετώπιση.