Ο γνωστός ηθοποιός Μάνος Βακούσης που το 1992 είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία του Νίκου Κούνδουρου, “Μπάυρον, η μπαλάντα ενός δαιμονισμένου” υποδυόμενος τον Λόρδο Βύρωνα, έρχεται στην Πάτρα με την παράσταση “Αγαμέμνων: Ο Κύκλος του Αίματος” στις 23, 24 και 25 Μαΐου 2025 στο θέατρο “ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ +” την οδό Νόρμαν και Αγ. Διονυσίου. Ενόψει της παράστασης μίλησε στην δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου και το “π”.
Πώς καταφέρατε να φέρετε τον Αγαμέμνονα στο σήμερα;
Τον Αγαμέμνονα δεν χρειάζεται να τον φέρεις στο σήμερα. Είναι ήδη εδώ. Μας κοιτά απ’ τα δελτία ειδήσεων, απ’ τα γραφεία των εξουσιών, απ’ τις αίθουσες αναμονής. Είναι η εξουσία που δεν ακούει, που πατάει πάνω στον άνθρωπο για να υψωθεί. Δεν κάναμε τίποτα παραπάνω απ’ το να τον αναγνωρίσουμε. Να του δώσουμε βήμα, με τη σιωπή και τον λόγο του Αισχύλου.
Ποιό είναι εκείνο το στοιχείο που σας ενέπνευσε στον ρόλο αυτό;
Η πτώση του. Όχι ο θρίαμβος. Όχι η δόξα του. Αλλά η στιγμή που η ισχύς γυρνάει και σε δαγκώνει. Ο άνθρωπος που νόμιζε πως τα ήξερε όλα, και ξαφνικά δεν ξέρει ούτε ποιος είναι. Εκεί, στην κόψη. Στο τίποτα. Εκεί που γεννιέται το θέατρο.
Θεωρείτε πως η ιστορία κάνει κύκλους και βλέπουμε στο διάβα των αιώνων και των χρόνων άλλα πρόσωπα αλλά την ίδια ιστορία;
Δεν είναι κύκλος. Είναι σπείρα. Μοιάζει με κύκλο, αλλά σε πάει πάντα βαθύτερα ή χειρότερα – πιο κάτω. Ξανακάνουμε τα ίδια λάθη με άλλα ονόματα. Οι μάσκες αλλάζουν, όχι τα πάθη. Ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Αγαμέμνων – δεν έχει σημασία ποιο είναι το όνομα. Το χέρι που σηκώνεται για να σκοτώσει, παραμένει ανθρώπινο. Και αυτό πονάει.
Πώς εισπράττει ο θεατής μέσα από την παράσταση τη φράση «Βροτοίς πέφυκε τον πεσόντα λακτίσαι»;
Την εισπράττει σαν καθρέφτη. Γιατί το ζούμε. Είναι μέρος της ζωής μας. Η κοινωνία που λατρεύει τον νικητή και πετάει τον ηττημένο σαν σκουπίδι. Το βλέπεις και στον δρόμο και στο ίντερνετ. Κι αυτή η φράση του Αισχύλου – τρομακτικά επίκαιρη – γίνεται καρφί. Δε στο λέμε, στο δείχνουμε. Και κάπου μέσα σου νιώθεις ενοχή. Ή φόβο. Ή και τα δύο.
Μιλήστε μας για την πρωτοτυπία της παράστασής σας.
Η Ραφίκα – η Σαουίς – έκανε κάτι σπουδαίο. Δεν προσάρμοσε το έργο στο σήμερα. Άφησε το ίδιο το έργο να γεννήσει το σήμερα. Έφερε στη σκηνή ένα μόνιτορ – ένα παράθυρο προς έναν άλλον κόσμο. Εκεί που η εικόνα γίνεται ταυτόχρονα τεκμήριο και απειλή. Είναι κινηματογραφική η παράσταση, αλλά χωρίς να χάνει τον παλμό του θεάτρου. Είναι ρυθμική, καταιγιστική, σαν πολιτικό θρίλερ. Δεν πας να δεις αρχαίο δράμα. Πας να δεις εσένα. Στο κέντρο της δίνης.
Ποιοι είναι οι συντελεστές της παράστασης και πώς δένετε σαν ομάδα;
Δεν είμαστε ομάδα με την έννοια του εργασιακού σχήματος. Είμαστε μια αναπνοή. Ο καθένας κουβαλάει το δικό του φως – ή τη δική του σκιά. Κι η Ραφίκα έχει το χάρισμα να δένει αυτά τα διαφορετικά υλικά σε ένα σώμα που πάλλεται. Μας έφερε κοντά όχι με φόρμες, αλλά με αλήθειες. Δεν ήταν εύκολο. Αλλά έγινε.
Πότε θα έρθετε στην Πάτρα και ποιες μέρες, ώρες και σε ποιο θέατρο;
Θα είμαστε στην Πάτρα στις 23, 24, 25 Μαΐου, στο Θέατρο Επίκεντρο . Παρασκευή και Σάββατο στις 9 το βράδυ και Κυριακή στις 7μμ. Είναι τελετουργία. Όχι για να δεις, αλλά για να συμμετέχεις. Αν έχεις το κουράγιο να κοιτάξεις κατάματα την αλήθεια σου — έλα.
