Υπάρχουν καλλιτέχνες που ακολουθούν τις εποχές είναι και εκείνοι που τις ξεπερνούν. Ο Παντελής Θαλασσινός ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Με τραγούδια που έγιναν σημείο αναφοράς για πολλές γενιές και με μια διαδρομή χτισμένη πάνω στην αλήθεια, τη συνέπεια και την ευαισθησία, συνεχίζει να μιλά μέσα από τη μουσική του σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς.
Σε μια εποχή που οι αλγόριθμοι ορίζουν την επιτυχία, οι ταχύτητες είναι καταιγιστικές και ο θόρυβος της καθημερινότητας καλύπτει τις πιο διακριτικές συχνότητες της ψυχής μας, ο Παντελής Θαλασσινός παραμένει μια σταθερή, ζεστή και αυθεντική φωνή. Με μια σπουδαία διαδρομή στο ελληνικό τραγούδι, γεμάτη μελωδίες που πέρασαν από γενιά σε γενιά, ο αγαπημένος καλλιτέχνης ανοίγει την καρδιά του στη δημοσιογράφο Βίκυ Μπαϊρακτάρη για το περιοδικό “πατρινόραμα-hellenic”.
Σε μια βαθιά εξομολογητική συζήτηση, μιλά για το αληθινό έλλειμμα της εποχής μας, την ανάγκη για ησυχία, τις αλλαγές στη μουσική βιομηχανία, αλλά και για τη μαγική ιδιότητα των τραγουδιών να γίνονται καταφύγιο και συντροφιά στις πιο μοναχικες στιγμές του ανθρώπου.
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα κινούνται με απίστευτη ταχύτητα και θόρυβο. Μήπως τελικά το μεγαλύτερο έλλειμμα της κοινωνίας μας σήμερα δεν είναι ο χρόνος, αλλά η ησυχία και η ουσιαστική επαφή;
Ναι… Η αλήθεια είναι ότι η επαφή μας —πιάνομαι από το τελευταίο που είπατε— ότι η επαφή μας δεν είναι αληθινή. Είναι με γνώμονα, θα έλεγα, το χρήμα, δημοσιότητες και όλες αυτές οι μοντέρνες επιστήμες που έχουν προκύψει. Νομίζω ότι το χρήμα έχει κάνει πολύ κακό στον άνθρωπο. Δηλαδή βλέπεις ότι έχει… έχει πάρα πολλούς, σαν στόχο του ας πούμε, το να οικονομήσει χρήματα πολλά, να… λες και το χρήμα θα του φέρει την ευτυχία.
Είναι το μέσον βέβαια για να περνάς καλά, για να επιβιώνεις που λέμε, αλλά σήμερα η μεγαλύτερη τέχνη των εργαζομένων ή γενικά των ανθρώπων είναι η επιβίωση.
Όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο δύσκολα συγκινούμαστε. Εσείς, μετά από τόσα χρόνια στη μουσική, τι είναι αυτό που καταφέρνει ακόμα να γρατζουνίσει την ψυχή σας για να γεννηθεί ένα τραγούδι;
Υπάρχουν πολλά πράγματα που γρατζουνίζουν την ψυχή μου για να κάνω τραγούδι. Απλά νιώθω ότι το τραγούδι πλέον, ακόμη κι αν το φτιάξω, δεν υπάρχει τρόπος να μεταδοθεί ή να μεταδώσω τις σκέψεις μου και τη μουσική μου πολύ εύκολα όπως ήταν παλιά. Παλιά ήταν ένα πεδίο το οποίο μπορούσες να το καλύψεις, τώρα σήμερα είναι δισεκατομμύρια πληροφορίες και δεν μπορείς να το καλύψεις.
Έχω κάνει έξι παραγωγές με την προσωπική μου εταιρεία και κανένα δεν έχει γίνει επιτυχία, εκτός από ένα-δυο ας πούμε τραγουδάκια τα οποία κάπως έγιναν γνωστά. Νιώθω όμως ότι είναι και πιο εύκολο γι’ αυτούς, ο τρόπος αυτός για τα νέα παιδιά, στο να μπορούν να βγουν και να βγάλουν κάποια τραγούδια, γιατί αυτό παλιά ήταν δύσκολο. Ήταν προνόμιο μερικών.
«Η μουσική πάντα θα είναι θεραπευτική, πάντα θα είναι συντροφιά, πάντα θα καλύπτει κενά του ανθρώπου…»
Το τραγούδι ήταν πάντα το καταφύγιο και η παρηγοριά του Έλληνα. Σήμερα που τα πάντα μετριούνται με προβολές και αλγόριθμους, πιστεύετε ότι έχασε τον θεραπευτικό της ρόλο η μουσική;
Όχι, καθόλου. Νιώθω ότι η μουσική πάντα θα είναι θεραπευτική, πάντα θα είναι συντροφιά, πάντα θα καλύπτει κενά του ανθρώπου επικοινωνιακά και… και μάλιστα κάποια κενά που τα νιώθει όταν είναι πολύ μόνο του. Η μουσική είναι ένα αποκούμπι, ένα… πώς θα το έλεγα; Μπορεί να στηριχτεί πάνω στη μουσική και να παρηγορηθεί.
Η μουσική έχει αυτή τη μαγεία, ότι μπορεί να γίνει συντροφιά στον καθένα. Παράλληλα, λέω και στα νέα παιδιά ότι πρέπει να την έχεις πάντα δίπλα σου τη μουσική και όχι σαν πρωτεύον πράγμα. Να είναι δίπλα σου, παράλληλα. Θα μπορούσες να γίνεις ένας πολύ καλός γιατρός που θα τραγουδάς και θα παίζεις πολύ καλή μουσική
Υπάρχει χώρος και χρόνος για έναν νέο Χατζιδάκι ή Θεοδωράκη στις μέρες μας;
Νομίζω όχι. Διότι ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης ήταν εκατό τοις εκατό πάνω στη τέχνη τους. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να δει το μέλλον του μέσα από την τέχνη του, ενώ αυτοί οι άνθρωποι ήταν… μπορεί να είχαν λυμένα τα προβλήματά τους, τα οικονομικά. Σας είπα, η μεγαλύτερη τέχνη σήμερα είναι η επιβίωση.
Αμείλικτος ο χρόνος για όλους, για τα τραγούδια σας όμως συγκινούν παιδιά που δεν είχαν γεννηθεί όταν τα γράψατε. Πώς νιώθετε;
Νιώθω κολακευμένος και νιώθω υπέροχα, πώς να σας πω, δηλαδή, και τυχερός στη ζωή μου που ενώ μόνος μου, σε μοναχικές στιγμές σε ένα δωμάτιο κοίταζα το ταβάνι και έγραφα ένα τραγούδι, σήμερα το επικοινωνώ με πολύ κόσμο. Δεν εννοώ πολύ σε πλήθος, ναι, έστω και δύο και τρεις άνθρωποι… Θα ήταν στο πιο τολμηρό μου όνειρο που θα μπορούσα να επικοινωνήσω 1, 2, 3, 10 τραγούδια.
Αν αφιερώνατε ένα τραγούδι στον σύγχρονο Έλληνα, ποιο θα ήταν αυτό;
Στον σύγχρονο Έλληνα θα του αφιέρωνα ένα έργο το οποίο πρέπει να το διαβάσει. Πρέπει να διαβάσει το «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη.
Τα επόμενά σας σχέδια;
Σχέδια μακρινά δεν έχω. Προσπαθώ να ζω έτσι με τη μουσική, να είναι η παρηγοριά μου η μουσική, γιατί είναι και το επάγγελμά μου. Και καμιά φορά που λέω έτσι «να τα παρατήσω, να μην κάνω συναυλίες» γιατί έχω κουραστεί, με υποχρεώνουν τα ίδια μου τα τραγούδια να βγω και να τα πω. Γιατί τα περιμένει ο άλλος να τα ακούσει και όταν νιώθουν ότι δεν βγαίνεις σε συναυλίες ή δεν βγαίνεις στην τηλεόραση, δεν βγαίνεις στα ραδιόφωνα, δεν βγαίνεις τίποτα, νομίζουν ότι είσαι πια αποσυρμένος
Ο Παντελής Θαλασσινός δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει. Δεν μιλά με βαρύγδουπες διαπιστώσεις ούτε προσπαθεί να ακολουθήσει τις επιταγές της εποχής. Επιλέγει να παραμένει πιστός στις αξίες που υπηρέτησε από την πρώτη ημέρα της πορείας του: την αλήθεια, τη σεμνότητα και τη δύναμη της μουσικής να αγγίζει τον άνθρωπο.
Ίσως γι’ αυτό τα τραγούδια του εξακολουθούν να βρίσκουν τον δρόμο τους στις καρδιές των ανθρώπων, ακόμη και εκείνων που γεννήθηκαν πολλά χρόνια μετά τη δημιουργία τους. Γιατί η ουσιαστική τέχνη δεν γνωρίζει ηλικίες ούτε ημερομηνίες λήξης. Και ο Παντελής Θαλασσινός εξακολουθεί να μας θυμίζει, με κάθε του λέξη και κάθε του νότα, ότι η μεγαλύτερη επιτυχία δεν είναι η δημοσιότητα, αλλά να αφήνεις ένα τραγούδι να γίνεται κομμάτι της ζωής κάποιου άλλου.